Chapter 2

GABBIE

“HOW OLD are you, Wyatt?” I asked him as we're heading our way to Quezon.

Nasa SLEX pa lang kami banda. It's almost one in the morning. Natagalan ako mag-impake kasi hindi ko alam kung ano ang dadalhin ko. So, I ended up bringing a lot of stuff. Limang maleta ang dinala ko na ayaw ipadala sa akin ni daddy plus my bagpack and make up kit dahil masiyadong madami raw.

Hindi ko na nga nadala ang hotdog pillow ko na stitch kasi hindi na kasya sa sasakyan, tapos ayaw pa akong payagan na dalhin ko ang make-up kit ko. I don't need it na raw kasi province naman ang pupuntahan namin. Like, kapag province ba hindi na need magmake up? But of course, I bring it with me. I need to look beautiful. Always.

I looked up to him, waiting for his answer. Nakatutok lang ang attention niya sa pagda-drive.

Napaismid ako dahil nagmukha akong tanga na hindi niya sinagot. I just took a deep sigh.

Patience.

“Let me guess na lang, you're fifty years old?”

Humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela at sinulyapan ako.

Nagpigil ako ng ngiti because of how he looked at me. Nagrereact naman pala siya. Akala ko manhid. Kunot na kunot ang noo niya.

“What? You didn't answer me. So I just guess na lang. You looked younger naman sa fifty.”

Kidding. He doesn't really looked too old. Well, matured oo pero ang fifty years old ay hindi naman. I just want to test him. Ayaw niya kasi akong kausapin.

“Thirty nine.” He answered, but still ang tipid pa rin ng sagot niya.

Pwede na kaysa iyong kanina na as in para akong nakikipag-usap sa isang pader.

“Okay.” I shrugged my shoulders. I don't really care how old he is. I just want something na mapag-usapan because he is too quite. I can't sleep 'cause I didn't know him. Wala pa akong tiwala sa kanya. Noon naman, may yaya akong kasama at driver kapag pinapadala ako sa province ni dad. But now it's different. No driver, no yaya.

A long silence after that. I feel bored. I pay attention outside. We are already in San Pablo. I simply glance at him. Ang bilis niyang magpatakbo ng sasakyan.

I noticed that he has a stud earring on his right ear na black. Maliit lang. Bumaba rin ang tingin ko sa bandang dibdib niya. Mas mukha talaga siyang gangster kaysa maging bodyguard ko.

Ang dati kong bodyguard ay malinis at walang tattoo. Naka-suit pa. Pero siya, naka-rugged attire nga, suplado pa!

Where did daddy get him? Parang mas bibigyan pa niya ako ng trouble imbes na protektahan ako. Mukha kasi siyang siga talaga.

“Eyes in front, Gabbie.” Malamig niyang saad pero ang tingin niya ay nakatutok sa daan.

My jaw dropped. Napapansin pala niya ang pasimple kung ginagawa na pagkilatis sa kanya.

I cleared my throat. “Assuming. I'm not looking at your body, 'no!”

Inis akong inirapan siya. Conceited!

I leaned my head on the seat and tried to sleep. But I can't!

Sumakit lang ang mata ko, but I couldn't sleep. Umayos ako nang pagkakaupo at binuksan ang stereo. But to my dismay, he turned it off!

My lips hang open. Like what? Pinatay niya ng hindi man lang nahihiya sa akin. Kapal talaga ng face ng lalaking 'to.

“Why did you turn it off? Ako ang boss mo rito at hindi ikaw ang masusunod sa ating dalawa. Do you understand?” My eyebrows raised while telling it to him.

“Ayaw ko nang maingay.”

My eyes widened in disbelief. Seriously? Sinasagot niya ako nang ganito? “So, ako ang mag-aadjust sa iyo? Wow! I wasn't informed na ang amo na pala ang mag-aadjust sa kaniyang bodyguard ngayon?”

“Matulog ka na lang, Gabbie.” He said, eyes remained on the road.

Napamaang ang labi ko. Kainis siya! Hinampas ko siya sa braso. “Excuse me, Wyatt?! Just in case you forgot, I am Gabbie Torres, ang anak ng nagpapasahod sa 'yo. Meaning, I am your boss here sa ating dalawa. Hindi ikaw ang masusunod sa gusto mo.” Feeling ko, umakyat sa ulo ko lahat ng dugo ko sa inis ko sa kanya.

Inis akong napasandal at humalukipkip.

“Isusumbong kita kay daddy. You're rude!”

I heard nothing from him. Wala man lang sorry kahit labas sa ilong. Gusto kong paghahampasin siya ulit sa braso dahil naiinis ako sa pagiging mayabang at suplado niya. Being with  this kind of man is a torture for me.

Hindi na talaga ako sasagot kay dad. Pinaparusahan niya yata ako. Once I got back home, I'll behave na talaga. Basta, hindi na si Wyatt ang magiging bodyguard ko.

