Kabanata I

“Wala ka na talaga ibang ginawa kung hindi tumambay, ‘no?"

“Ma naman.”

Gusto kong magreklamo. Hindi naman kase ako nakatambay lang. Ako ang may ari ng lugar na ‘to. Nirerentahan ng maayos, rehistrado at maayos na nagtatrabaho. Botika ‘to, hindi bakasyunan.

“Mabuti iyong si Heather, sekretarya na sa Guevara Industrial, mayaman pa. Ikaw patambay-tambay pa rin dito.”

Si Heather nanaman. Anak ng mga Buencamino, at dati kong kaklase no’ng college. Siya nalang palagi ang magaling sa piningin ni Mama, eh hindi naman niya kaano-ano.

“Bakit po ba kayo nandito?” paglilihis ko ng usapan.

“Naputulan ako ng kuryente sa bahay, pahingi ng pangbayad.”

Itinuon ko nalang ang atensyon ko sa pag-aayos ng mga stocks sa  shelf, at nagpigil ng nangingilid kong luha.

“Hoy.  Bilis na.”

Kumuha siya ng isang box ng  gamot sa rack at binato sa akin. Tinamaan ako nito sa balikat, kaya napabuntong hininga ako at napilitang harapin siya ng maayos.

“Hindi ba kakabigay ko lang sa inyo ng para sa ngayong buwan, last week?”

“‘Wag kang sagot ng sagot, Michaella ah. Magbibigay ka nalang, ang dami mo pang sinasabi. Hindi mo alam ang hirap ko sa’yo para mapag-aral ka lang ng college ah.”

Suminghot lang ako at nagmadaling humarap sa kaha, para tignan ang kita.

“Magkano po ba?”

“5 thousand.”

Makita ko palang ang mga barya at iilang bente pesos sa kaha ay alam ko nang hindi sasapat ‘yon sa hinihingi n’yang halaga.

Malakas ang pakiramdam kong hindi naman talaga para sa kuryente ang perang hinihingi niya. Alam ko namang kay Heather dumederetso ang kalahati sa mga binibigay kong pera.

“Ma, pasensya na, wala akong maibibigay.”

Agad nag-iba ang timpla ng mukha ni Mama. Nanlaki ang mga mata niya at nanginig ang kamao.

“Wala kaseng customer ‘tong sari-sari store mo! Ito na nga lang ang gagawin mo, pinapa-iral mo pa rin ‘yang katanganhan mo?”

Gaano man karami ang gusto kong sabihin, wala talagang lumalabas ng salita sa bibig ko kapag ganitong minamaliit ang ginagawa ko. Tambay ako, at sari-sari store ang tingin niya rito sa botika ko.

Napapikit nalang ako nang maramdaman kong mahigpit niyang hinawakan ang buhok ko.

“Ah, ma’am si Sir Luthner po nandit—Ay, madam!”

Nang imulat ko ang mata ay nadatnan ko na bagong dating si Celine, ang pharmacy assistant ko kasama si Kuya Luthner.

“Mich!” Tumabi sa akin si Kuya at mabilis na tinanggal ang kamay ni mama sa buhok ko. “Ma, sinasaktan mo ba si Mich?” May kataliman ang pagpaling niya kay Mama. Questions seemed to reflect on his eyes.

“Ah, Luthner! H-Hindi ah. Ano lang…”

Napalunok nalang ako. “W-Wala ‘to, Kuya. Humihingi lang ng pambayad ng kuryente si Mama. Nakalimutan ko kase siyang bigyan, last week.”

“O-Oo, tama.”

Nahuli ko ang sikretong pagbuntong-hininga ni Mama.

Sa ganitong pagkakataon, hindi ko rin kaya na magsumbong kay Kuya Luthner. Pamilya  pa rin naman kami. Pinakamahalaga sa akin na panatilihing buo kaming tatlo. Ayaw kong nag-aaway kami ng ganito at mas pipiliin kong masaktan nalang ng tahimik, kaysa sirain ang pamilyang ‘to. Gagawin ko ang lahat para protektahan ang pamilyang ‘to. Magkamatayan man.

Nagpabalik-balik ang tingin ni Kuya sa aming dalawa.

Mas naging matipuno ang katawan niya kumpara no’ng college. Siguro ay napapadalas na siya sa gym, dahil kumikita naman na siya ngayon ng malaki sa Guevara Industrial at afford na afford ang monthly membership f*e sa gym. Grabe nga kung gastosan niya si Heather, eh hindi pa naman sila! Manliligaw pa lang naman siya.

“Magkano ba, Ma? Ako na ang magbabayad.”

Agad nilabas ni Kuya ang wallet sa bulsa ng kanyang plantsadong plantsadong Lestrange trousers.

Sakto naman na may nagtuktok ng barya sa grills ng tindahan ko, kaya agad ko iyong pinuntahan.

Nadinig ko naman na inaya ni Kuya sa labas si Mama. Buti nalang, dahil nadinig kong kay Heather nanaman napunta ang usapan nila.

Pakiramdam ko ang presesnya ko ang mali sa mga oras na ‘yun.

“Ano ho ‘yun?”

Isang matanda na marami nang kulubot ang nasa tapat. Sumisilip ang puting buhok nito sa manipis na pulang balabal na nakapatong sa kanyang ulo. Hawak niya ang tungkod na yari sa ratan sa kanang kamay, at isang maalikabok na libro sa kaliwa.

Nagtayuan ang balahibo ko nang hindi siya sumagot, at sa halip ay tumitig lang sa akin.

May lalim.

“M-May masakit po ba sa inyo? Maintenance po ba?”

“Anong pangalan mo, hija?” sa wakas ay tugon ng matanda.

Nakangiwi akong napataas ng kilay.

Ang alam ko, gamot ang madalas na tinatanong dito, hindi pangalan ng pharmacist.

“Michaella Soriano, ho. Pharmacist.” Napadapo ang tingin ko sa librong hawak niya. “Nandyan po ba sa libro ang reseta n’yo. Akin na po, para matignan ko na kung may stock.”

Walang salita niya namang iniabot sa akin ang libro.

Humalo sa amoy kulob na kemikal ng botika ang amoy ng alikabok at lumang papel na galing sa librong iyon.

Pag buklat ko no’n ay hindi reseta ang bumungad sa akin kun’di isang pangalan.

Luthner Soriano

“Ikaw pala ang kapatid ng lalaking itinakdang magdusa sa kanyang asawa.”

Napaigtad ako at nanindig ang balahibo.

“Wala pong girlfriend ang kuya ko.”

Isinara at tinulak ko ang libro pabalik sa matanda, pero tinulak niya lang iyon pabalik at umiling.

“Heather Buencamino ang pangalan ng asawa niya, hindi ba?”

Agad nagsalubong ang kilay ko at sarkastikong napatawa.

“Nanang, sumosobra naman kayo ah. ‘Wag na ‘wag n’yo pong babanggitin ang babaeng ‘yon.”

Sa hindi ko malamang dahilan, ngumiti lang siya sa akin. “Ganyan nga!”

“Nanang, hindi ako nagbibiro.”

“At ano ang gagawin mo kung si Heather nga ang magiging dahilan ng miserableng buhay ni Luthner?”

Napahigpit ang hawak ko sa cover ng libro. Gumapang ang isang mainit at kumukulong pakiramdam sa aking dugo.

“Magkakamatayan.”