Kabanata 4

POV: ALTHEA ROSE VILLANUEVA

“Wala naman po, Doc. Alex Mackenzie. Naguguluhan lang po ata si Ma’am. Pasensiya na po sa abala,” magalang na paliwanag ng pulis sa lalaking tinawag niyang Alex.

Doc. Alex Mackenzie?

Sandali akong natigilan. Hindi ako maaaring magkamali—siya talaga ang lalaking nakita ko!

Pero Jordan ang narinig kong pangalan niya kanina! Ano ba ang totoo? Posible kayang namalikmata lang talaga ako?

Paulit-ulit na umikot ang mga tanong na iyon sa aking isipan habang mahigpit kong hawak ang aking cellphone. Gusto kong tumutol, gusto kong isigaw sa mga pulis na hindi ako nagkakamali ng nakita, ngunit bago pa ako makapagsalita, biglang tumunog ang aking telepono.

Hindi ko agad nasagot ang tawag dahil sa sunod-sunod at nakalilitong pangyayari sa paligid ko.

“Doc, iiwan na muna namin sa inyo si Ma’am Thea. Baka kailangan po niyang magpatingin sa doktor, kung ano-ano na po kasi ang nakikita niya,” dagdag ng isa sa mga pulis.

Ano?! Kung ano-ano ang nakikita ko? Totoo ang nasaksihan ko! Hindi ako nababaliw!

Gusto kong sumigaw, ngunit nanatili akong natigilan at nakatitig sa dalawang alagad ng batas. Lalo akong nadismaya at naguluhan nang mapansin ko ang labis na paggalang nila sa lalaking nakasuot ngayon ng malinis na puting coat.

“Sure. No problem,” kalmadong sagot ng lalaki. “Ihahatid ko na lang siya sa pamilya Villanueva.”

Bigla akong napalingon sa kaniya, nag-aalburuto ang dibdib.

“Who are you?! Bakit mo alam ang apelyido ko?”

Ngunit sa halip na sagutin ako, isang tipid at misteryosong ngiti lamang ang ibinigay niya.

“Let's go, Miss Villanueva.”

“Hindi ako sasama sa iyo! At huwag mo akong tawaging Miss Villanueva na para bang kilalang-kilala mo na ako!”

Hindi ko namalayang nakapagpaalam na pala ang mga pulis. Nang muli akong lumingon, wala na sila sa tabi namin.

Sandali! Iniwan nila ako?! Seryoso ba sila? inis na inis kong bulong sa sarili ko.

“Excuse me, Officers! Saan kayo pupunta? Hindi pa tayo tapos dito, eh!”

Walang lumingon o sumagot sa akin. Patuloy lamang silang naglakad palayo hanggang sa tuluyan na silang lamunin ng liwanag at mawala sa aking paningin.

“Great! Just great!” bulong ko, saka muling hinarap ang lalaking nakaputing coat na ngayo'y nag-aabang sa akin.

“Listen, Doc! Hindi ako sasama sa iyo. Kaya kung maaari, sabihin mo sa akin kung ano ang nagaganap dito!”

“Are you done?”

“What?!

Bago pa ako makapagprotesta muli, bigla niya akong binuhat na parang wala lang akong bigat. Sabagay, sa laki at tindig ng katawan niya, malamang ay parang limang kilo lang ako sa kaniya.

“AAAAHHH! BITAWAN MO AKO!”

Nagpumiglas ako at paulit-ulit na tinulak ang matitigas niyang balikat, ngunit ni hindi man lang siya natinag sa kaniyang kinatatayuan.

“Put me down! M@m@t@y-t@o ka!” paulit-ulit kong sigaw sa kaniya.

Huminto siya saglit, lumingon, at malamig akong tinitigan.

“I'm a doctor, not a criminal.”

Napatulala ako sa kaniyang sinabi.

“Doctor?! You expect me to believe that?

Nakita kita! Ikaw ang—”

“Stop accusing me, or I'll eat you!”

“What?!”

Napakurap ako nang ilang beses.

Did he just threaten to eat me? Ano siya, halimaw?!

“Are you crazy?! Hindi ako pagkain!”

“Good. At least you know that.”

