CHAPTER 4(SUPLADO NA ENGINEER)

TRICIA POV

Malamig na hangin mula sa aircon ang unang naramdaman ko nang unti-unti kong imulat ang mga ko mata. Bumungad sa akin ang nakakasilaw na puting kisame, habang naririnig ko ang sunod-sunod na beep ng monitor sa tabi ng aking kama.

Sinubukan kong igalaw ang aking kamay, pero agad kong naramdaman ang tusok ng suwero. Mabigat din ang kumot na nakabalot sa aking katawan.

Sa malaking sofa sa gilid ng kama, nakita ko sina Mommy, Patty, at Betty. Mukhang seryoso ang pinag-uusapan nila.

Sa kabila ng mga pasa at sugat sa aking tiyan, hindi ko napigilang mapangiti habang naaalala ang nangyari kahapon sa site.

Hindi takot ang nararamdaman ko kundi kakaibang saya. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Engineer. Naririnig ko pa rin ang boses niyang puno ng pag-aalala habang tinatawag ang pangalan ko. Kahit nawalan ako ng malay, naaalala ko pa rin ang init ng kanyang mga bisig nang buhatin niya ako.

Iba ang saya na dulot ng pag-aalala niya. Sa kabila ng pagiging suplado niya, nakita ko rin ang pagiging maalaga at gentleman niya.

Sabihin na ninyong assuming ako, pero iyon talaga ang nararamdaman ko. I felt so special yesterday.

"Wow! Ngayon lang ako nakakita ng taong naaksidente pero masaya pa rin!"singhal ni Patty sa akin, napakagat labi ako, upang pigilan ang ngiting gustong kumawala sa bibig ko.

"Hmmm," tanging tugon ko.

Napatingin naman sa akin si Mommy at agad na hinawakan ang kamay ko.

"I'm glad na gising ka na, hija. Sobrang nag-alala ako sa iyo," malambing niyang sabi bago ako hinalikan sa pisngi.

"I'm fine now, Mom," sagot ko at bahagyang ngumiti.

Gusto ko sanang itanong kung dumalaw ba sa akin si Engineer, pero baka kung ano pa ang isipin nila.

"Thanks to Mr. Montelibano," nakangiting sabi ni Mommy.

Dahil doon, hindi ko na napigilang magtanong.

"Mom, pumunta ba siya rito pagkatapos niya akong dalhin sa hospital?" nag-aalangan kong tanong.

"Hindi na, hija. Perhaps, busy siya," sagot ni Mommy habang nagkibit-balikat.

Hindi ko napigilang mapasimangot. Bahagya ring bumagsak ang balikat ko dahil sa sagot niya.

"Get well soon, best friend. Baka bukas makalabas ka na," nakangiting singit ni Betty.

"Thank you, best friends," sagot ko at pilit na ngumiti para hindi nila mahalatang nalungkot ako.

ZYPIER'S POV

"So, son, how's your new project?" tanong ni Dad matapos humigop ng kape.

"Okay naman, Dad," kaswal kong sagot.

"Mommy! Ayaw ko niyan!"

Sabay kaming napatingin ni Dad sa matinis na boses ni Janna, sa corridor habang hinahabol ito ni mommy, habang bitbit ang kulay pulang dress.

"Kuyaaaa! Help me! I don't like this kind of dress!" reklamo niya habang nakasimangot.

Agad siyang kumandong sa akin upang iwasan si mommy.

Napailing na lang ako. Mukhang pinipilit na naman siyang ipasuot ang damit na hindi niya gusto.

Sunday ngayon, kaya church day namin. Kaya rin siguro lumaki kaming conservative at disiplinado dahil kina Mom at Dad.

"Zypier!" may babalang tono sa boses ni Mom. Alam na alam niyang kakampihan ko na naman si Janna.

I shrugged my shoulders at hindi na lang sumagot.

"Daddy..."

Bumaling naman si Janna kay Dad at nagpaawa pa ito.

"You know, baby, the commander of this house is your Mommy," nakangiting sagot ni Dad habang ginugulo ang buhok ng kapatid ko.

Ganoon din ako noong bata pa. Kapag nagrereklamo ako sa damit na ipinapasuot ni Mom, wala rin akong nagagawa. Sa huli, siya pa rin ang nasusunod.

Napangiti na lang kami ni Dad at nagkatinginan.

Natigilan ako nang tumunog ang notification ng cellphone ko. Kinuha ko iyon mula sa bulsa ng aking trousers pants at tiningnan kung sino ang nag-message.

Bahagyang kumunot ang noo ko habang binabasa ang mensahe.

"IT'S TRICIA! I just want to say thank you. For being my knight and shining armor!"

"Tsk! Assuming," bulong ko bago muling ipasok ang cellphone sa bulsa.

"Son?" takang tawag ni Dad sa akin.

"Nothing important, Dad," tipid kong sagot.

"Anyway, Dad, sa kotse na lang ako maghihintay."wika ko at naunang naglakad, patungo sa garage ng mansion.

TRICIA'S POV

"Hays! Nakakainis. Hindi na naman siya nag-reply!"inis kong reklamo at inihagis ang cellphone sa kabilang bahagi ng kama. Nakasimangot akong napaupo at pinagkrus ang mga braso sa dibdib.

"Hay, pero gusto ko talagang marinig ang baritonong boses niya," bulong ko sa sarili bago muling inabot ang cellphone.

"Linggo ngayon, kaya wala kang dahilan para maging busy!" asik ko bago siya tinawagan.

"Oh my God! Nagri-ring!"napatili ako, at napahawak sa dibdib at bahagyang inilayo ang cellphone sa tenga ko.

"OA ka lang talaga," bulong ko sa sarili.

"Ang tagal naman..." reklamo ko habang hinihintay niyang sagutin ang tawag.

"What? Busy ako!"asik nito sa kabilang linya. Hindi ko tuloy napigilang mapangiti sa narinig kong boses niya.

"Busy... sa babae?" kunwari'y naiirita kong tanong.

"What the fuck!" masungit nitong singhal.

Mahina akong napahagikhik. Naiimagine ko tuloy ang mukha niya ngayon. Sigurado akong hindi na iyon maipinta.

"Bakit hindi ka nag-reply sa text ko?"napa busangot kong tanong.Hindi ko na rin maitago ang pagtatampo sa boses ko.

"It's not my responsibility to reply to your OA messages," suplado niyang sagot.

"Ouch!" kunwari'y nasaktan kong sambit.

Pero ang totoo, lalo lang akong ginanahan na asarin at landiin siya.

"I'm heading to church, so please stop calling me," malamig niyang sabi.

Bahagyang umawang ang bibig ko sa narinig.

"Saang church?" masuyo kong tanong.

"Sa Cathedral Church," diretsong sagot niya.

"Ah, talaga? Puwede ba akong—"

Hindi ko na natapos ang sasabihin dahil biglang naputol ang tawag.

"Hays! binabaan na naman ako!"

Napatingala ako sa kisame habang hawak pa rin ang cellphone.

"Wait... what if..."

Napakagat ako sa hintuturo nang biglang pumasok sa isip ko ang isang kalokohang idea.

"Hehehehe!"

Napahagikhik ako habang iniisip ang plano ko. Mabilis kong inalis ang kumot at bumaba mula sa hospital bed.

TO BE CONTINUED...