CHAPTER THREE

Reign’s POV

Maaga akong nagising, siguro dahil nasanay na rin ang katawan ko na gumigising ng alas-singko ng umaga—para magtrabaho sa coffee shop, out ng 9:00 a.m., diretso sa mall para magtrabaho ulit, at uuwi ng 10:00 p.m. Pero kahit pagurin ko ang katawan ko sa trabaho, parang kulang pa rin. Mahirap pa rin kami.

Paglabas ko ng silid, agad na sumalubong sa akin ang pulang maleta ko na nasa tapat mismo ng pinto. Mas malinis na ngayon kaysa kahapon. Sa ibabaw, may nakadikit na sticky note.

“SORRY!”

Hindi ko alam kung bakit, pero kusa akong napangiti. Hindi ko sukat akalain na marunong pa lang mag-sorry ang lalaking ’yon.

Kinuha ko ang sticky note at dinikit sa malaking salamin ng silid ko.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman—kahapon kung pagsalitaan niya ako, ganun na lang. Tapos ngayon bigla siyang mag-so-sorry? Nakakaduda. Parang ’yung handwriting niya na naka-all caps. Wala man lang emoji, ang hirap hulaan kung sincere ba siya o hindi.

Paglabas ko ng silid, sakto namang palabas din siya. Naka-white shirt at gray shorts, may suot na eyeglasses, at may bitbit na papers at laptop.

“Good morning… baby sister.” May diin talaga sa baby sister; halatang nang-aasar.

“Hindi ako baby,” sagot ko agad. “At lalong hindi mo ako sister.”

Nakangisi siya habang papalapit sa akin—parang alam na alam na niya kung paano sisirain ang araw ko.

“Sorry,” seryoso niyang sambit habang nakatitig sa mga mata ko. “Hindi dapat ako umasta ng gano’n kahapon. And about your things—hindi ko naman tinapon.” Casual niyang sabi. “Tinago ko lang para—”

“Para inisin ako?” putol ko sa kanya.

Tipid siyang ngumiti. “Para ipalinis. Ang dumi kasi.”

“Kailan ka pa nagkaroon ng pakialam sa ’kin? I mean, sa gamit ko?”

Umismid siya. “Syempre, ayoko kasi ng marumi.” Tinitigan ko siya—parang ibang tao talaga siya ngayon. “And I just want you to know that when I say sorry, I really mean it.”

“Nag-sorry ka ba dahil naramdaman mo, o dahil ayaw mong i-report kita kay Tito David?”

Hindi siya sumagot.

“Or iniisip mo talagang aagawan kita ng mana?”

“About that—I’m the rightful heir. So whatever you’re thinking? Forget it.”

“How about the kiss?” gulat kong tanong, pero hindi ko na mababawi. “Hindi mo ba ihihingi ng sorry ’yung dalawang beses mong pagnakaw ng halik sa akin?”

“Mag-so-sorry lang ako kung hindi ka nasarapan. Hindi ba?”

Napipi ako. Ramdam ko ang pag-iinit ng pisngi ko.

“Hindi masarap!” pagsisinungaling ko.

“Kung hindi ka nasarapan, ulitin natin?”

“Michael, baka nakakalimutan mo—magkapatid tayo,” inis kong sambit.

“Magkapatid? Alam mong hindi tayo magkadugo, Reign.”

Hindi na ako sumagot. At sa totoo lang… tama naman siya. Pwede pa sana kaming magkatuluyan noon kung hindi niya ako sinaktan, at kung hindi nagpakasal ang Daddy niya at si Mama.

Bumaba na ako ng hagdan. Hindi ko alam kung bakit naaapektuhan pa rin ako sa presensya at mga sinasabi niya. Napatingin ako nang masama nang bigla siyang umakbay sa ’kin. Buti na lang at tinanggal niya rin agad at nauna nang bumaba.

Nakakalito talaga ang kilos niya ngayon. Kahapon ang harsh niya magsalita. Ngayon mas kalmado, mas mabait? O uma-acting lang?

Pagdating namin sa dining area, andoon na ang mga pagkain—pancakes, bacon, omelet, fresh orange juice. Ang yaman talaga ng bahay na ’to. Kahit almusal, pang-hotel.