Jusko! Ang kapal ng mukha!

Mas lalo akong nagngitngit sa inis nang ipagpatuloy niya ang paglakad na parang walang kaganap-ganap sa paligid.

“Put me down! Kaya kong maglakad nang mag-isa!”

“Then stop struggling.”

“Hindi ako makikipagtulungan sa isang m@m@t@y-t@o!”

Bigla siyang huminto at ibinaba ang tingin sa akin. Kahit suot niya ang uniporme ng isang respetadong manggagamot, iba ang lamig ng kaniyang mga mata. Mayroon doong kakaibang dilim at panganib na hindi ko maipaliwanag.

“Listen carefully, Miss Villanueva,” malamig niyang bulong. “You can keep calling me a criminal, or you can behave yourself and let me take you home. Your choice.”

Napatahimik ako sandali.

Wow! Ang yabang! Kung makapagsalita, akala mo kung sinong hari!

Subalit nang sumagi sa isip ko ang b@ril na hawak niya kanina at ang walang-buhay na pagbagsak ni Tito Ricardo sa sahig, biglang natunaw ang tapang na pilit kong itinayo. Dahan-dahan akong napalunok.

Diyos ko, birthday ko ngayon. Bakit naman ako napadpad sa ganitong klaseng bangungot?

Muli akong tumingin sa lalaking nagdadala sa akin.

“Fine! Pero kapag may ginawa kang masama sa akin, sisigaw talaga ako nang malakas!”

Bahagya siyang ngumisi.

“Be my guest.”

Argh! Nakakainis!

Makalipas ang ilang minuto ng katahimikan, dinala niya ako sa isang pribadong opisina. Kitang-kita kong sa kaniya ito dahil sa tambak na mga papeles sa ibabaw ng mesa, mga ID na nakasabit sa frame, at iba't ibang dokumentong medikal.

Pero bakit niya ako dinala rito?

Agad niya akong ibinaba at inihiga sa isang examination bed.

“What is this?!” gulat na tanong ko habang napaatras ang katawan ko. “Ayoko rito! Pauwiin mo na ako!”

“Do you think makakauwi ka pa, gayong hawak na kita?” seryoso at malamig niyang tugon.

Napasinghap ako nang humarap siya sa akin. Masyadong kalmado ang kaniyang mukha—ang mukha ng isang taong walang konsensyang pumat@y kanina.

“Listen carefully, Miss Villanueva,” sambit niya habang dahan-dahang hin*h*bad ang kaniyang puting coat.

Nanlaki ang aking mga mata nang tumambad sa akin ang kaniyang matipunong pangangatawan. Sa sobrang lapit at ayos ng kaniyang hubog, saglit akong natulala bago natauhan sa panganib na kinakaharap ko.

“What are you doing?!” sigaw ko sabay bangon para tumakas, ngunit mas mabilis ang kaniyang mga kamay.

Bago pa ako makababa, mabilis niyang hinawakan ang aking mga pulso at itinali ang mga ito sa magkabilang hawakan ng higaan.

“Let me go!” Pilit kong hinila ang aking mga kamay, subalit lalo lamang itong humigpit. “Please! Wala akong alam! Wala akong ginawang masama sa iyo! Pakawalan mo na ako!”

Hindi pa rin siya nagsalita. Sa halip, mariin niya akong tinitigan, parang sinusuri ang bawat hibla ng takot sa aking mukha.

“Please…” nanginginig kong pakiusap habang nag-uunahan ang mga luha sa aking mga mata. “Kung may nagawa man ang Uncle Ricardo ko sa iyo, wala akong kinalaman doon. Hindi ko alam ang nangyari sa kaniya!”

Bahagya siyang yumuko, inilapit ang kaniyang mukha sa akin hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang hininga.

“Then tell me, Miss Villanueva,” malamig niyang bulong. “Why should I believe you?”

“Dahil nagsasabi ako ng totoo!” sigaw ko, halos mapaos na ang boses ko. “Nakita kitang bin@ril ang uncle ko! Ikaw ang pum@tay sa kaniya!”

Isang malamig na ngisi muli ng sumilip sa kaniyang labi.

