IKATLONG KABANATA: ANG SELOS NA HINDI DAPAT MARAMDAMAN

Maagang umuwi si Gio mula sa presinto nang araw na iyon. Pagdating niya sa bahay, nadatnan niya si Myline na naghahanda ng hapunan.

“Love, nandiyan ka na pala!” masayang bati ni Myline.

“Oo. Maaga kaming natapos sa presinto.”

Lumapit si Gio at hinalikan ito sa noo bago inilapag ang gamit niya.

“May ikukuwento pala ako sa iyo,” sabi ni Myline habang inaayos ang mga plato.

“Ano iyon?”

“Tumawag sa akin si Kuya Carlo kagabi.”

Napatingin si Gio. “Si Carlo? Ang nobyo ni Cora?”

“Oo. Nagulat nga ako, kasi matagal na rin kaming hindi nag-uusap.”

Nagpatuloy si Myline sa pag-aayos habang nakikinig si Gio.

“Kinukumusta niya si Ate. Tinanong niya kung nandito na ba talaga siya at kung okay lang ang lagay niya.”

“Ah, ganoon ba?” maikling sagot ni Gio.

“Nagpakiusap din siya. Samahan ko raw si Ate kapag may oras ako, para hindi siya makaramdam na mag-isa siya habang nasa Amerika si Kuya.”

Tumango si Gio at umupo sa hapag. “Mabait naman pala siya sa pamilya ninyo.”

“Hindi lang basta mabait, love. Halatang mahal na mahal niya si Ate.”

Naupo si Myline sa tabi niya. “Alam mo, sobra raw siyang nakokonsensiya kasi hindi niya nabibigyan ng oras si Ate. Minsan daw, kahit simpleng text o tawag, hindi niya magawa dahil sa trabaho.”

Tahimik na nakinig si Gio.

“Pero hindi niya raw nakakalimutan si Ate. Lahat ng ginagawa niya sa Amerika, para sa kinabukasan nilang dalawa.”

Biglang bumigat ang dibdib ni Gio, at hindi niya iyon inaasahan.

“Talaga?”

“Oo. Sabi pa niya, minsan tinatanong niya si Ate kung gusto pa nitong ituloy ang relasyon nila. Hindi dahil ayaw na niya, kundi dahil natatakot siyang hindi na niya naibibigay ang pagmamahal na nararapat kay Ate.”

Bahagyang ngumiti si Myline. “Ang sweet, ’di ba? Kahit malayo siya, ate ko pa rin ang iniisip niya.”

“Siguro nga.”

“Imagine, love. Pagod na pagod na siya sa trabaho, pero nag-aalala pa rin kung kumakain ba nang maayos si Ate at kung may kasama ba siya. Kaya nga pinakiusapan niya akong alagaan siya.”

Humigpit ang hawak ni Gio sa baso sa harap niya. “Bakit, hindi ba kayang alagaan ni Cora ang sarili niya?” biro niya.

“Siyempre kaya niya. Pero iba pa rin kapag may nag-aalala sa iyo. Saka gusto lang siguro ni Kuya Carlo na may malalapitan si Ate habang wala siya.”

“Good for him,” mahinang sabi ni Gio.

Napatingin si Myline. “Bakit parang wala kang gana? May problema ba?”

“Wala. Nakikinig lang ako.”

Hinawakan ni Myline ang kamay niya. “Sana ganyan din tayo kapag nagkalayo. Kahit marami tayong ginagawa, hindi natin nakakalimutang iparamdam kung gaano natin kamahal ang isa’t isa.”

Tumingin si Gio sa kaniya. “Hindi kita makakalimutan, love.”

“Promise?”

“Promise.”

Pero habang sinasabi niya iyon, may tanong siyang hindi masagot: bakit sumikip ang dibdib niya nang marinig ang pangalan ni Carlo at kung gaano nito kamahal si Cora?

---

Pagkatapos kumain, nagligpit si Myline habang si Gio ay nanatili sa sala.

“Love, gusto mo ng kape?” tanong ni Myline mula sa kusina.

“Sige.”

Habang naghihintay, napatingin si Gio sa litrato nilang dalawa sa maliit na mesa. Magkahawak-kamay sila roon, kuha sa pamamasyal nila noong nakaraang buwan.

Mahal niya si Myline. Alam niya iyon. Siya ang babaeng pinili niya, at siya ang kasama sa lahat ng plano niya.

Pero bakit tuwing naaalala niya si Cora, may kung anong gumugulo sa isip niya?

Naalala niya ang unang pagkikita nila: ang simpleng ngiti nito, ang mahinahong boses, at ang pag-iwas nito ng tingin nang mapansin nilang pareho ang kakaibang tensiyon sa pagitan nila.

Hindi niya iyon dapat binibigyan ng kahulugan.

“Love, o. Kape mo.”

Napakislot siya nang ilapag ni Myline ang tasa sa mesa. “Salamat.”

Umupo si Myline sa tabi niya. “May naisip ako. Yayain natin si Ate sa susunod mong day off. Para naman makalabas siya.”

“Sige, kung gusto niya.”

“Natutuwa ako kapag masaya si Ate. Matagal din siyang nagtrabaho sa Maynila, tapos ngayon lang ulit natin siya nakasama nang ganito katagal.”

“Masaya naman siyang kasama.”

“’Di ba? Sana maging maayos na sila ni Kuya Carlo. Gusto kong matupad ang mga pangarap nila.”

Hindi na sumagot si Gio at itinuon na lang ang pansin sa kape. Napansin ni Myline ang pananahimik niya, pero inisip niyang pagod lang ito sa trabaho.

