CHAPTER ONE

REIGN’S POV

Napakuyom ang mga kamao ko sa inis habang kinakaladkad ako ni Mama—si Leona Del Pilar—palabas ng mall kung saan ako nagtatrabaho bilang manager.

Halos itago ko ang mukha ko gamit ang dalawang palad dahil sa sobrang kahihiyan.

“Pumayag na nga akong mag-asawa ka ulit, tapos pati ako gusto mong lumipat sa bahay ng asawa mo? Ma, naman! Ayoko na! Pagod na pagod na ’ko sa ganitong buhay!” garalgal kong sigaw habang naglalakad kaming mag-ina papasok sa inuupahang apartment.

“Tigilan mo ’ko sa mga kaartehan mo, Reign Nicole, at baka masampal kita!” sigaw ni Mama. “Ginagawa ko ’to para sa ’yo! Para mabigyan ka ng maayos at marangyang buhay! Kaya puwede ba? Tumigil ka na sa kadramahan mo!”

“Para sa akin nga ba, Ma? O para sa sarili mo?!” sigaw ko pabalik.

Lumagapak ang palad ni Mama sa pisngi ko. Sapo ko ang mukha ko—mainit, mahapdi. Parang namanhid ang balat ko sa lakas ng sampal niya.

“Kung nandito lang si Papa—”

“Gumising ka nga!” putol niya, sabay tulak ng dalawang daliri sa noo ko. “Tatlong taon nang wala ang Papa mo, at ako na lang ang nandito para sa ’yo! Kaya susunod ka sa lahat ng gusto ko, whether you like it or not!”

“Pero, Ma—”

“Tumigil ka na!” sigaw niya.

Kusang tumulo ang luha ko.

“Bilisan mong mag-impake, at baka ma-late pa kami sa flight namin ni David. Nakakahiya!” mariin niyang sambit habang mabilis na isinisilid sa maleta ang mga damit ko.

Inilibot ko ang paningin sa apartment, saka napabuntong-hininga bago ko pinasan ang maleta.

Sa labas, natanaw ko si David Lucero—ang stepfather ko. Makisig at kagalang-galang ang tindig niya, malayong-malayo sa itsura ng namayapa kong ama.

“Good afternoon po,” magalang kong bati habang nagmamano.

“Good afternoon, hija. Ito na ba ang mga gamit mo?” tanong niya, nakangiti.

Tumango lang ako bago pumasok sa itim, makintab, at mahabang sasakyan.

Isinalpak ko agad ang earbuds ko sa tainga, balak kong mag-soundtrip at matulog sa biyahe. Pero napahinto ako nang marinig ko ang usapan nilang dalawa sa harap.

“Ang anak mo? Kumusta? Nasa mansyon ba siya?” tanong ni Mama.

“Sa totoo lang, madalang talagang umuwi ng mansyon ang anak ko simula nang mawala ang mommy niya. Mabuti na lang at napakiusapan ko siyang umuwi para may kasama si Reign habang nasa ibang bansa tayo,” sagot ni Tito David.

 “Saka alam mo ba, mahal, bilib na bilib ako sa batang ’yon. Ang galing niyang magpatakbo ng kumpanya. Kahit ’yung mga tauhan ko sa farm, kaya niyang pakisamahan. Walang duda, siya talaga ang tagapagamana ko,” kuwento niya, may luha pa sa mga mata.

“Siguradong magiging tanyag na businessman din siya, tulad mo,” puri ni Mama.

Saglit niya akong nilingon. Pumikit ako—nagkunwaring natutulog.

“Sa tingin mo ba, magkakasundo ang mga anak natin?” tanong niya.

Napahawak ako sa dibdib. Ang lakas ng tibok ng puso ko. Nanginginig ang kamay ko habang pinupunasan ang pawis sa palad, dala ng kaba at takot sa maaaring isagot ni Tito David.

“Don’t worry, mahal. Mabait ang anak ko, at alam kong hindi niya pababayaan si Reign,” nakangiti niyang sagot.

Nakahinga ako nang maluwag.

Sana… magkasundo kami, bulong ko sa sarili.

Huminto ang sasakyan sa harap ng mataas at itim na gate.

“Nandito na tayo,” masayang anunsyo ni Tito David.

Pagbaba ko, agad niyang kinuha ang maleta mula sa kamay ko. Magkasabay kaming pumasok sa mansyon.

 “Sabi ng mama mo, naghahanap ka raw ng bagong trabaho?” seryosong tanong niya.

“Opo, Tito,” mabilis kong sagot—kahit wala naman talaga akong alam sa sinasabi niya.

Bahagya siyang ngumiti.

“Hija, kasal na kami ng mama mo. Puwede mo na akong tawaging Papa o Daddy,” nakangiting sambit niya. “Alam kong hindi ko mapapalitan ang Papa mo, pero sana ituring mo rin akong pangalawang ama.”

Tumango ako at pilit na ngumiti. “Salamat po, Daddy.”

Kitang-kita ang tuwa sa mukha niya.