I took out my phone from my bag and check my social media account. Nagbrowse na lang ako baka sakaling maalis ang pagkainis ko sa kanya.

We will travel almost 6-7 hours and here he is, so quiet and couldn't even talk to me. At ang mas matindi pa, matigas ang ulo at suplado! Hindi marunong kumilala ng amo.

“Maybe you're masungit kasi iniwanan ka ng girlfriend mo noon.” Out of nowhere I told him.

Napabuga lang siya nang isang malalim na buntong hininga.

Humalukipkip ako. “Tsk... Why are you so serious? Why are you so masungit? You are a boring na nga kasama, nagsusungit ka pa.” Reklamo ko sa kanya.

“Ang arte.” He murmured.

“What! Ako maarte?” narinig ko kasi ang sinabi niya kahit mahina ang pagkakasabi niya. Sorry siya dahil hindi ako bingi.

“If you think that I am maarte, you! You are suplado! You don't even know how to smile. Look at you, magkasalubong ang dalawa mong kilay. I wouldn't surprise if you don't have love life kasi napakasungit mo. Suplado!”

He suddenly stopped the car. Muntik na akong mapasubsob sa dashboard sa biglaang pagpreno niya. Thank God, dahil may seatbelt.

“What the heck?! Why did you stop the car? Muntik na akong masaktan. Grrr...”

Bakit ba ang hilig niyang huminto bigla?

He heaved out a deep sigh. He rubbed the bridge of his nose. “Will you shut up?”

My eyes widened. Is he telling me to shut my mouth? He is just my bodyguard!

“How dare you?! Who do you think you are ba? Why are you telling me to shut up? I will tell daddy how rude you are.” Pinaningkitan ko siya ng mata.

Tinanggal ko ang seatbelt sa inis ko.

“Where do you think you're going?” He asked in his no patience voice.

Aba! In-english pa ako ng mokong na 'to. Kanina pa siya. Hindi porque mukhang yummy at gwapo siya na matanda e, pwede na niya akong utusan kung ano ang gagawin ko. He is just my bodyguard. Makikita niya kung sino ang boss sa amin na dalawa.

“I'm going back! I can't stay with you. You are so rude and... boring and suplado!” Inirapan ko siya. “Hmp!”

Napailing siya sa sinabi ko. Binuksan ko ang pinto ng sasakyan. Napalunok ako dahil madilim. May mga dumadaan na bus at mga sasakyan pero wala nang naglalakad sa kalsada. I turned my head back to him.

“Lalabas na ako.” I told him dahil hindi siya nagsasalita. He was just looking at me. Ang isang kamay niya ay nakasandal sa headrest ng sasakyan at ang isa ay nasa manibela. Nakatitig siya sa akin at naghihintay.

“I said, lalabas na ako.” Ulit ko sa sinabi ko. I closed the door again, maybe he'll change his mind.

Tinuro niya ang pinto ng sasakyan. “Go ahead.”

Nagpalinga-linga ako sa paligid namin kung saan kami nakahinto. Madilim talaga. Mukhang may mga mumo dahil madilim. Tanging lamp post lang ang ilaw.

“Hindi mo ba ako pipigilan? I said I'm going back to Manila.”

Tinuon niya ang atensyon niya sa harap. He leaned his head on the seat and closed his eyes.

Omg! Hindi niya talaga ako pipigilan? Seriously, bodyguard ko ba talaga siya? Bakit mukhang hahayaan niya akong mapahamak sa labas?

I cleared my throat to get his attention. Hindi siya dumilat.

“Ehem! Lalabas na ako.” Ulit ko.

No response from him. He didn't even bother to glance at me.

Kainis! Manhid.

“Okay... I'm going na...” Binuksan ko ang pinto ng kotse.

“Gabbie...”

Mabilis akong lumingon sa kanya.

Hinarap niya ako. May inip na nakatunghay sa akin. “Delikado diyan sa labas. Nakikita mo naman kung gaano kadilim. If I were you, I'll just sleep until we will arrive at our destination.”

Iyon na ata ang pinakamahaba niyang sinabi simula kanina pa sa bahay.

Sinara ko ang pinto ng kotse. “Okay. Madali naman akong kausap. Start the car na.”

Napapailing siya. He got closer to me.

“W-hat are you going to do?” I panicked. Bigla siyang lumapit as in. I can smell his masculine scent. Wow! In fairness ang bango niya. Mukha kasing ang init ng suot niyang maong na jacket.

My eyes stuck on his face while he's getting nearer. Shit! Why is he so handsome? Mukhang malinis at formal ang mga bodyguards ko noon pero hindi kasing-gwapo like Wyatt.

Erase! Bakit ko ba naiisip na gwapo siya? My goodness! He is half of my age. Pwede ko na siya maging tatay.

“Seatbelt.” He answered habang hinihila ang seatbet at muling sinuot sa akin.

I swallowed. Iniwas ko ang tingin at patay malisya na kahit sobrang lapit niya sa akin.