Bölüm 7

Defne, Efe ve Çisem'in kısa süren bir şaşkınlığın ardından bu yeni kimliğe hızla alıştığını izledi. Efe ve Çisem, iş ortağıyla gülüp sohbet ediyordu.

Ne kadar da yakışıyorlardı...

Defne sessizce bir fotoğraf çekti. Arkasını dönüp giderken, kalbine gömülü o "iğne" yine canını acıttı. Keskin ve ince bir sızı, anında göğsüne yayıldı, burnunun direği bile sızladı.

"Defne!" Tam alışveriş merkezinden çıkmak üzereyken birisi ona seslendi.

Dönüp baktı. Yürüyen merdivende biri durmuş, var gücüyle ona el sallıyordu.

Hocasıydı!

Eski dans akademisi hocası!

"Alev Hocam!" Hem şaşkın hem mutluydu.

Alev hızla yürüyen merdivenden indi, önüne geldi, iki elini tuttu. O da çok mutluydu. "Benziyor diye düşündüm, seslenince gerçekten sen çıktın! Nasılsın şimdi? Tam beş yıl oldu görüşmeyeli."

Defne biraz hüzünlendi.

Beş yıl geçmişti, o ise işe yaramazın teki olmuştu. Hocasının yüzüne bakacak hali mi vardı?

"Yoğun musun? Değilsen gidip bir yerde çay içelim." Hocası elinden tuttu.

Yoğun değildi.

Eskiden olsa, ezikliğinden yine kabuğuna çekilir, dans dünyasındaki her şeyi ve herkesi kibarca reddederdi. Ama telefonda o dans albümünü açtığından beri, sanki karanlık göğünde bir çatlak açılmıştı.

Birden hayatına ışığın yeniden girmesini istedi.

Başını salladı. "Olur, hocam." Nedense gözleri nemlenmişti.

Hocası elinden tutup onu zemin kattaki bir İngiliz çay salonuna götürdü.

"Hocam, sınıf arkadaşlarım şimdi ne yapıyor?" Kendi dünyasından o kadar uzun zamandır kopmuştu ki, tüm sınıf gruplarından çıkmıştı.

Alev ona keskin bir bakış attı. "Gerçekten bilmek istiyor musun?"

Hocası durumunu biliyordu. Yüksek lisansa kabul almışken aniden kontenjanını bırakan biri olarak mutlaka sormuştu. Hatta sonra, sırf onu ziyaret etmek için Meltemkent'e kadar gelmişti.

Var gücüyle başını salladı.

Alev anlatmaya başladı.

Beş yıl, gerçekten bir insanın tüm hayatını değiştirmeye yeterdi.

Sınıf arkadaşlarından kimisi dans topluluğuna girmiş, baş dansçı olmuştu. Kimisi yurt dışında okumuş, doktorasını bitirmişti. Kimisi okulda kalıp hocalık yapıyor, yeni yetenekler yetiştiriyordu.

Herkes, kendi hayat çizgisinde kocaman bir adım atmıştı.

Sadece o...

Ama bugünden itibaren, o da farklı olacaktı.

Var gücüyle peşlerinden koşacaktı. Artık dans edemese de, başka bir alanda kendi yerini bulacaktı!

"Hocam, ben... ben de size hesap verebilirim artık." Gözleri cayır cayır yanıyordu. O an, gerçekten hocasının beklentilerine ihanet etmişti.

"Aferin." Alev, tıpkı eskisi gibi gülümsedi.

Defne, hocasının kulağına eğilip yurt dışında okuyacağını söyledi.

"Ne kadar güzel! Biliyordum! Benim öğrencimin pes edeni olmaz!" Alev ellerini tutup duygulandı. "Ha, bu arada, tam da bir Batı Kıtası turnemiz var. Sen de gel, ortamı gör, Batı Kıtası hayatına alış!"

"Ama ben..." Bacağımla olur muydu ki? Artık dans etmesi imkânsızdı. Yürümesi bile başkalarından yavaştı. Yüksek lisans dalı da teorikti.

"Hiçbir şey olmaz! O yıl başına bir şey gelmeseydi, sen de Gençlik Dans Topluluğu'nun bir üyesi olacaktın. Bu sefer, ayak işlerine bakarsın! Sahne asistanı olursun! Makyaj yaparsın!"

Alev'in sözleri keskindi, onu hiç topal gibi görmüyordu.

Defne gülümsemeden edemedi. Topal gibi görülmemeyi seviyordu. Artık dans edemiyordu, ama başka şeyler yapabilirdi. Dans edemiyor diye işe yaramaz değildi...

Tam o sırada, Alev'in telefonu titreşti. Mesaj gelmişti.

"Eşim. Gelip bir çay içse rahatsız olur musun?" Alev onayını sordu.

"Tabii ki olmaz." Gülümsedi.

Aslında, biraz çekingendi.

Beş yıllık kabuğuna çekilme, onu yabancılarla görüşmeye alıştırmamıştı. Ama ilk adımı atması gerekiyordu, değil mi?