“Puwede ba kitang yakapin, anak?”

Napatingin ako kay Mama—nakangiti at tumango, parang inuutos na pumayag ako. Saglit kong niyakap si Daddy.

Hindi pa rin ako komportable sa presensya niya. Sa tatlong taon mula nang mawala si Papa, tatlong beses nang nagkaroon ng live-in partner si Mama. Pang-apat na si Daddy David—ang kaibahan lang, pinakasalan niya si Mama.

Pero hindi pa rin maalis ang takot ko. Baka kapag nasanay na naman ako… bukas, sa susunod na buwan, o sa susunod na taon, wala na naman.

“Welcome sa Lucero Mansion, Miss Reign,” masiglang bati ng mayordomang si Manang Sabel.

Lumapit ako at nagmano.

“Napakagalang mo naman, Miss Reign. Halatang napalaki ka nang maayos ng mama mo,” nakangiting sabi niya.

Habang papunta sa silid ko, itinuro niya ang katabing kuwarto.

“Iyan ang silid ni Señorito. Bawal pumasok diyan,” babala niya. “Mabait naman ’yon—ayaw lang na may pumapasok at nakikialam sa gamit niya.”

Tumango lang ako.

Pagkaalis ni Manang Sabel, bumagsak ako sa malaki at malambot na kama. Napayakap ako sa unan, saka tumayo para hinaan ang aircon.

Iginala ko ang mga mata ko sa paligid. “Grabe… mas malaki pa ’to kaysa sa inuupahan naming apartment ni Mama,” sambit ko bago muling humiga.

Gabi na nang magising ako. Napahawak ako sa tiyan ko nang maramdaman ang pagkalam nito.

Bumangon ako at dinampot ang cellphone sa side table. Tahimik kong binasa ang chat ni Mama:

Anak, nakaalis na kami. Magpakabait ka diyan at pakisamahan mo nang mabuti ang kuya Brian mo.

“Brian pala ang pangalan ng stepbrother ko,” mahina kong sambit.

Suot ang puting oversized T-shirt at maiksing shorts, dahan-dahan akong bumaba ng hagdan papunta sa kusina. Patay ang ilaw. Hindi ko alam kung nasaan ang switch, kaya binuksan ko ang flashlight ng cellphone. Dahan-dahan kong binuksan ang kaldero—walang laman.

Humakbang ako papalapit sa refrigerator nang may masipa akong matigas na bagay.

Unti-unti akong yumuko para kapain iyon—

“Ahhhhhhh!” napasigaw ako nang may malamig na kamay na biglang humawak sa akin.

“Who are you?” paos at tila lasing na boses ng isang lalaki.

“Bitawan mo ’ko!” sigaw ko sa takot.

“Noisy…” irita niyang bulong.

Pigil ang hininga ko nang bigla niyang hatakin ang T-shirt ko, dahilan para masubsob ako sa harap niya. Nasinghot ko ang amoy ng alak sa hininga niya.

Napakapit ako sa batok niya habang papalapit nang papalapit ang mukha niya sa mukha ko. Akmang ilalapat na niya ang labi niya sa akin—

Umiwas ako.

“Bastos!” singhal ko, sabay sampal sa mukha niya kahit nanginginig ang buong katawan ko sa kaba.

Napaatras ako nang biglang bumukas ang ilaw.

“Manang Sabel! Sino ’yan?!” nanginginig kong tanong.

Hindi agad nakapagsalita ang matanda. Nakatingin lang siya sa lalaking nakasalampak sa sahig.

“Señorito!” gulat niyang sigaw.

Mabilis niyang itinayo ang lalaki. Aalalayan ko rin sana siya nang mapagmasdan ko ang mukha niya.

“Michael?!” nanlalaki ang mga mata kong tanong.

“Oo,” sagot ni Manang Sabel. “Si Señorito Michael Brian Lucero ang kuya mo.”

Nag-angat siya ng tingin. Nagtama ang mga mata namin. Hindi ko alam kung bakit, pero tumatagos ang lungkot sa mga mata niya. Sandali niya akong tiningnan bago ngumiti nang mapait.

Napayuko ako, kuyom ang mga kamay. Gusto kong magwala sa galit, pero mas nanaig ang nararamdaman kong hiya sa kanya.

“Damn it,” halos pabulong niyang sambit bago sumubsob sa lababo. Napangiwi kaming dalawa ni Manang Sabel sa sunod-sunod na pagsuka ni Michael.

Walang pandidiring hinilamusan ko si Michael. Pasuray-suray namin siyang dinala sa guest room dahil naka-lock ang silid niya.

“Salamat, Manang. Ako na po ang bahala kay Kuya. Magpahinga na po kayo,” sabi ko.

Tumango lang siya at iniwan kami sa silid.

Napapikit ako, kasabay ng malalim na buntong-hininga, habang inaalis ang suot na sapatos ni Michael.

 “Sa dami ng puwedeng maging stepbrother… bakit ikaw pa?”