CHAPTER TWO

REIGN’S POV

Nilingon ko ang maleta ko na nakapatong sa kama. Alam ko sa sarili ko na ito ang dapat kong gawin. At wala nang kahit sino ang makakapigil sa akin.

Hindi si Mama.

Hindi rin si Tito David.

At lalong hindi si—

“Michael? Anong ginagawa mo dito?!” kunot-noo kong tanong habang dahan-dahan siyang pumapasok sa silid ko.

Napalunok ako nang i-lock niya ang pinto. “Shit!” bulong ko sa sarili. Wala naman siyang ginagawa, pero sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

Tumayo ako at lumapit sa pinto. Akmang pipihitin ko na ang doorknob nang bigla niya akong buhatin at marahang ihiga sa kama.

“Ano bang problema mo?!” may diin kong tanong sabay tulak sa kanya. Lumayo ako at tumayo malapit sa bintana. Nakangisi siya habang papalapit nang papalapit sa akin.

Umurong ako hanggang sa lumapat ang likod ko sa malamig na pader. Napalunok ako habang nakatingin sa kanya.

Topless. Mamasa-masa pa ang katawan. Tuwalya lang ang tumatakip sa ibabang parte ng katawan niya—halatang kakatapos lang maligo.

Ngumiti siya na para bang isang demonyo. Kinuha niya ang mga kamay ko at inilagay sa batok niya. Dahan-dahan siyang yumuko, hanggang sa naramdaman ko ang mainit na hininga niya sa leeg ko.

Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Huminga ako nang malalim at pumikit. “Scared much?” nakangising bulong niya.

Gusto kong sumigaw, pero parang walang boses na lumalabas sa bibig ko. Gusto ko siyang itulak palayo, pero tila nauubusan ako ng lakas habang unti-unting lumalapat ang labi niya sa labi ko. Inis na inis ako sa sarili ko dahil imbes na tumutol, tumutugon ako. Mas lalo ko siyang niyakap.

“Ugh! Michael…” ungol ko habang napapakapit sa bedsheet.

“Moan my name,” mapang-akit na bulong niya.

Tila nakukuryente ang katawan ko sa bawat pagdidikit ng aming balat. Masarap, nakakabaliw. Alam kong mali, pero minsan, kung ano pa ang bawal, siya pa ang masarap tikman.

Napabalikwas ako, pawis na pawis. “Shit!” sambit ko habang sapo ang dibdib. “Sa dami ng pwedeng mapanaginipan, bakit siya pa?!”

Napalingon ako sa paligid. Nasa silid ako—sa pagkakatanda ko, sa sofa ako natulog dahil nakahiga si Michael sa kama ko kagabi.

“Teka? Nasaan ang mga gamit ko?”

Nagmamadali akong bumaba ng silid para hanapin si Manang Sabel. “Manang!” sigaw ko, pero walang sumasagot. Wala rin akong makitang kahit isang katulong na puwedeng mapagtanungan.

Lumakad ako papunta sa garden sa labas ng mansyon. Agad na napako ang tingin ko sa swimming pool. Halos hindi ako makahinga nang makita si Michael na umaahon mula sa tubig—basang-basa, kumikislap ang balat sa bawat patak na dumudulas sa malapad niyang balikat, sa matitigas niyang braso, pababa sa perfect niyang six-pack abs. Napasinghap ako, napalunok, at hindi ko na nagawang alisin ang tingin sa kanya.

Kinuha niya ang puting tuwalya at dahan-dahang pinunasan ang basa niyang buhok. God. Para bang nang-aakit ang bawat galaw niya. Gusto ko tuloy agawin ang tuwalya at ako mismo ang magpunas sa katawan niya.

Gusto kong lumapit, lalo na nang humarap siya at bahagyang umangat ang dibdib niya habang humihinga—pero nanigas ang mga paa ko. Para akong na-hypnotize ng mala-Adonis niyang katawan, at wala na akong nagawa kundi titigan siya… nang buong-buo.

Ngumiti siya sa akin sabay hawi ng buhok—parang isang model sa fashion show na nang-aakit ng audience. Nagulat ako nang idampi niya ang daliri sa labi ko.

“Isara mo ’yan, baka pasukan ng langaw…” pilyo siyang ngumiti. “Or ng iba pang bagay na pwedeng ipasok diyan!”

Kunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. Pagkain lang naman ang pwedeng ipasok sa bibig, ’di ba? Ang babaw talaga ng lalaking ’to.

“Alam mo ba kung nasaan ang gamit ko?” Humarap siya sa akin sabay ngiti.

“Bakit? Aalis ka?” kalmadong tanong niya.

“Oo. Mas mabuti nang mag-isa kaysa naman may kasama ’kong… playboy! Tsaka puwede ba? ’Wag na tayong maglokohan. Alam ko namang ayaw mong nandito ako, kaya ka nga naglasing—”

“Who told you?” putol niya sa akin. “Masaya akong kasama kita ngayon, Reign. As my stepsister.” Lumitaw ang dimple niya sa pagngiti. Nakakatunaw. Kung ako pa rin ’yung babaeng gustong-gusto siya noon, baka nahulog na naman ako sa ngiti niya.

Ngumiti ako ng mapait. “Stepsister? Nakakasuka!” inis kong sigaw sabay talikod sa kanya.

Hinatak niya ang kamay ko papalapit sa kanya. Niyakap niya ako—mahigpit. Nagpupumiglas ako sa takot na baka may makakita sa amin, at sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, tumugon ulit ako sa halik na iginawad niya. Kahit alam kong mali at bawal. Dahil sa paningin ng batas at ng mga tao… magkapatid kami.

“Bitiwan mo nga ako, ano ba!” kunwaring naiinis na sabi ko nang maghiwalay ang labi namin.

“Welcome home, baby sister!” sabay ngiti niya. Pero walang bahid ng saya sa mukha—halatang naglalaro lang.

Biglang lumitaw si Manang Sabel, nakangiti at may dalang tray.

“Señorito, nakahanda na po ang breakfast sa garden.”

Tumingin si Michael sa akin, halatang may plano. Hinawakan niya ang braso ko.

“Hindi ka aalis,” bulong niya. “Ibinilin ka ng Mama mo at ni Daddy sa akin. Kaya bilang kuya mo dito sa mansyon, susundin mo ang gusto ko. Kung ayaw mong magka-problema tayo… parte ka na ng pamilya, Reign.” Seryosong sambit niya. Binitiwan na niya ako ng marating ang garden.

Napangiti ako ng mapait. “Pare-parehas lang pala kayo—” tumingin siya sa akin. “controlling…” bulong ko.

“May sinasabi ka?” Iling lang ang naging sagot ko.

Hinila niya ang upuan para sa akin. Magkatabi kami sa harap ng lamesa.

“By the way…” ngumiti siya, “ang gamit mo? Tinapon ko na. Bibilhan na lang kita kung mag-stay ka dito.” Nahampas ko ang lamesa sa sobrang inis.

“Bibilhan? Hindi mo ba alam na may mga important papers ako doon?! May mga bagay na hindi nabibili ng pera!”

“Like what? Excuse me, kaya kong bilhin lahat—kahit ikaw pa.”

“Bastos!” sigaw ko sabay sampal sa kanya. Tiningnan niya ako ng masama, na para bang gusto na niya akong patayin sa inis. “Mabibili ba ng pera mo ’yung mga memories namin ni Papa na nakalagay doon?!” Halos maiyak na ako sa galit at sama ng loob.

“Rule number one: Ayoko ng maingay at nananakit physically habang kumakain.”

Napakagat ako sa sariling labi. Tumahimik, pero bahagyang ngumiti.

“Fine. Kung hindi mo ako papayagang umalis, aagawin ko na lang ang pagiging heir mo!”

Tumingin siya sa akin ng masama. Hindi ko mabasa kung natatakot ba siya sa banta ko dahil dire-diretso lang siyang kumakain habang napapangiti.

“As if naman makakapasok ka sa company ko. You’re nothing, Reign. Kung gusto mo, gayahin mo na lang ang nanay mo—nag-aasawa ng mayaman para makaahon sa hirap.”

Akmang sasampalin ko siya nang hawakan niya ang braso ko.

“I told you, susunod ka sa gusto ko. At itatahimik mo ’yang bibig mo para hindi tayo magkaproblema.” Tumayo na siya at iniwan akong nakatulala sa garden.

“Ang sama pala talaga ng ugali ng lalaking ‘yon, tama lang talaga na binasted ko siya noon!” Napadukdok ako sa mesa. “Diyos ko, paano ba ako makaka-survive sa bahay na ’to?”