FRIEND GUY 2

MINTRA

ฉันนั่งระบายสีให้แมคจนกระทั่งเสร็จ ก่อนจะยกข้อมือมาดูนาฬิกา 

...อีกสองนาทีหมดคาบพัก

“เฉียดฉิวพอดี” ฮูววว... ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก 

ปึก!

จู่ๆแมคก็มานั่งลงข้างๆฉันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเหมือนกันกับตอนนั้น

“อะ” แต่ที่ไม่เหมือนคือคราวนี้เขายื่นซองขนมให้ฉัน

“อะไรเหรอ” ฉันถามไม่ค่อยเต็มเสียง และที่ฉันถามไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่ามันคือขนม แต่ฉันไม่เข้าใจต่างหากว่าเขาให้ฉันทำไม

“ขนมไง ซื้อมาให้ ค่าเธอระบายสีให้ฉัน”

“อ๋อ ขอบใจนะ แต่ความจริงไม่ต้องก็ได้ เราเต็มใจทำให้ ไม่ได้อยากได้อะไรเลย”

“เอาน่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก ทีฉันใช้เธอฉันยังไม่เกรงใจเลย หึๆ” เขาบอกแล้วหัวเราะ

“งั้นแกะเลยนะ” 

“เอ่อ แมค ดะ...เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนก็ได้ จะถึงคาบเรียนแล้ว เดี๋ยวครูว่าเอา”

“จะว่าอะไรนักหนา แค่กินหนมเอง” แล้วเขาก็ฉีกซองขนมโดยไม่ฟังฉันเลย แต่ไม่แปลกหรอก เขาไม่เคยฟังหรือสนใจใครอยู่แล้ว

“อะ” เขาหยิบชิ้นขนมมาป้อนให้ฉัน

“ไม่เป็นไร เรากินเองก็ได้”

“รู้ว่ากินเองได้ แต่อยากป้อนโอเคป่ะ อ้าปาก” 

“เอ่อ อือ อืม” ฉันจำใจพยักหน้าแล้วอ้าปากให้เขาป้อน เพราะฉันไม่เคยปฏิเสธอะไรเขาได้เลย เขาเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าการกระทำของเขามันทำให้ฉันใจสั่นขึ้นทุกวัน

“แหมๆ ผัวเมียคู่นี้ หวานกันจังเลยนะครัส” อยู่ๆเสียงเพื่อนด้านหลังก็แซวขึ้นมา

“นั่นดิ อยากมีผัวป้อนหนมให้แบบนี้มั่งอ่า”

“พวกมึงก็เอากันเองดิคับ ไม่เห็นยาก” แมคตอบเพื่อนไปด้วยน้ำเสียงธรรมดาแล้วป้อนขนมให้ฉันต่อแบบไม่คิดอะไร ใช่ ที่เพื่อนแซวเขาคงชินแล้ว เพราะก็โดนบ่อยๆจนเขาคงเห็นเป็นเรื่องธรรมดา แต่ฉันนี่สิที่ไม่เห็นเป็นเรื่องธรรมดา ในเมื่อใจฉันมันกำลังคิดไม่ซื่อกับเขา คิดมานานแล้วด้วย

“เห้ย พวกมึง จารย์เข้าแล้วเว้ย” เสียงกระซิบนั้นทำให้ฉันหันไปมองที่โต๊ะครูแทบไม่ทัน ก่อนจะเห็นว่าครูเข้าสอนแล้วจริงๆ

“แมค เก็บก่อนเร็ว” ฉันรีบบอกแมคพร้อมกับรีบกดมือแมคข้างที่เขากำลังถือห่อขนมอยู่ให้ลงต่ำ กลัวครูจะเห็นน่ะ 

“นักเรียน เคารพ”

“สวัสดีค่ะ/ครับคุณครู”

“สวัสดีค่ะ งั้นมาเริ่มเรียนกันเลยนะ วันนี้ครูบอกว่าจะขึ้นเรื่องตรีโกณ จำได้ใช่มั้ย”

“แมค เราบอกให้เก็บก่อนไง” ที่ฉันต้องห้ามแมคอีกรอบ เพราะเขาไม่ยอมฟังฉันเลย ขณะที่ครูพูดอยู่ เขาก็ยังเอาแต่จะหยิบขนมมาป้อนฉัน

“ทำไมต้องเก็บด้วยอ่ะ แค่กินหนมเอง อะ อ้าปากดิ”

“ไม่เอา เก็บก่อน”

“ไม่เก็บ”

“แต่ว่า...”