"O zaman gelsin." Alev mesajı yanıtladı.

Ama Defne'nin asla tahmin edemeyeceği şey şuydu: hocasının eşi, Efe'nin yeni iş ortağıydı. Hani şu az önce gördüğü adam.

"Meltemkent'e iş için geldi, ben de birkaç gün gezip tozayım dedim. Seni burada görüvermek de kısmet..."

Alev konuşuyor, eşini tanıtıyordu. Ama Defne'nin gözü, Efe'nin, Çisem'in ve hocasının eşinin birlikte çay salonuna doğru yürüdüğünü gördü.

Sonunda, önlerine geldiler.

Defne oturduğu yerde kıpırdamadı. Efe ve Çisem'in yüzlerinin önce kızarıp sonra sarardığı o ani değişimi izledi.

"Gelin gelin, oturun. Bu benim eşim, adı Alev, dans hocası." Baran tanıştırdı. "Bu da bu seferki iş için geldiğim Efe Bey. Bu da eşi."

"Eşi" kelimesi düşer düşmez Efe'nin eli titredi. Çisem de oturduğu yerde kıvranıp ne yapacağını bilemez haldeydi. İkisi de gergin gözlerle Defne'ye bakıyordu.

Defne onlara sadece bakıp sönük bir şekilde gülümsedi.

Alev de Defne'yi tanıştırdı: "Bu benim eşim, adı Baran." Sonra Defne'yi gösterdi. "Bu da öğrencim. O yıl Altın Lale ödülünü almaya en büyük adaydı."

Efe, "Altın Lale" sözünü duyunca gözlerindeki ışık tamamen söndü. Bakışları aşağı kaydı, sanki Defne'nin bacağına bakmak istiyordu.

Defne gördü. O an, Efe'nin gözleri acıyla doluydu.

Evet, nasıl acımasındı ki?

O yıl onun bacağı sakat kalmasa, onunla evlenmek zorunda kalmazdı. O zaman şimdi yanındaki kadın, gururla onun karısı olurdu.

Defne gülümsedi. "Alev Hocam, Baran Bey, aslında ben..."

"Aaah!" Çisem tam zamanında bir çığlık attı, Defne'nin sözünü kesti.

Defne durdu.

Çisem çayını dökmüştü. Kaynar çay, eline ve üstüne başına dökülmüştü.

"Pa... pardon, kusura bakmayın, ben... çok ayıp oldu." Hemen peçeteyle silmeye çalıştı.

"Bir şey olmaz, bir şey olmaz." Alev hiçbir şey anlamamış, ona peçete uzatıyordu.

Bir fincan çay, Defne'nin gerçeği söylemesini engellemişti.

Ama Defne söylemeye devam etmek istese, o engelleyebilir miydi?

Karşısındaki Efe, Defne'ye yalvaran gözlerle bakıyor, hafifçe başını sallıyor, sessizce ağız hareketleriyle "Söyleme, söyleme." diyordu.

Hah, aslında zaten söylemek istemiyordu. Sadece kasten yarım cümle söyleyip bu ikisinin telaşını izlemek istemişti.

Bu çay faslında, kimisi diken üstündeydi, kimisi gayet sakindi.

Defne çayını alırken, Alev birden eline dikkat etti. "Defne, evlilik yüzüğü mü takıyorsun? Kocan kim?"

Sanki gökten bir yıldırım düşmüştü, karşıdaki Efe ve Çisem'in beti benzi attı.

Defne, Efe'nin çay fincanına dayadığı eline baktı. Dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi. O hiç yüzük takmamıştı. Düğünde taktıkları o çift, nikah biter bitmez çıkarmıştı. O günden beri nerede tozlandığını bilmiyordu.

"Evet, beş yıldır evliyim." Defne sakindi. "Eşimin soyadı Kılıç."

"Ne tesadüf! Onun da mı soyadı Kılıç?" Efe hemen atıldı.

Söylemek istediği çok açıktı: onun daha fazla konuşmamasını istiyordu.

"Evet, onun da soyadı Kılıç, o da iş yapıyor, ama Efe Bey kadar büyük işler değil." Defne çayından bir yudum aldı.

Çay fincanının arkasından, Efe'nin derin bir nefes aldığını açıkça gördü.

"Ne kadar büyük tesadüf. Bir dahaki sefere senin Kılıç Bey'i de getir, birlikte çay içelim." Alev'in öğrencisi olduğu için, Baran Bey de ayrıca saygı gösterdi, davet etti.

Efe'nin yüzü bir kez daha değişti.

Defne gerçekten çok komik buluyordu. Beş yıllık evlilikte, yüzündeki ifade değişimlerinin toplamı, bugünkü bir öğleden sonranınki kadar değildi.

Bu durumda, Efe'nin fazla oturması mümkün değildi. Biraz daha konuştuktan sonra, işi olduğunu söyleyip müsaade istedi. Ama Defne'yi burada yalnız bırakmaya da gönlü razı değildi. Saçmalamasından korkuyordu. Gözleriyle Defne’ye de hemen gitmesini işaret etti.