IKAAPAT NA KABANATA: SA LIKOD NG MGA NGITI

Sabado ng umaga nang dumating si Gio para sunduin sina Myline at Cora. Naka-polo at maong lang siya, malayo sa uniporme na nakasanayang makita ni Cora.

“Good morning, love!” masayang bati ni Myline habang palabas ng bahay.

“Good morning.” Hinalikan siya ni Gio sa pisngi.

Sumunod si Cora na may dalang maliit na bag. “Good morning.”

Napatingin si Gio sa kaniya. “Good morning, Cora.”

Saglit na nagtagpo ang mga mata nila bago sabay na umiwas.

“Ready na ba kayo?” tanong ni Gio.

“Oo! Tara na!” sagot ni Myline.

Halos hindi tumigil sa pagkukuwento si Myline sa buong biyahe. Nakatutok si Gio sa pagmamaneho, habang tahimik na nakatanaw sa bintana si Cora.

Paminsan-minsan, napapasulyap si Gio sa rearview mirror. Tuwing nahuhuli niyang nakatingin din si Cora, agad niyang ibinabalik ang tingin sa kalsada.

Hindi iyon nakaligtas kay Cora.

Bakit ba kapag nagkakatitigan kami, parang may gustong sabihin pero pareho naming ayaw aminin? tanong niya sa sarili.

---

Una silang nagtungo sa isang restaurant malapit sa plaza. Habang naghihintay ng pagkain, abala si Myline sa pagkuha ng litrato.

“Love, tabi ka naman sa akin. Picture tayo!”

Umupo si Gio sa tabi niya at ngumiti sa camera.

“Ate, sama ka!”

Lumapit si Cora at pumuwesto sa kabilang gilid ni Myline.

“Smile!”

Ilang beses silang nagpa-picture. Sa huling kuha, aksidenteng nadikit ang kamay ni Gio sa kamay ni Cora sa ibabaw ng mesa.

Sabay silang napatingin sa isa’t isa. Agad binawi ni Cora ang kamay niya.

“Sorry,” mahinang sabi ni Gio.

“Okay lang.”

“Uy, bakit kayo biglang natahimik?” tanong ni Myline habang tinitingnan ang mga litrato.

“Wala,” sabay na sagot ng dalawa.

Napakunot-noo si Myline pero hindi na nagtanong.

Maya-maya, dumating ang pagkain. Ikinuwento ni Myline ang mga plano niya para sa kanilang dalawa ni Gio, lalo na ang pangarap niyang magkaroon sila ng sariling bahay.

“Gusto ko, may malaking sala. Para kapag may bisita, sama-sama tayo.”

“Ikaw na ang bahala sa design,” sagot ni Gio.

“Talaga? Kahit anong gusto ko?”

“Basta kaya ng budget.”

Nagtawanan sila.

Napangiti si Cora habang pinagmamasdan ang dalawa. Masaya siyang may taong nagmamahal sa kapatid niya. Pero may kirot ding dumaan sa dibdib niya.

Naalala niya si Carlo, at ang pangarap nilang minsan ding pinlano: isang bahay na may maliit na hardin, simpleng kusina, at silid na magiging tahanan nilang dalawa.

Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang litrato nila ni Carlo.

Napansin iyon ni Gio. “Si Carlo?”

“Oo. Luma na ’yang picture namin.”

“Na-miss mo na siya?”

Malungkot na ngumiti si Cora. “Sobra.”

Hindi na nagtanong si Gio. Itinuon na lang niya ang pansin sa pagkain.

---

Pagkatapos kumain, naglakad-lakad ang tatlo sa plaza. Marami ang namamasyal, may mga batang naglalaro at mga pamilyang masayang nagkukuwentuhan.

“Love, bili tayo ng ice cream!” aya ni Myline.

“Sige. Anong flavor?”

“Chocolate!”

“Alam ko na iyan.”

Habang pumipila si Gio, naiwan sina Myline at Cora sa isang bangko.

“Ate, masaya ka ba?” biglang tanong ni Myline.

Napatingin si Cora. “Bakit mo natanong?”

“Wala lang. Gusto ko lang malaman kung okay ka na talaga rito. Alam kong mahirap na malayo si Kuya Carlo.”

Hinawakan ni Cora ang kamay ng kapatid. “Masaya ako kasi kasama na ulit kita. At tungkol kay Carlo, alam mo namang mahal ko siya.”

“Alam ko. Sana makauwi na siya agad.”

“Sana nga.”

Bumalik si Gio dala ang mga ice cream. “Chocolate para sa iyo,” sabi niya kay Myline, saka iniabot ang isa kay Cora. “Strawberry ang binili ko. Akala ko kasi iyon ang gusto mo.”

