LOGIN[Blood of the New Empire]Ang dagat ay naging isang dambuhalang bitag ng apoy at bakal. Sa bawat putok ng baril mula sa speedboat nina Vlady at Icarus, ang gabi ay nahahati ng liwanag at kamatayan. Habang nakakapit si Vladimir kay Ryella sa gitna ng malalamig na alon, ang tunog ng nagbabanggaang mga barko ay tila musikang sumasabay sa katinuan nilang dahan-dahan nang naglalaho."Vlad, bitawan mo na ang detonator!" hiyaw ni Ryella, ang kanyang boses ay nanginginig sa lamig at takot. "Papatayin mo tayong lahat!""Hindi kita ibibigay sa kanya, Ryella!" asik ni Vladimir, ang kanyang mga mata ay nagniningas sa isang uri ng possessiveness na mas matindi pa sa takot sa kamatayan. "Mas gusto ko pang maging abo tayo sa gitna ng dagat kaysa maging laboratory rat ka ulit ni Silvan!"
[Rising from the Ashes]Ang dagundong sa ilalim ng lupa ay tila boses ng isang nagngangalit na higante. Sa bawat hakbang nina Vladimir at Ryella paitaas sa makitid na hagdanan ng lighthouse, ang init mula sa sumasabog na laboratoryo ay humahabol sa kanilang mga tumitid. Ang usok ay kasing-itim ng kanilang nakaraan, makapal at nakakasakal, ngunit ang kamay ni Vladimir na nakakapit sa pulso ni Ryella ay kasing-higpit ng isang rehas na bakal—possesive, desperado, at hindi bumibitaw.Nakarating sila sa pinakatuktok na palapag, kung saan ang malamig na hangin ng dagat ay sumalubong sa kanilang mga duguang mukha. Sa ibaba, ang lighthouse ay nagsisimula nang gumuho. Isang explicit na eksena ng pagkawasak—ang simbolo ng Sovereign ay dahan-dahang nilalamon ng alab."Vlad, ang mga bata!" hiyaw ni Ryella, habang pilit na sumisilip sa usok. "Nasaan si Vlady at Icarus?"
[The Blaze of Vengeance]Ang pagbulusok nina Vladimir at Ryella sa ilalim ng lupa ay tila isang walang hanggang pagkahulog sa impiyerno. Humantong sila sa isang silid na nababalutan ng puting asero at mga asul na LED lights—isang sikretong laboratoryo na nakabaon sa ilalim ng lighthouse. Ang lamig dito ay hindi galing sa dagat, kundi sa teknolohiyang nagpapanatili sa mga sikretong pilit nilang tinatakasan.Nang imulat ni Ryella ang kanyang mga mata, naramdaman niya ang matitigas na restraints sa kanyang mga pulso at bukung-bukong. Nakagapos siya sa isang metal na mesa, habang si Vladimir ay nakaluhod sa sahig, may mga sniper na nakatutok sa kanyang batok.