“ภควัต มินตรา นั่นเธอสองคนทำอะไรกัน ครูเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” เสียงที่แทรกขึ้นทำฉันสะดุ้ง ก่อนจะร้อนๆหนาวๆกว่าเก่าเมื่อครูเดินมาที่โต๊ะของฉันกับแมค

“ซ่อนอะไรเอาไว้ เอาขึ้นมาให้ครูดูเดี๋ยวนี้” ครูบอกแมค แมคก็เอาขึ้นมาให้ครูดูอย่างไม่กลัวอะไรเลย ตรงข้ามกับฉันที่กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว ครูคณิตคนนี้ยิ่งระเบียบจัดอยู่ด้วย แถมดุอีกต่างหาก

“นี่แอบกินขนมกันในคาบเรียนเหรอ”

“เปล่าแอบนี่ครับ ผมก็นั่งกินอยู่ก่อนที่ครูจะเข้ามาซะอีก” แมคตอบหน้าตาเฉย ทำไมเขาไม่รู้จักกลัวซะบ้างนะ

“แต่พอครูเข้า เธอก็ควรจะเก็บมั้ย เธอควรรู้มั้ยว่าเวลาไหนเวลากิน เวลาไหนเวลาเรียน”

“กินไปเรียนไปก็ได้นี่ครับ หูผมก็ฟังอยู่ ผมไม่ได้เรียนกับปากซะหน่อย ที่จะต้องห้ามไม่ให้ผมกินอะไรเวลาที่ครูสอน“

“ภควัต!” เหมือนครูจะโมโหแล้วอ่ะ แต่แมคไม่สะทกสะท้านเลย

“ก็ได้ เธออยากกินนักใช่มั้ยขนม งั้นก็ออกไปกินกันนอกห้อง ถ้าครูไม่เรียกก็ไม่ต้องเข้ามา ยืนอยู่หน้าห้องแบบนั้นแหละ ทั้งสองคนเลย!”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับมินตราล่ะครับ ผมกินคนเดียว ไม่เกี่ยวกับมินตรา” แมคตอบครูกลับไป แล้วทำไมเขาต้องโกหกครูด้วยล่ะ

“ทำไมจะไม่เกี่ยว พวกเธอนั่งด้วยกัน แสดงว่ารู้เห็นเป็นใจกัน ต้องรับผิดชอบความผิดด้วยกันก็ถูกแล้ว ไป ออกไปยืนหน้าห้อง”

“...” คราวนี้แมคไม่ตอบ แต่จับมือฉันให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินออกมายืนหน้าห้องด้วยกัน

“โทษทีนะ ที่ทำให้เธอเดือดร้อนไปด้วยอ่ะ” 

“ไม่เป็นไร เราไม่โกรธนายหรอก” ฉันไม่โกรธเขาจริงๆนะ เพราะฉันรักเขา ฉันโกรธเขาไม่ลงหรอก

“จริงดิ”

“อืม”

“น่ารัก” แล้วเขาก็หยิกแก้มฉันแล้วยิ้มอย่างหมั่นเขี้ยว เขาคงไม่รู้เลยว่าเขาทำแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันคิดไปไกล

“ทำอะไร เราเจ็บนะ เอามือออกไปเลย” ฉันปัดมือเขาออกเบาๆ

“หึๆ” เขาก็ยังหัวเราะได้หน้าตาเฉย ไม่ได้สำนึกเลยว่าตอนนี้กำลังโดนทำโทษอยู่

“อะ” อยู่ๆเขาก็หยิบขนมมาป้อนให้ฉัน ทำเอาฉันตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

“นายเอามาด้วยเหรอ” ฉันไม่ทันเห็นว่าเขาหยิบห่อขนมติดมือมาด้วย

“ก็เอามาด้วยไง อ้าปากดิ”

“บ้าเหรอ เดี๋ยวครูก็ว่าเอาอีกหรอก”

“ว่าได้ไง ก็ครูบอกเองว่าให้เอามากินกันนอกห้อง” เขาตอบหน้าตาเฉย

“แต่ว่า...” 

“เอาน่า อย่าซีเรียสนักเลย สบายๆบ้างก็ได้”

“ใครจะไปทำได้ล่ะ เราไม่ใช่นายซะหน่อย ที่จะไม่เคยซีเรียสกับอะไรสักอย่าง“

“แล้วทำไมจะต้องไปซีเรียสกับทุกอย่างอ่ะ ไม่เห็นจำเป็นเลย ทำตัวสบายๆดีกว่าตั้งเยอะ”

“พูดง่ายเนอะ”

“ก็ไม่เห็นต้องทำให้ยาก อะ อ้าปาก”

“ไม่เอา” ฉันบอกแล้วหันหน้ามาอีกทาง อยู่ๆก็เผลอแสดงอาการบ้าบอออกไปซะงั้น ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าไม่มีสิทธิ์ และทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจมาตั้งนานแล้ว ว่าเขาก็เป็นของเขาแบบนี้ เขาไม่เคยจริงจัง ไม่เคยคิดมากกับอะไรเลย

“เป็นไรไปอ่ะ โอ๋ๆ ไม่งอนสิครับมิน หันมาหน่อยน้าา”

“ไม่ได้งอนซะหน่อย” 

“ไม่งอนก็หันมาสิครับ”

“ไม่หัน”

“ไม่หันเหรอ ได้”

“อุ๊ย แมค” เขาจั๊กกะจี้เอวฉัน คนยิ่งบ้าจี้อยู่ด้วย

“หยุดนะ อื้อ ไม่เอา เราจั๊กกะจี้ แมค หยุด เดี๋ยวครูก็ออกมาด่าเอาอีกหรอก ว่าทำอะไรกันเสียงดังน่ะ”

