The Secret We Must Keep

Chapter 3

“Hindi ako makapaniwalang mangyayari talaga ito,” bulong ko habang nakatitig sa singsing na nasa palad ko. Kahapon lang, problema ko kung paano ko tatapusin ang requirements ko. Ngayon, problema ko na kung paano ko maiiwasang maging asawa ni Adrian Montenegro pagkatapos ng graduation. Paulit-ulit kong iniisip kung bakit kailangang mangyari ito sa akin. Sa dami ng lalaking puwedeng ipagkasundo sa akin, bakit si Adrian pa? Kung may award para sa pinakanakakainis na lalaki sa buong university, sigurado akong siya ang unang mananalo. “Belle! Bumaba ka na! Late ka na!” sigaw ni Mama mula sa ibaba. “Coming!” Itinago ko ang singsing sa maliit na kahon at isinilid iyon sa pinakailalim ng bag ko. Hindi ko pa kayang isuot iyon sa publiko. Hindi dahil nahihiya ako sa engagement, kundi dahil hindi ko matanggap na ang lalaking pinakagusto kong asarin ang siya ring lalaking gusto ng mga magulang kong maging asawa ko. Bago ako lumabas ng kuwarto, sinigurado kong nakasara nang maayos ang bag ko. Ayokong may makakita sa singsing at magtanong kung saan ko iyon nakuha. Isang araw pa lang ang lumipas mula nang malaman ko ang kasunduan, pero pakiramdam ko ay ilang linggo na akong may mabigat na iniisip. Pagdating ko sa university, sinalubong ako ni Mia sa entrance. “Girl, bakit mukha kang hindi natulog?” “Dahil hindi nga ako nakatulog nang maayos.” “Anong problema? Si Lucas ba?” Umiling ako. “Nope. Mas malala.” Nanlaki ang mga mata niya. “May iba na si Lucas?” “Mia!” Hinampas ko siya nang mahina sa braso. “Hindi iyon!” “Then tell me!” “Hindi ko puwedeng sabihin.” Huminto siya sa paglalakad at tinitigan ako. “May sikreto ka?” “Wala.” “Sinungaling.” Hinila ko siya papunta sa classroom bago pa siya makapagtanong ulit. Si Mia ang pinakamatalik kong kaibigan, kaya alam niyang may problema ako kapag hindi ako makasagot nang maayos. Ang mahirap lang, hindi ko pa puwedeng sabihin sa kaniya ang tungkol sa engagement. Kapag nalaman niya iyon, siguradong magiging malaking usapan iyon bago pa matapos ang araw. Pero pagpasok namin, nakita ko si Adrian na nakaupo sa likod, nakangiting parang alam niya ang lahat ng problema ko. “Good morning, future wife,” bulong niya nang makadaan ako. “Kapag tinawag mo ulit ako niyan, future ex-friend ka na.” “That's impossible. We're going to be family.” “Adrian!” Tumawa siya nang malakas. Napatingin sa amin ang ilang kaklase namin, kaya mabilis akong umupo sa tabi ni Mia. “Ano ba ang problema ninyong dalawa?” tanong niya. “Wala,” sagot ko agad. “Nag-aaway lang kami gaya ng dati,” dagdag ni Adrian mula sa likuran. “Walang nagtanong sa iyo!” sigaw ko. Lalong nagtawanan ang mga kaklase namin. Gusto ko siyang batuhin ng notebook, pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi puwedeng malaman ng iba ang tungkol sa engagement namin, lalo na kung si Adrian mismo ang unang magbibigay ng dahilan para maghinala sila. Bago magsimula ang klase, may maliit na papel na dumapo sa mesa ko. Nakalagay doon: Remember, no one can know about our engagement. Sinulatan ko iyon: Hindi ko kailangan ng reminder. Ikaw ang huwag madaldal. Ipinasa ko ang papel sa kaniya. Ngumiti lang siya at isinilid iyon sa notebook niya. Mabuti na lang at nagsimula na ang lecture. Kailangan kong mag-focus dahil may major project kaming kailangang tapusin bago ang midterms. Pero parang may ibang plano ang professor namin. “For your next business proposal, I want you to work with the partner I assign,” anunsiyo niya. “No changing partners.” Kinabahan ako nang magsimula siyang magbasa ng mga pangalan. “Isabella Reyes and Adrian Montenegro.” “Sir!” sabay naming sigaw. Nagtawanan ang klase. “Is there a problem?” tanong ng professor. “Wala po,” sagot ni Adrian, halatang pinipigilan ang tawa. Napatingin ako sa kaniya. “Wala talaga?” “I'm being cooperative.” “Mas nakakatakot iyon.” Pagkatapos ng klase, hinabol niya ako sa hallway. “Library, three o'clock. We need to plan the project.” “May date ako kay Lucas.” “Then we'll finish quickly.” “Hindi umiikot ang mundo ko sa schedule mo.” “Hindi rin naman umiikot ang mundo ko sa iyo,” sagot niya. “Pero pareho tayong may grades na kailangang iligtas.” Nakakainis dahil may punto siya. Ayokong bumagsak sa project dahil lamang sa personal naming problema. “Fine. Three o'clock,” sagot ko. “Don't be late.” “Try telling yourself that.” Iniwan ko siyang nakatayo sa hallway habang nagmamadali akong pumunta sa susunod kong klase. Sa likod ko, narinig ko pa ang pagtawa niya. Minsan talaga, gusto kong malaman kung saan niya