“Careful with your words, little girl,” aniya habang mas inilapit pa ang kaniyang mukha—isang lapit na mas nakakatakot pa kaysa sa pag-iyak ko. “You have no idea who you're accusing.”

“Wala akong pakialam kung sino ka!” giit ko kahit nanginginig na ang buong kalamnan ko. “Gusto ko nang umuwi! Please, pakawalan mo ako!”

Ilang segundo niya akong tinitigan nang may matangos na tingin bago tuluyang nagsalita.

“Unfortunately, your wish isn't my command. From now on, you're mine.”

“BALIW KA! BALIW KABA?!” paulit-ulit kong sigaw sa pagka-frustrate, subalit natigilan ako sa kaniyang sunod na ginawa.

Isang marahas na tunog ang umalingawngaw—pinunit niya ang aking damit.

“Ahh!” tili ko sa matinding gulat.

“I-I'm only twenty,” nanginginig kong depensa, umaasang titigil siya kapag nalaman ang edad ko. “Please, I’m still a v*rgin!” pagmamakaawa ko habang patuloy ang pag-agos ng aking mga luha.

Subalit tila bingi siya sa aking mga daing. Dahan-dahan niyang inilapit ang kaniyang labi sa aking leeg, kaya't napapikit ako nang mariin sa init ng kaniyang hininga. Unang halik sa buong buhay ko... at sa isang m@m@t@y-t@o pa!

Paulit-ulit at mariin niyang h******n ang aking leeg, na tila ibinabaon sa akin na pag-aari na niya ako.

Ito na ba ang katapusan ko? tanong ng isip ko.

Ito na ba ang taong kukuha sa pagkabirh€n ko?! bulong ng isip ko. Wala na akong nagawa kundi ang magpaubaya sa kanya, kisa pat*yin niya ako sa t*ma ng bar*l niya.”

Patuloy siya sa paghalik sa leeg ko hanggang sa unti-unting bumaba ang labi niya sa bandang dibdib ko. Doon na ako napasinghap nang todo. Hindi ko na alam kung ano ang nararamdaman ko. Halo-halo na ang lahat.

“Aaargh! Nooo! Please, stop!” daing ko. Ngunit ayaw pumayag ni Alex na tumigil sa ginagawa niya sa akin.

Kaya napagisip-isip ko na ,wag nalang lumaban.

Kailangan kong gawin ito para makalaya sa kanya. Ito lang ang tanging paraan para makaalis na ako sa gusaling ito at makauwi sa bahay namin. Tiyak na nag-aalala na sina Mom at Dad sa akin.

Napapaluha na lang ako nang palihim.

“Fine! Do it now, you crazy m@niac!” sigaw ko. Hindi na ako nanlaban pa at hinayaan ko siyang lamunin niya ang buo kong katawan.

“Ang sarap mo, Miss.Villanueva! Ikaw rin ang nagdala sa sarili mo rito, kaya sisiguraduhin kong mananatili kang tahimik bago ka makalabas sa teritoryo ko,” bulong niya habang mariing itinaas ang dalawa kong binti.

Marahas niyang pinaghiwalay ang aking mga hita, inilantad ang aking pagkababae sa direktang paningin niya. Ang init ng hiya ay mabilis na umakyat sa aking mukha, dahilan para mapapikit ako nang mariin sa labis na pagkahiya.

“I'll give you a chance—it's either I fuck you crazy before you go home, or I’ll drive you completely out of your mind, little girl,” mapang-akit ngunit nakatatakot na bulong niya sa akin.

“Please… dahan-dahan lang, birh€n pa ako! Pakiusap,” basag-boses kong pagmamakaawa habang mariing nakapikit.

Isang makahulugang ngiti ang sumilip sa kaniyang labi bago marahas ngunit kontroladong ipinasok ang kaniyang mat*gas na pagkalalak€ sa kaibuturan ng aking pagkababae.

Ohh… sh*t! A-ang s-sakit! It hurts!” naiiyak kong sigaw habang mariing nakapikit.

“It’s only like that in the beginning. Give it a minute, and you’ll love it,” bulong niya, habang unti-unting kumakawala ang isang nakakalokong ngisi sa kaniyang mga labi.