Umupo ako sa kabilang side ng table. Umupo naman siya diretso sa tapat ko.

“Ano ba,” sabi ko. “Obvious naman ’di ba? Ayaw kitang katabi, at lalong ayaw kitang kaharap.”

“Hindi naman kita kakagatin, baby… unless gusto mo.” Napangisi siya.

Tinapik ko ang ulo ko. Lord, give me patience.

Habang kumakain ako, nahuli ko siyang titig na titig sa ’kin.

“Ano bang problema mo?” tanong ko.

“Nothing,” sagot niya, sabay kagat sa pancake. “You’re pretty today.”

“Ano ba’ng trip mo?!”

Humagalpak siya ng tawa. “You like my personality right now. Don’t lie.”

“Excuse me? Anong part ng personality mo ang magugustuhan ko?”

“Everything,” sagot niya agad. Assuming talaga siya.

Napapikit ako, pilit na pinapakalma ang sarili.

Tumunog ang phone ko. Si Mama.

“Great.”

Sinagot ko.

“Mama?” bati ko. “Hello po.”

“Anak! Kumusta ka diyan? Okay ka naman ba? Magkasundo na ba kayo ng Kuya Michael mo?” tanong ni Mama.

“At habang wala kami ng Mama mo, si Michael muna ang bahala sa ’yo,” sabat ni Tito David. “Kung may kailangan ka, ’wag kang mahiyang lumapit sa kanya.”

“N—”

Hindi ko natapos.

Biglang tumayo si Michael at pumwesto sa likod ko, nakikinig. Napaigtad ako nang ipatong niya ang mga kamay niya sa balikat ko. Dahan-dahan pang bumaba ang mukha niya sa leeg ko.

“Reign…” bulong niya. “Tell them the truth.”

Napahigpit ang hawak ko sa phone.

“Anak? Naririnig mo pa ba ako?”

“Po—opo, Mama,” sagot ko, pilit pinapakalma ang boses.

Hinawi ni Michael ang buhok ko sa isang side gamit ang daliri niya. Nakikiliti ako. Kinagat ko ang labi ko para hindi mapa-“Ay!”

“Ano anak? Mabait ba si Michael?”

Lumingon ako sa kanya at binigyan siya ng death stare. Nakangiti lang siya.

Sabay hawak niya sa baywang ko.

Hindi gentle—’yung talagang mararamdaman mo.

“Mama, okay naman po dito! Opo, mabait si Kuya Michael—super!” may diin kong sagot.

“Aw,” bulong niya sa tenga ko. “Super daw? I like that.”

Tinulak ko siya gamit ang siko. Hindi siya umatras—mas lalo pang dumikit.

“Anak, bakit parang hinihingal ka?” tanong ni Mama.

“Ha? Ah… nag-ja-jogging kasi ako, Ma!”

Pagsisinungaling ko.

Inalis ko ang kamay niya. Ibinalik. Inalis ko. Ibinalik ulit.

Inuubos niya talaga ang pasensya ko. Hinampas ko siya sa hita. Ngumisi lang siya.

“Okay anak, mag-ingat ka diyan ha. ’Wag kang pasaway kay Kuya Michael,” sabi ni Mama. “Saka tumawag lang ako para sabihin na… next month pa kami uuwi ng Daddy mo.”

Napahinto ako.

Next month?

Ibig sabihin, isang buwan kaming magkasama ni Michael dito. Walang bantay. Walang parents.

“Yes po, Ma,” sagot ko, ramdam ang kaba. “Ingat po kayo.”

Pagkababa ko ng tawag, agad kong hinampas ang braso niya.

“Baliw ka ba?! Mama ko ’yon!”

“Tawag lang naman, hindi video call,” kalmado niyang sagot. “Kung video call, iba na siguro ginawa ko.”

“MICHAEL!”

Humagalpak siya ng tawa. Ang gwapo pa rin kahit nakakainis. Hays.

Umupo siya sa tabi ko, seryoso na ang itsura niya ngayon.

“Pwede ba akong magtanong?” aniya. Tumango lang ako bilang sagot.

“Bakit mo ’ko binasted noon?”