“ไม่หยุด นี่แน่ะ”

“อื้อ แมค ไม่เอา หยุด เราจั๊กกะจี้ คิกๆ” ฉันเผลอหัวเราะออกมา ก็มันทนไม่ไหวนี่นา ใครบ้าจี้คิดว่าคงจะเข้าใจฉันใช่มั้ย

“หัวเราะแล้ว หึๆ” เขาบอกแล้วหยุดจั๊กกะจี้ 

“แกล้งเราเหรอ”

“เปล่าซะหน่อย แค่อยากให้เธอยิ้ม”

“แผนสูงนักนะ”

“แต่ก็ได้ผลนะ” เขาบอกยิ้มๆ ฉันเองก็เผลอยิ้มตามจนได้ อย่างที่บอก ฉันไม่เคยโกรธเขาลงได้เลยจริงๆ

“ทีนี้ก็ยอมกินได้แล้วใช่ป่ะ อะ” เขายิ้มแล้วป้อนขนมให้ฉันอีกครั้ง และคราวนี้ฉันก็ยอมกินแต่โดยดี ก่อนเขาจะป้อนให้ตัวเองบ้าง สลับกันไปอย่างนั้นเรื่อยๆจนฉันลืมไปเลยว่าเรากำลังโดนทำโทษกันอยู่ ในเมื่อตอนนี้ฉันรู้สึกถึงแค่ความสุข การได้อยู่ใกล้ๆเขา ได้อยู่ในสายตาเขาแบบนี้มันเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุดแล้วสำหรับคนที่แอบรักอย่างฉัน

1 ปีต่อมา...

เวลามันเดินเร็วจนฉันตั้งตัวแทบไม่ทัน ตอนนี้เรากำลังจะจบม.6 กันแล้ว ใช่ ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ที่ฉันกับแมคต้องแยกกันไป

“มิน มิน!” อยู่ๆแมคก็วิ่งเข้ามาหาฉันด้วยท่าทีตื่นเต้น

“มีไรเหรอ”

“มีข่าวดีจะบอก”

“ข่าวดี?”

“อืม ดูนี่ดิ ฉันติดที่เดียวกับเธอด้วยเว้ย” เขาบอกพร้อมยิ้มกว้างพลางเอาโทรศัพท์ให้ฉันดู และแน่นอน ทันทีที่ได้ยินเขาบอก และทันทีที่ฉันได้เห็นสิ่งที่อยู่บนจอโทรศัพท์ หัวใจฉันมันก็พองโตทันทีด้วยความดีใจ

“โคตรดีใจเลยอ่ะ ขอกอดทีนะ ไม่ไหวละ” 

หมับ!

เขาไม่ได้รอฟังคำตอบ แต่เขาพูดปุ๊บกอดปั๊บเลย กอดแน่นมากด้วย แต่ฉันก็เต็มใจให้เขากอดนะ เพราะฉันเองก็ดีใจเหมือนกัน ถึงแม้ตอนแรกจะอึ้งไปเลยก็เถอะที่อยู่ๆเขาก็ดึงฉันเข้าไปกอดซะจนแน่นแบบนี้

“โว้วๆ พวกมึง น่าอิจฉาไอ้เหี้ยแมคมันว่ะ ดูดิ แม่งติดที่เดียวกับเมีย โชคดีชิบหาย”

“นั่นดิ ได้เรียนที่เดียวกับเมียแบบนี้ แม่งโคตรฟินอ่ะ” เพื่อนๆแมคพูดขึ้นมา

“ช่วยไม่ได้ว่ะ คนมันทำบุญมาดี” แมคหันไปตอบเพื่อนเขา

“คร้าบบ ไอ้คนทำบุญมาดี ไอ้คนไม่เคยทำเหี้ยเลย” ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเพื่อนเขาประชด แต่แมคเขาก็ยังยิ้มอยู่ได้ ก็อย่างที่เคยบอกว่าเขาไม่เคยซีเรียสกับอะไรเลย

“จริงสิ เย็นนี้ไปฉลองกันดีกว่า ฉันเลี้ยงเอง” แมคคลายกอดแล้วบอกฉัน

“เฮ้ๆ พาเมียไปเลี้ยงสองต่อสองไม่ได้นะเว้ย อย่าลืมว่าพวกกูยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ และพวกกูเต็มใจจะไปเป็นก้างมาก”

“สารเลวตลอดแหละพวกมึง เออ ไปกันหมดนี่แหละ กูเลี้ยงเอง”

“ให้มันได้อย่างนี้สิครับเพื่อนกู ฮ่าๆ” พวกเพื่อนเขาหัวเราะก่อนจะพากันเดินนำไปที่ห้องโสตฯ พอดีวันนี้มีสถาบันแห่งนึงมาแนะนำเกี่ยวกับการเข้าศึกษาต่อน่ะ คาบเช้าเลยไม่ต้องเรียน

“ไปเหอะ ช้าเดี๋ยวไม่มีที่นั่ง” แมคบอกฉันแล้วจูงมือฉันให้เดินตามเพื่อนเขาไป