Napatingin si Cora sa hawak niya. “Paano mo nalaman?”

Natigilan si Gio. Hindi niya alam kung bakit niya natandaan ang paboritong flavor nito. “Ah… narinig ko lang siguro noong minsan.”

Hindi na nagtanong si Cora, pero may kung anong gumalaw sa dibdib niya.

Napapansin pala niya ang maliliit na bagay tungkol sa akin.

Agad niyang iwinaksi ang isiping iyon.

Hindi tama.

---

Habang nakaupo sila sa tabi ng fountain, biglang tumunog ang cellphone ni Cora. Napangiti siya nang makita ang pangalan sa screen.

“Carlo!”

“Baby!” masayang bati ng lalaki sa video call. “Surprise!”

“Hi! Nasa labas kami ngayon.”

“Sino ang kasama mo?”

“Si Myline at si Gio. Namamasyal kami.”

“Ah, si Myline. Pakisabi, thank you ulit sa pag-aalaga sa iyo.”

Lumapit si Myline sa camera. “Kuya Carlo! Hello! Kumusta ka na diyan?”

“Okay lang. Salamat sa pag-aasikaso sa ate mo.”

“Walang anuman. Huwag kang mag-alala, lagi ko siyang kasama.”

Ngumiti si Carlo. “Good. Ingatan mo siya, ha.”

“Siyempre naman!”

Maya-maya, bumalik ang camera kay Cora.

“Baby, ang ganda mo. Miss na miss na kita.”

“Miss na rin kita.”

“Ang saya mong tingnan. Matagal na kitang hindi nakikitang ngumingiti nang ganyan.”

“Masaya kasi ako ngayon. Nakalabas kami.”

“Sana ako rin ang kasama mo diyan.”

Natahimik si Cora, at bahagyang namasa ang mga mata niya.

“Soon, baby. Kapag nakauwi na ako, babawi ako sa lahat ng panahong hindi kita nakasama.”

“Hindi mo kailangang bumawi. Gusto ko lang na makasama ka.”

“Pangako, gagawin ko ang lahat para makauwi agad.”

Sa kabilang gilid, tahimik na nakaupo si Gio. Hindi niya maiwasang marinig ang bawat salitang sinasabi ni Carlo.

Napansin ni Myline ang pananahimik niya. “Love, gusto mo bang bumati kay Kuya Carlo?”

Napatingin si Gio sa cellphone. “Ah, sige.”

Iniharap ni Cora ang camera sa kaniya.

“Hello, Gio!” bati ni Carlo.

“Hello. Kumusta?”

“Okay naman. Salamat sa pagsama kina Cora at Myline. Pasensiya na kung hindi ko sila masamahan ngayon.”

“Walang problema.”

“Salamat, pare. Ingatan mo sila.”

Tumango si Gio. “Sure.”

Ibinalik ni Cora ang camera sa sarili niya at nagpatuloy sa pakikipag-usap, habang nakatingin si Gio sa malayo.

Hindi niya inakalang masasaktan siya sa isang simpleng video call. Wala namang ginawang mali si Carlo. Mabait ito, maalalahanin, at halatang mahal na mahal si Cora.

Iyon mismo ang mas masakit.

May taong naghihintay kay Cora sa kabilang panig ng mundo. May taong may karapatang tawagin siyang baby, mangako ng magandang kinabukasan, at sabihing miss na miss siya.

Siya? Wala siyang karapatan kahit magtanong kung kailan ito muling makikita.

---

Natapos ang video call makalipas ang ilang minuto.

“Ang saya ni Kuya Carlo kausap,” sabi ni Myline. “Halatang miss na miss ka niya, Ate.”

“Oo,” sagot ni Cora habang nakangiti pa rin sa cellphone.

“Lucky you. Ang swerte mo, may taong ganoon magmahal sa iyo.”

Napatingin si Gio kay Cora. “Lucky nga,” mahina niyang sabi.

Hindi alam ni Cora kung bakit parang may lungkot sa boses nito.

Nagpatuloy sila sa paglalakad. Nang makita ni Myline ang isang souvenir shop, agad itong lumapit.

“Love, samahan mo ako rito! May nakita akong cute na keychain.”

“Sige.”

“Wait lang, Ate. Sandali lang kami.”

Tumango si Cora at naghintay sa gilid ng daan.

Makalipas ang ilang sandali, napansin niyang naiwan ni Gio ang jacket nito sa bangko. “Gio,” tawag niya.

Lumingon ito.

“Naiwan mo.”

Lumapit si Gio para kunin iyon. “Salamat.”

Wala na sanang sasabihin si Cora, pero bigla siyang nagtanong. “Masaya ka ba?”