[The Kiss of Ruin]Ang hangin sa talampas ay nanunuot sa buto, ngunit ang lamig na nagmumula sa bote ng alak na hawak ni Vladimir ay mas matindi. Nakatayo si Ryella sa likuran niya, ang kanyang puting damit ay sumasabay sa ihip ng hangin, tila isang bandila ng pagsuko. Ang mga pasa sa kanyang braso ay kulay ube na ngayon—isang explicit na paalala na ang oras ay hindi na nila kakampi."Ibigay mo sa akin, Vlad," mahinang sabi ni Ryella. Ang kanyang boses ay walang takot, tanging pagod na lang ang natira. "Ayoko nang maghintay sa dilim. Kung ito ang huling regalo ng anak natin, tanggapin na natin."Lumingon si Vladimir, ang kanyang mga mata ay nagniningas sa galit at pagnanasa. Sa isang marahas na galaw, inihagis niya ang bote ng alak sa matatalim na bato sa ibaba. Ang tunog ng nabasag na kristal ay nalunod sa ingay ng alon."Hindi ko papatayin ang asawa ko para sa kasiyahan ng isang batang nag-aakalang hari na siya!" singhal ni Vladimir. Lumapit siya kay Ryella at hinablot ang kanyang m
[The Island of the Lost]Ang hangin sa Isla de los Perdidos ay amoy nabubulok na asin at lumang bakal. Walang kuryente, walang mga bodyguard, at walang marangyang kama. Ang tanging kanlungan nina Vladimir at Ryella ay isang abandonadong lighthouse na unti-unti nang kinakain ng dagat. Sa labas, ang mga alon ay humahampas sa matatalim na bato, tila mga asong ulol na pilit silang inaabot.Sa loob, ang tanging liwanag ay mula sa isang gasera. Nakaupo si Ryella sa sahig, nakasandal sa malamig na pader, habang tinitignan ang kanyang mga braso. Ang asul na likidong itinurok sa kanya sa mansyon ay dahan-dahan nang nawawala ang bisa—ang mga lilang pasa ay muling bumabalik, mas madilim, mas masakit sa bawat pintig ng kanyang puso.Pumasok si Vladimir mula sa balcony, ang kanyang damit ay basang-basa ng ulan. Ang dating "Tsar ng Moscow" ay mukhang isang ligaw na hayop—magulo ang buhok, duguang ang mga kamao mula sa paghampas sa mga bakal na pinto ng bodega, at ang mga mata ay puno ng isang uri ng
(Poison in the Veins)Ang bawat paghinga ni Ryella ay tila isang mabigat na pasanin. Sa loob ng marangyang kwarto ng mansyon sa Moscow, ang hangin ay amoy sterile—amoy ng gamot na humahalo sa pamilyar na pabango ni Vladimir. Nakatitig si Ryella sa kisame, sa mga gintong ukit na tila mga galamay na handang bumigti sa kanya. Ang kanyang katawan ay mabigat, ang kanyang mga kalamnan ay tila sumusuko sa isang digmaang hindi niya alam na pinapasok niya.Pumasok si Vladimir sa silid, may dalang tray ng pagkain at isang maliit na baso ng madilim na likido. Ang kanyang mukha ay blangko, ngunit ang kanyang mga mata ay nagniningas sa isang uri ng proteksyong mas malapit sa pagkabaliw kaysa sa pag-ibig."Kailangan mong uminom, Ryella," mahinang utos ni Vladimir. Umupo siya sa gilid ng kama, ang kanyang bigat ay nagpababa sa kutson, inilalapit ang kanyang katawan sa asawa."Anong lason na naman 'yan, Vlad?" tanong ni Ryella, ang kanyang boses ay paos at halos pabulong. "Pagkatapos ng kontrata, ano
[The City of Mists]Ang London ay isang lungsod na nabubuhay sa pagitan ng mga anino at ng abuhin na ulap na nagmumula sa Ilog Thames. Dito, ang kasaysayan ay hindi lamang binabasa sa mga libro; ito ay nararamdaman sa bawat malalamig na bato ng Tower of London at sa bawat bulong ng hangin sa Westmi
[The Assault on Silent Peak]Ang hangin sa itaas ng kabundukan ng Engadin, Switzerland, ay kasing-talim ng mga kutsilyong pilit na ibinabaon sa balat. Walang bakas ng init, walang bakas ng awa. Sa loob ng isang liblib na chalet na yari sa matigas na oak at bato, nakatayo si Ryella sa harap ng binta
[The Queen of Snows]Ang Moscow sa buwan ng Enero ay hindi lamang isang lungsod; ito ay isang dambuhalang freezer na gawa sa bakal at semento. Ang bawat hininga ni Ryella ay nagiging usok na agad na nilalamon ng malamig na hangin ng Red Square. Nakatayo siya sa harap ng St. Basil’s Cathedral, ang m
[Ang Pagtatagpo]Ang Roma ay tila isang dambuhalang bangkay na dahan-dahang kinakain ng apoy. Ang bawat kanto ng lungsod ay naging saksi sa pagbagsak ng kaayusan, ngunit sa loob ng Cathedral of San Giovanni in Laterano







