CHAPTER 5(BLACKMAIL)

ZYPIER'S POV

Nakapikit ang mga mata ko habang nakaluhod sa prie-dieu ng simbahan. Naramdaman kong may tumabi sa akin, pero hindi ko na iyon pinansin. Bakante kasi ang kabilang puwesto dahil lumipat na ang kapatid kong si Janna sa kandungan ni Dad, na nakaupo sa likuran katabi ni Mommy.

“Magsitayo ang lahat!” utos ng pari.

I opened my eyes and slowly stood up.

“A religious man is so rare nowadays.”

Bahagyang kumunot ang noo ko nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.

“What the—”

“Oy! Baka nakalimutan mong nasa simbahan tayo. Bawal magmura,” agad niyang saway sa akin.

Lalong nagsalubong ang makapal kong kilay.

“What is she doing here?” hindi makapaniwala kong tanong.

Nakita ko ang kislap sa mga mata niya habang nakangiting nakatingala sa akin.

“Hello, Tita! Tito!”

I couldn't believe her audacity. Bumati pa talaga siya kina Mom at Dad!

Napalingon sina Dad at Mom sa amin. Ngumiti na lamang ako nang pilit at sinubukang itago ang pagkainis sa mukha ko.

“Have you lost your mind? What the hell are you doing here?” mariin kong bulong sa kanya habang pinandilatan siya.

“Can you stop asking me questions and just calm down? Hehehe.” Nakangiti pa rin niyang sagot. Hindi man lang siya natinag sa seryoso kong tono at matalim na tingin.

“Kuya, who is she?” tanong ni Janna.

Napahilot ako sa sentido.

“Hi, baby! I'm your kuya's girlfriend!”

Napahawak ako sa ulo nang marinig ang sinabi niya sa kapatid ko.

“Darn it!” inis kong bulong bago inabot ang kamay niya at marahang pinisil iyon.

“Look, baby! He's holding my hand!”

Napailing ako nang itinaas pa niya ang magkahawak naming kamay. Nanlaki naman ang mga mata ni Janna habang nagtatanong na nakatingin sa akin.

Hindi na ako nakapagpigil. Hinila ko agad ang babae palabas ng simbahan at dumiretso sa restroom.

“Ang wild mo naman. Dito talaga?” malandi niyang komento.

Lalong kumulo ang dugo ko.

“Wala ka bang kahit kaunting delikadesa sa katawan mo? Huh?” mariin kong tanong habang hawak ang braso niya.

“Relax, Mr. Engineer. You're being too grumpy,” nakairap niyang sagot.

“Get lost!” matigas kong utos sabay turo sa labas.

Pero hindi man lang siya natinag. Sa halip, lalo pa niyang inilapit ang mukha niya sa akin. She nibbled her brims, in a seductive way habang palipat-lipat ang tingin niya sa labi at leeg ko.

“What if I don't want to?” panghahamon niyang tanong.

Naamoy ko ang mint na hininga niya. Hindi ko tuloy napigilang mapatingin sa mapula at malambot niyang labi.

“Then, I won't get tired of pushing you away,” mariin kong sagot bago siya itinulak palayo.

“Then, I won't give up,” taas-noo niyang sagot.

Muli siyang lumapit hanggang halos magdikit na ang mga ilong namin.

Napatawa ako nang bahagya habang sinasalubong ang malagkit niyang tingin.

“If you keep pushing me away, then I'll pull out my construction project with your company.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

Natigilan ako sa sinabi niya. Lalong kumunot ang noo ko.

Hindi puwedeng mangyari iyon. Malaking project ang pinag-uusapan namin, at maraming tauhan ang maaapektuhan kapag bigla niya iyong itinigil.

“You can't do that,” inis kong sagot.

She simply shrugged.

“Meet me tonight at Icon Club. I'll be waiting for you. If you don't show up, then everything you've started will be fucked up!”

Pagkasabi niya noon, mabilis siyang tumalikod at iniwan ako roon.

Napabuntong-hininga ako at napasabunot sa buhok habang nakatingin sa papalayo niyang likod. Mariin kong ikinuyom ang mga kamao ko.

“Damn it! You really drive me crazy, woman!”

Sa sobrang inis, napasuntok ako sa matigas na pader.

# TRICIA'S POV

“Bye, Tita! Tito! Bye, baby!”

Nakangiti akong nagpaalam sa pamilya ni Zypier. Bakas sa mukha nila ang pagtataka nang makita akong kasama niya.

“Girlfriend ka ba talaga ni Kuya, Pepper?” inosenteng tanong ng kapatid ni Zypier.

Yumuko ako at hinaplos ang mala-tsokolateng buhok niya. Nakangiti akong tumango.