Napakunot-noo si Gio. “Bakit?”

“Wala. Parang kanina ka pa tahimik.”

“Okay lang ako.”

“Kung may problema ka, puwede mo namang sabihin kay Myline.”

Tumingin si Gio sa kaniya. “Hindi lahat ng problema, madaling sabihin.”

Natahimik si Cora. “May kinalaman ba sa akin?” mahina niyang tanong.

Hindi agad nakasagot si Gio. Ilang segundo silang nagkatitigan.

“Cora…”

“Gio!”

Sabay silang napalingon. Nasa likuran na nila si Myline, hawak ang dalawang keychain.

“Bakit kayo nandito? Tara na!”

Agad na lumayo si Gio kay Cora. “Paparating na kami.”

Hindi na nagtanong si Myline. Pero habang naglalakad sila, napansin niyang halos hindi na nagsasalita ang dalawa.

---

Pauwi na sila nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Huminto si Gio sa isang tindahan para bumili ng payong.

“Love, dito muna tayo!” tawag ni Myline.

Tumakbo silang tatlo papunta sa silong. Iisa lang ang payong, kaya kinailangan nilang magsiksikan habang papunta sa sasakyan. Nasa gitna si Myline, at nasa magkabilang gilid sina Cora at Gio.

Sa bawat hakbang, nagkakadikit ang mga braso nila.

“Careful,” bulong ni Gio nang muntik madulas si Cora.

Hinawakan niya ito sa braso para hindi matumba. “Salamat,” sabi ni Cora.

Hindi agad binitiwan ni Gio ang braso nito. Nang mapansin nilang pareho ang nangyayari, mabilis silang nagkahiwalay.

Hindi iyon napansin ni Myline dahil abala siya sa pagprotekta sa bag niya.

Pagdating sa sasakyan, tahimik na umupo si Cora sa likod.

“Ate, okay ka lang?” tanong ni Myline.

“Oo. Medyo nabasa lang.”

Inabot ni Gio ang isang malinis na tuwalya. “Punasan mo muna ang buhok mo.”

“Salamat.”

Muling nagtagpo ang mga mata nila sa rearview mirror. Walang nagsalita.

---

Pagdating sa bahay, agad pumasok si Myline para magpalit ng damit. Naiwan sandali sina Cora at Gio sa may pintuan.

“Gio,” mahinang tawag ni Cora.

Lumingon siya.

“Salamat sa araw na ito.”

“Walang anuman.”

“Masaya akong nakasama ko kayo.”

Tumango si Gio. “Masaya rin kami.”

Saglit na natahimik si Cora. “Gio, tungkol sa kanina…”

“Cora, huwag na nating pag-usapan.”

Napatingin siya rito. “Bakit?”

“Kasi may mga bagay na mas mabuting huwag nang bigyan ng kahulugan.”

Nasaktan si Cora, kahit alam niyang tama ang sinabi nito. “Alam ko.”

Bago pa siya makapagsalita ulit, lumabas si Myline. “Ate! Halika na. Ipagtitimpla ko tayo ng kape!”

Tumalikod si Cora at sumunod sa kapatid. Naiwan si Gio sa may pintuan.

---

Nang gabing iyon, nakahiga si Cora habang hawak ang cellphone. May bagong mensahe si Carlo.

Carlo: Thank you for today, baby. Masaya ako kapag nakikita kitang masaya. I love you.

Matagal niyang tinitigan ang mensahe bago nag-reply.

[Cora: I love you, too. Ingat ka palagi.]

Pero pagkatapos niyang ipadala iyon, bumalik sa isip niya ang mga sandaling kasama si Gio: ang pag-abot nito ng ice cream, ang paghawak sa braso niya, at ang mga tinging pilit nilang iniiwasan.

Napapikit siya.

“Hindi puwede,” bulong niya.

Samantala, nakaupo si Gio sa gilid ng kama. Tulog na si Myline sa tabi niya, pero gising pa rin siya.

Naalala niya ang boses ni Carlo sa video call.

“Ingatan mo sila.”

Hindi niya alam kung bakit iyon ang pinakamatindi niyang tumatak sa kaniya. Siguro dahil alam niyang si Carlo ang lalaking dapat niyang igalang, at si Myline ang babaeng dapat niyang mahalin nang walang alinlangan.

Pero paano kung unti-unti na siyang naliligaw? At paano kung si Cora, na buong akala niya ay matatag sa paghihintay kay Carlo, ay may nararamdaman na ring pilit nitong itinatanggi?

Pareho silang hindi nakatulog nang maayos nang gabing iyon.

Pareho nilang alam na may hangganang hindi dapat tawirin.