Kabanata II

Naiwan sa akin ang libro dahil umalis nalang ng patawa-tawa ang matanda.

Hindi pa rin ako makakalma, dahil sa narinig, kung hindi lang dumagsa ang mga customer pagpatak ng alas-cynco ng gabi.

Si Kuya, sumama na sa bahay kasama si Mama, kaya ako nalang at si Celine ang naiwan dito.

“Ma’am, ngiti naman dyan,” sabay lapag ni Celine ng isang tasa ng kape sa harapan ko.

Siya na muna ang tumatao sa harapan ng botika, habang ako ay kakatapos lang na mag-ayos ng mga stocks, at ka-uupo lang para asikasuhin na ang mga kailangang order-in para sa mga gamot na kailangang i-restock.

Sinamaan ko lang siya ng tingin habang ginagalaw ang mouse na nakakonekta sa laptop ko. Ginawa ko nalang na mouse pad ang librong bigay ng matanda.

Hindi na rin naman siya nagtagal an kausapin ako dahil may bumibili na ulit.

“Ang hirap, eh ‘di si Heather na ang maganda, mayaman, at ideyal na anak,” pakantang asar ni Celine habang paalis.

Nagpipindot ako sa laptop nang biglang nakarinig ako ng isa nanamang tukso mula kay Celine.

“Ma’am sa’yo ako, ma’am ah.”

“Magtigil ka, Celine! Magtrabaho ka dyan.”

“Kung pwede lang. Akin nalang si Papa Luthner.”

“Celine!” saway ko rito.

“Eh ‘di sa inyo nalang, ma’am.”

“G*ga, magkapatid kami!”

Tumawa lang siya ng malakas habang nag-aayos ng mga kahon ng gamot sa rack. “Eh, hindi naman kayo no’n magkadugo, ‘di ba?”

Napabuntong hininga ako. “Pamilya pa rin siya, Celine.”

Natapos na rin naman agad ako sa pago-order, kaya isinara ko na kaagad ang laptop ko. Ipinasara ko na ang harapan kay Celine at  binitbit ang libro, tsaka pumwesto sa upuan sa sulok.

“‘Di pa kayo uuwi ma’am?”

Nasa may dulo na ng pasilyo si Celine at dala ang bag niya.

Umiling ako. “Maya-maya na.”

“Susunduin ka ni Sir Luthner?” tanong nito.

Napa-isip tuloy ako. Wala kaseng nabanggit si Kuya kanina kung pwede niya akong masundo.

“Wait.” Agad akong napa-check ng cellphone ko, para tignan kung may text ba ito.

At meron nga. Dalawa. Wala sa sarili akong napangiti.

“Ay, sana all!”

“Wala pa,” matawa-tawa kong sagot, sabay pindot ko sa message ni Kuya.

Mich, same time close mo? Sundoin nalang kita. Your pharmacy is on the way, anyway.

Sorry. Plan’s changed. Sinagot na ako ni Heather. I guess you won’t find me home tonight, bunso. We’re in my condo right now. Can’t leave.

Napasimangot ako nang nabasa ang huling text.

“Ay, bad trip nanaman siya. Sige na, alis na ako ah.”

Hindi ko na pinansin si Celine at agad na nagtipa ng reply.

Eww,  dinala mo agad sa condo?

Mabilis lang din ako nakatanggap ng reply.

Eww ka dyan, bata ka pa kase. Mag-text ka kapag naka-uwi ka na ah.

May kung anong kurot sa dibdib ang sinabi niya.

Bata. ‘Yun pa rin talaga ang turing niya sa ‘kin.

Inis kong  pinatay ang cellphone ko at napababa ang tingin sa libro na nasa kandungan ko.

Mas lalong natahimik ang botika ngayong sarado na ang harapan. Ngayong wala na akong kailangang intindihin, hinayaan ko nang lumipad ang isip ko.

“Asawa si Heather? Heck no.”

Lason ang babaeng ‘yon sa pamilyang ‘to.

Matapos niyang kunin ang atensyon ni Mama, si Kuya naman?

Sa parehong rason ding ‘yon kaya hindi ko mapigilang muling buklatin ang librong ‘yon.

Magaspang ang papel no’n at madilaw.

Laking gulat ko nang mabasa iyon.

Kwento iyon na kahawig na kahawig kung paanong nagkakilala si Kuya at Heather. Kasama ako, pati si Frederick, na CEO ng Guevara Industrial.