Pero sa halip na matuwa, lalo pang kumunot ang manipis niyang kilay.

“Parang it's impossible po. Because I know what's Kuya's type,” prangka niyang sabi.

“Janna,” saway ng Mommy ni Zypier bago ngumiti sa akin.

“Pagpasensyahan mo na ang kakulitan ng anak namin, hija. If you don't mind, you can join us for lunch.”

“No, thanks, Tita!” nakangiti kong tanggi bago muling nagpaalam.

I'm sure hinahanap na ako nina Dad ngayon. Tumakas lang naman ako sa hospital nang walang paalam.

“Kahit anong layo mo sa akin, Mr. Engineer, babagsak ka pa rin sa kamay ko.”

Nakangiti akong mag-isa habang naglalakad papunta sa kotse ni Dad. Nangangalay na ang panga ko kakangiti dahil sa kalokohang ginawa ko.

Excited na akong isipin kung ano ang posibleng mangyari sa amin mamayang gabi sa club.

“Haysss... I can't wait!”

Mahina akong napasigaw sa tuwa nang makapasok na ako sa loob ng kotse.

Kinuha ko ang phone ko at agad na bumungad sa akin ang sunod-sunod na missed calls mula kina Mom, Dad, at sa mga kaibigan kong praning.

Agad kong tinawagan si Mom para hindi na siya mag-alala. Baka kung saan-saan na siya naghanap sa akin.

“Tricia! Masyado mo kaming pinag-alala ng Dad mo!”

Bahagya kong inilayo ang phone sa tenga ko dahil sa lakas ng sigaw niya.

“Mom, calm down. I'm okay,” sagot ko habang napapairap.

“Aantayin ka namin dito sa mansion!”

Pagkasabi niya noon, agad niyang pinatay ang tawag.

Napabuntong-hininga ako bago pinaandar ang kotse at nagmaneho pauwi sa mansion.

Pagdating ko roon, nakita ko si Mommy na nakapamewang sa balcony habang hinihintay ako.

“Here comes the sermon,” bulong ko sa sarili bago bumaba ng kotse.

“Hija, saan ka ba nagpupunta? Alam mo bang halos mabaliw na kami kakahanap sa'yo?” bungad ni Manang.

Napatingala ako at nginitian si Mommy, na nakataas ang kilay habang nakatingin sa akin.

“Saan ka ba galing, bata ka? Alam mo bang delikado ang panahon ngayon? Maraming kababaihan ang nawawala!” agad nitong bulyaw sa akin.

Para talaga akong batang pinapagalitan sa harap niya.

“Hello... I'm an adult na kaya,” bulong ko sa sarili.

“Mom, I'm really sorry kung pinag-alala ko kayo ni Dad. May importante lang akong pinuntahan,” paliwanag ko.

Napatingin ako nang biglang lumapit si Daddy.

“Anong nangyayari rito? Nagpapasaway na naman ba ang bunso natin?”

Pareho kaming napalingon nang marinig ang boses niya.

Pero nang makita ko kung sino ang kasama niya, agad akong napangiti.

“Kuyaaaaa!”

Masaya akong tumakbo papunta kay Kuya Timothy.

“Kuya! I miss you!” nakanguso kong sabi bago siya niyakap.

Isa kasing piloto si Kuya Timothy kaya madalang lang siyang umuwi sa mansion. Kaya naman sobrang nami-miss ko siya sa tuwing wala siya rito.

“Yang kapatid mo, Timothy. Mas lalo pang naging pasaway!” agad na sumbong ni Mommy habang lumapit sa kanya.

Napangiti naman si Kuya.

“Masaya akong nakauwi ka, hijo,” wika ni Dad bago tinapik ang balikat niya.

Hays, salamat! Buti na lang at dumating si Kuya. At least, may iba nang mapagkakaabalahan sina Mom at Dad.

Lihim akong napangiti.

“Mauna na ako sa kuwarto,” mahinahon kong paalam bago dahan-dahang tumalikod.

“TRICIA!”

Napahinto ako at napangiting lumingon kay Mommy.

“Mom, hayaan mo na si Tricia. Hindi mo ba ako nami-miss?” nakangiting tanong ni Kuya Timothy.

Kinindatan niya pa ako kaya kinindatan ko rin siya bilang pasasalamat.

Agad akong tumakbo papunta sa kuwarto ko.

Simula pagkabata, si Kuya Timothy na talaga ang palaging nagtatanggol sa akin tuwing pinapagalitan ako ni Mommy.

Dalawang taon lang ang agwat namin kaya halos sabay kaming lumaki. Close na close talaga kami sa isa't isa.

**TO BE CONTINUED...**