---

Kinabukasan, nilapitan ni Myline si Cora sa bahay.

“Ate, may lakad kami ni Gio sa Sabado. Sama ka.”

“Saan naman?”

“Kahit saan. Basta makalabas ka. Lagi ka na lang kasi nasa bahay.”

Napangiti si Cora. “Sige, basta wala akong ibang lakad.”

“Yey! Sasabihan ko si Gio.”

Nang marinig ang pangalan nito, saglit na bumalik kay Cora ang huli nilang usapan sa kusina. Agad niyang itinaboy ang alaala at nagkunwaring abala sa pag-aayos ng mga gamit.

Maya-maya, dumating si Gio para sunduin si Myline. Pagpasok niya sa sala, nakita niya si Cora na may hawak na libro.

“Good morning,” bati niya.

“Good morning.”

“Nasabi na ba ni Myline ang plano namin sa Sabado?”

“Oo. Sasama ako.”

“Okay. Para makapagpahinga ka naman.”

“Salamat.”

Maikli lang ang palitan nila ng salita, pero hindi nakaligtas kay Myline ang pag-iwas ng tingin ni Gio matapos nitong kausapin si Cora.

“Love, tara na? Baka mahuli tayo,” aya ni Myline.

“Sige, tara.”

Nagpaalam ang dalawa. Naiwan si Cora sa sala, habang tahimik na sumunod si Gio sa nobya.

---

Sa sasakyan, masiglang nagkukuwento si Myline tungkol sa Sabado.

“Love, pagkatapos nating kumain, maglakad-lakad tayo sa plaza. Matagal na akong hindi nakakapunta roon.”

“Okay.”

“Baka gusto rin ni Ate na magpa-picture tayo. Gusto kong magkaroon kami ng bagong family picture.”

“Maganda iyon.”

Napatingin si Myline sa kaniya. “Ang tahimik mo nitong mga nakaraang araw. May problema ba sa trabaho?”

“Wala naman.”

“Sigurado ka?”

“Oo, love. Pagod lang siguro.”

Hinawakan ni Myline ang kamay ni Gio habang nagmamaneho ito. “Puwede mong sabihin sa akin kahit ano. Alam mo iyon.”

Ngumiti si Gio. “Alam ko. Huwag kang mag-alala.”

Hindi niya masabi ang totoong dahilan. Paano niya ipapaliwanag kay Myline ang nararamdaman niyang hindi dapat?

Nang gabing iyon, mag-isa si Gio sa kuwarto habang naliligo si Myline. Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang litrato nilang dalawa.

Sinubukan niyang isipin ang mga pangarap nila: ang bahay na gusto nilang itayo, ang pamilyang bubuuin nila, ang araw na magiging asawa niya si Myline.

Pero sumagi sa isip niya ang sinabi nito kanina tungkol kay Carlo.

“Lahat ng ginagawa niya sa Amerika, para sa kinabukasan nilang dalawa.”

Hindi niya maintindihan kung bakit may kumikirot tuwing naiisip niyang may lalaking handang magsikap nang ganoon para kay Cora. Hindi naman niya kailangang ikumpara ang sarili kay Carlo. Hindi niya ito kilala, at wala siyang dahilan para makipagsabayan dito.

At higit sa lahat, hindi niya dapat iniisip si Cora sa ganoong paraan.

“Bakit ba ako ganito?” bulong niya sa sarili.

Lumabas si Myline mula sa banyo. “Love, may kausap ka ba?”

Mabilis na pinatay ni Gio ang cellphone. “Wala. May tinitingnan lang.”

Umupo si Myline sa tabi niya. “Masaya ako kasi kahit malayo si Kuya Carlo, hindi niya pinababayaan si Ate. Sana kapag may pamilya na tayo, ganoon din tayo.”

“Gagawin ko ang lahat para sa iyo,” sagot ni Gio.

Yumakap si Myline. “Mahal na mahal kita, Gio.”

Niyakap din niya ito. “Mahal din kita.”

Pero nang gabing iyon, matagal bago nakatulog si Gio.

Samantala, nakaupo si Cora sa tabi ng bintana habang kausap si Carlo sa video call.

“Baby, kumusta ka na diyan?” tanong ni Carlo.

“Okay naman. Ikaw, huwag masyadong magpapagod.”

“Susubukan ko. Pasensiya na kung hindi ako nakakatawag araw-araw.”

“Okay lang. Ang mahalaga, nag-uusap tayo.”

“Nakausap ko pala si Myline. Sabi niya, inaalagaan ka raw niya nang mabuti.”

Napangiti si Cora. “Oo naman. Lagi niya akong inaaya sa labas.”

“Good. At least alam kong hindi ka nag-iisa.”

“Miss na kita, baby.”

“Miss na miss na rin kita. Konting tiis na lang, baby. Gusto kong makauwi nang may maipagmamalaki sa iyo.”

“Hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo sa akin. Basta bumalik ka nang ligtas.”

Ngumiti si Carlo. “I love you.”

“I love you, too.”

Pagkatapos ng tawag, gumaan ang pakiramdam ni Cora. Hindi man sila madalas mag-usap, sapat na sa kaniya na hindi nagbabago ang pagmamahal ni Carlo.

Hindi niya alam na sa kabilang bahagi ng bayan, may lalaking gising pa rin, pilit na iniiwasang isipin siya.

Dahil minsan, ang selos ay hindi nagsisimula sa pag-aangkin. Nagsisimula ito sa kirot na hindi maipaliwanag, kahit alam mong wala kang karapatang maramdaman iyon.