Ilang oras na yata akong nandoon para lang magbasa, kaya bago pa man ako umisa nanaman ng kabanata para basahin ay isinara ko na ‘yun at nag-book nalang ng masasakyan pauwi.

It took me a month to finish reading everything in there. Gabi lang din kase ang oras ko para magbasa, at hindi rin nagtagal, nagsimula ko nang mapansin na nagkakatotoo ang mga nangyayari ro’n. Sa kasamaang palad, magjowa pa rin si Kuya at Heather.

Hindi ko na nakita ulit ‘yung matandang nagbigay sa ‘kin ng libro, kaya sinarili ko nalang lahat ng alam ko.

Malakas ang ulan ngayon kaya pinilit kong sundoin ako ni Kuya pauwi.

Tumawag naman siya nang makapagsara na ako ng botika.

“Mich, can’t make it. OT ako ngayon.”

Nagsalubong agad ang kilay ko. Maloko mo, nabasa kong hindi mo ‘ko masususndo kase may dinner date nanaman kayo ni Heather. Doon pa sa mamahaling restaurant kung saan iinom sila ng mamahaling wine.

“May date ka lang eh.”

“Psh, selos?”

Binabaan ko na nga lang siya ng walang paalam.

Nakaka-inis. Naguguluhan din ako, pero kahit ano talagang gawin ko, hindi ko na mapigilan ang inis ko sa Heather na ‘yon. Sa pera ko lang din naman nanggagaling ang pinangde-date niya, dahil ang magaling kong nanay ay daig pa ang tunay na ina kung magsustento sa babaeng ‘yon, na sa akin niya lang din naman hinihingi.

Lumipas pa ang ilang buwan ay pilit kong kinalimutan na ang tungkol sa kanilang dalawa, kagaya ng nasa libro. Hindi ko na namalayan na ilang buwan na rin pala ang lumipas at talaga ngang nauwi sa kasalan ang dalawa.

Lagi kaming nag-aaway ni Heather kapag nabibisita ako sa condo nilang dalawa.

Pero sa ikalawang linggo matapos ang kasal nila, dala ng aking nalalaman, nagpumulit pa rin ako na bisitahin ang condo.

Sinubukan kong dumaan sa ibang ruta papunta roon dahil alam kong may aksidente sa expressway at matatagalan ako, pero nasiraan naman ang jeep na sinasakyan ko, kaya natagalan pa rin ako.

“M-M-Mich, g*ga ka, ‘di ba sabi ko sa ‘yo, bawal ka rito?” Agad akong tinulak ni Heather kaya napakapit ako sa pasimano sa likod ko.

Naramdaman ko sa mga kamay niya ang panginginig. At nagsimula akong kabahan nang masilayan ko ang alanganin niyang ngiti, pati ang gulo-gulo niyang buhok.

“Tumigil ka. Anong ginawa mo?!”

Tinulak ko siya para makapasok ako ng p***o at agad na tumakbo sa kitchen area.

Madilim, kagaya ng nabasa ko.

Nagngangalit ang ngipin kong ikinuyom ang kamay ko, para pigilan ang nangingilid kong luha.

Wala pa akong nakikita pero alam ko na.

Bubuksan ko na sana ang ilaw nang yakapin ako ni Heather sa likod at hilahin.

“Ano ba, alis na sabi eh!” reklamo nito.

“Sagutin mo ‘ko, anong ginawa mo?!”

Nagpumiglas ako mula sa bisig niya, pero hindi niya talaga ako binibitawan. Hanggang sa marinig ko nalang ang mahina niyang hikbi.

“Kasalanan ni Lu! Sinabi ko nang hindi ka nang ‘wag ka na niyang kokontakin, pero ginagawa niya pa rin!”

Lumuwag pansamantala ang hawak niya sa akin, kaya nagawa kong buksan ang ilaw.

At doon, nakita ko si Kuya Luthner na wala nang buhay sa sahig, habang nasa palibot niya ang kulay pulang likido na nagmumula sa sugat nito sa saksak nito sa tagiliran.

Pero teka, sa libro, nandoon pa dapat ang kutsilyo.

Bago ko pa ma-isip kung anong nangyayari ay naramdman ko nalang ang isang matigas na bagay na humampas sa ulo ko.

“Tang *na, eh ‘di magsama kayo.”