kinukuha ang pasensiya niyang mang-inis araw-araw. Sa lunch break, nakasama ko si Lucas sa cafeteria. Dinalhan niya ako ng paborito kong pagkain at ngumiti nang makita ako. “Miss na kita,” sabi niya. “Parang lagi kang busy nitong mga nakaraang araw.” Nakaramdam ako ng guilt. Hindi naman kasalanan ni Lucas ang kaguluhang nangyayari sa buhay ko. “Sorry. Marami lang talagang requirements.” Hinawakan niya ang kamay ko. “Just tell me if something's wrong, okay?” Tumango ako at ngumiti nang bahagya. “Okay.” Gusto kong sabihin ang totoo, pero hindi ko alam kung paano sisimulan. Paano ko sasabihin sa boyfriend ko na ipinagkasundo akong pakasalan ang ibang lalaki? Hindi ko gustong masira ang tiwala niya sa akin. Habang kumakain kami, ikinuwento niya ang tungkol sa susunod naming date at ang pelikulang gusto niyang panoorin kasama ako. Nakinig ako at sinubukang maging normal, kahit may bahagi ng isip ko na hindi mapakali. Nang magpaalam siya para bumalik sa klase, hinalikan niya ang noo ko. “See you later, beautiful.” “See you,” sagot ko, sabay pilit na ngiti. Habang pinagmamasdan ko siyang lumalayo, lalo kong naramdaman kung gaano kahirap itago ang isang sikretong maaaring makaapekto sa aming relasyon. Pagkatapos ng lunch, dumiretso ako sa library. Nandoon na si Adrian, may dalawang iced coffee sa mesa. “Late ka ng two minutes,” sabi niya. “Congratulations. Gusto mo ng medal?” Itinulak niya sa akin ang isang baso. “Paborito mong flavor.” Napatingin ako sa kape. “Paano mo nalaman?” “Matagal na tayong magkakilala, Belle. Nakikita kitang umiinom niyan tuwing family gatherings.” Hindi ko inaasahang napapansin niya pala ang ganoong bagay. Akala ko, ang alam lang niya tungkol sa akin ay kung paano ako inisin. “Thanks,” sabi ko habang kinukuha ang baso. “Don't get used to it.” “Ayan. Bumalik na ang Adrian na kilala ko.” Natawa siya at binuksan ang laptop. Nagsimula kaming gumawa ng project outline. Nakakagulat, maayos kaming nakakapagtrabaho kapag pareho kaming seryoso. Maganda ang mga idea niya, at nagustuhan din niya ang proposal kong mas praktikal at abot-kaya ang magiging business plan. “See? We're a good team,” sabi niya. “Sa project lang.” “For now.” Tinaasan ko siya ng kilay. “Huwag kang mag-assume.” Natawa siya bago ibinalik ang tingin sa laptop. Maya-maya, naging seryoso ang mukha niya. “Belle, tungkol sa engagement natin…” Napahinto ako sa pagsusulat. “Ano?” “Kahit ayaw natin dito, huwag nating hayaang masaktan sina Lucas at Chloe. Hindi nila kasalanan ang desisyon ng mga magulang natin.” Nawala ang inis ko. “Alam ko. Ayokong magsinungaling sa kanila, pero hindi ko rin alam kung paano natin aayusin ito.” “Then let's figure it out together.” Saglit akong natahimik. Sa unang pagkakataon, hindi siya nang-aasar. Para siyang tunay na kaibigan na handang tumulong. “Hindi ko kayang mawala si Lucas dahil sa bagay na hindi ko naman pinili,” amin ko. Tumango siya. “And I don't want Chloe to suffer either. We need to be honest with ourselves before we make any decisions.” Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko akalaing pareho pala kami ng iniisip tungkol dito. “At least, may isang bagay tayong napagkakasunduan,” sabi ko. “Don't get too comfortable, Reyes.” Napangiti ako. “Don't worry. Hindi ko makakalimutang nakakainis ka.” Tumunog ang cellphone ko. Message iyon mula kay Mama: Don't forget your ring. Your father wants you and Adrian to wear them at Sunday's family dinner. Napapikit ako. “Adrian, may problema tayo.” Ipinakita niya sa akin ang mensahe. Pareho ang natanggap niya. “Sunday dinner,” sabi niya. “Mukhang kailangan na nating masanay sa pagpapanggap.” “Hindi ako magaling umarte.” “Don't worry. Ako ang bahala.” “Mas lalo akong nag-aalala.” Tumawa siya at isinara ang laptop. Pero bago siya tumayo, may napansin siyang tao sa pintuan ng library. “Belle, huwag kang lumingon agad,” bulong niya. Siyempre, lumingon ako. Nandoon si Mia, nakatingin sa amin habang hawak ang cellphone niya. Hindi ko alam kung gaano katagal siyang nakatayo roon, pero ang ngiti niya ay nagsasabing may napansin siyang kakaiba. Lumapit siya sa mesa namin. “Okay,” sabi niya, salit-salitang tinitingnan kaming dalawa. “Bakit kayong dalawa lang dito, may matching coffee, at parang may tinatago?” Napatayo ako. “Mia, hindi ito ang iniisip mo!” Ngumiti siya nang malawak. “Hindi ko pa nga sinasabi kung ano ang iniisip ko.” Napatingin ako kay Adrian. Nakangiti siya, pero alam kong pareho kaming kinakabahan. At naisip kong baka mas mahirap itago ang engagement namin kaysa sa inaakala namin.