LOGINร่างกายของราชาถูกผลักพร้อมกับร่างเล็กที่ขึ้นคร่อมนั่งลงบนตัก บั้นท้ายอวบแนบแน่นไปกับแก่นกายใหญ่ เฌอแตมบดเบียดจนราชาถึงกับซี๊ดปากกัดฟันแน่นเพราะความเสียวที่คืบคลานเข้ามาหา ยิ่งเธอขยับตัวไปมาพร้อมขย่มลงเบา ๆ ร่องรักเปียกที่ปริ่มไปด้วยน้ำหวานก็ไหลเยิ้มไปทั่วแก่นกาย ความใหญ่โตสอดแทรกลงไประหว่างกลาง ทำเอาราชาถึงกับขยับร่างกายเบา ๆ ให้มันเสียดสีกัน“อ่าาา…คุณราชา” “อยากทำเองเหรอ ถึงมานั่งบนตักฉันแบบนี้” คิ้วหนาเลิกขึ้นถามพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นบีบขยำหน้าอกอวบทั้งสองข้าง ใบหน้าหล่อก้มลงต่ำอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวาน ดูดเบา ๆ ตวัดลิ้นเลียอย่างอ่อนโยน“ซี๊ดดด…อ๊า” เสียงหวานร้องครางออกมาด้วยความเสียว อารมณ์ความต้องการมันท่วมท้นจนทนไม่ไหว ยิ่งเฌอแตมขย่มร่างกายขยับไปมาความวาบหวามก็เกิดขึ้นจนแทบจะอดทนไม่ไหว“แม่ง ! เสียวฉิบ” เสียงสบถของราชาดังออกมา ในตอนที่ร่างเล็กยกตัวขึ้นจนกลีบดอกกุหลาบสัมผัสไปกับส่วนหัว กลีบเนื้ออูมสัมผัสกับความใหญ่โต ถูไถจนแก่นกายทั้งลำเคลือบไปด้วยน้ำใส ความเสียวซ่านเกิดขึ้นกับร่างกายจนราชาต้องขบกรามแน่น เขาจับไหล่บางกดตัวเฌอแตมเบา ๆ เพื่อหวังให้เธอนั่งลงมาเพราะหากเธอยัง
คำขอของเฌอแตมไม่เป็นผลกลับกันมันตรงข้าม ราชาตวัดลิ้นให้รัวแรงกว่าเดิม เขากระดกถี่ประกบปากดูดดึงกลีบเนื้อสวยอย่างเอาแต่ใจ นิ้วหัวแม่มือยกขึ้นบดคลึงติ่งสวาท ยิ่งเพิ่มความต้องการให้กับเฌอแตมได้เป็นอย่างดี จนในที่สุดร่างเล็กก็กระตุกเกร็งปล่อยน้ำหวานก้านนิ้วยาวที่เคลือบไปด้วยน้ำหวานชูขึ้นตรงหน้าพร้อมกับราชาจะใช้ลิ้นแลบเลียทำเอาเฌอแตมตาค้าง“น้ำเธอโคตรหวาน” “เอวหนูก็หวานไม่แพ้กัน” “สบายใจแล้วใช่ไหม” “ให้หนูช่วยคุณดีไหมคะ” เพราะเฌอแตมก็ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว เธอรู้ดีว่าเขาอยากมากแค่ไหน ดูจากแก่นกายภายใต้กางเกงก็รู้แล้วว่าอารมณ์ของเขามาเต็มเฌอแตมนับถือใจเขาที่ไม่อยากเอาเธอในตอนนี้แต่เธอไม่คิดเรื่องพวกนี้ สิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดคือความคิดถึงที่มันมากมายจนทนไม่ไหว“อยู่เฉย ๆ จะดีกว่า” “หรือรังเกียจกันเหรอคะ” “ฉันไม่ได้รังเกียจแต่ฉันยืนยันคำเดิมว่าฉันไม่ได้กลับมาเพราะเซ็กซ์แต่ทุกอย่างมันคือรัก” “ให้หนูช่วยก่อนแล้วหนูจะเชื่อ” ราชาแทบจะขัดขืนอะไรไม่ได้ เขาโดนร่างเล็กผลักให้นั่งลงพร้อมกับเธอที่คุกเข่าลงตรงหน้า มือเรียวเล็กถอดกางเกงของราชาลงพร้อมกับอันเดอร์แวร์จนมันดีดออกมาผงาดตรงหน้าสวย ร
ใบหน้าสวยยู่ลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อโดนขัดใจ ราชาจับเอวบางไว้แน่นเพื่อปฏิเสธการกระทำของเธอที่อาจจะนำไปสู่การกระทำอันแสนหยาบโลนของเขา“คุณไม่คิดถึงฉันเหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมซบใบหน้าลงที่อกแกร่ง ดวงตาสวยช้อนขึ้นมองราวกับว่าพยายามหว่านล้อมให้ราชาคล้อยตาม “คิดถึงจนจะเป็นบ้า” “แล้วทำไมถึงไม่ทำ” “เพราะฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าฉันคิดถึงเธอแค่ร่างกาย” คำตอบของราชามันตายตัว เขาไม่ได้คิดถึงแค่ร่างกายแต่หัวใจของเธอต่างหากคือสิ่งที่ราชาต้องการ แน่นอนว่าคนเราขาดเซ็กซ์ไม่ได้แต่ราชาก็ไม่ได้มุ่งจนมองข้ามความรู้สึกระหว่างเรา เขาอยากค่อยเป็นค่อยไปแม้ในใจจะเตลิดไปไกลแล้วก็ตาม “คุณราชา ฉันไม่ได้มองคุณแบบนี้” “ให้ระหว่างเรามันพัฒนาไปตามเวลาดีไหม” “คุณไม่อยากเหรอ” “ฉันอดทนได้” ที่ผ่านมาก็อดทนมาตลอด ต่อให้สติจะกระเจิงไปก่อนหน้านี้แล้วก็ตามเพราะเพียงแค่จูบเดียวก็ทำราชาแทบขาดใจ “แต่ฉันอดทนไม่ได้” “คุณราชาช่วยหนูหน่อยได้ไหม” “เฌอแตมรู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา” “หนูไม่คิดว่าคุณหวังแค่ร่างกายเพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือเราคิดถึงกัน” เฌอแตมรู้ดีว่าตัวเองโหยหาเขามากแค่ไหน ในวันนี้เมื่อได้คุยและปรับความเข
“อยากมานั่งด้วยกันไหม” ราชาเอ่ยถามเพราะตอนนี้เบาะข้าง ๆ เขามันกว้างมากเกินไป ตั้งแต่เราสองคนขึ้นเครื่องมาก็ยังไม่เปิดปากคุยกันสักประโยค ราชาจึงเป็นคนที่ทำลายความเงียบ “ฉันนั่งตรงนี้ก็ดีอยู่แล้ว” “หรือจริง ๆ ไปนั่งกับคุณก็คงดีกว่า” เฌอแตมพูดออกมาพร้อมลุกเดินมาหาราชา ในตอนแรกเธอคิดว่าที่เดิมที่ตรงข้ามเขามันดีแล้วแต่ในเมื่อเรากำลังจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ความใกล้ชิดก็เป็นส่วนสำคัญ “นั่งบนตักได้ไหม” “…” ราชาไม่มีคำตอบแต่กลับมองเฌอแตมนิ่ง ๆ เพราะเขาไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดแบบนี้ออกมาราวกับว่าสติของราชามันหลุดไปแล้ว “คุณราชา” “อะ…เอาสิ” ราชารีบจัดท่าของตัวเองพร้อมกับคว้าเอวเฌอแตมให้นั่งบนตัก ความรู้สึกเดิม ๆ ภาพความทรงจำที่เราใกล้ชิดกันค่อย ๆ หลั่งไหลเข้ามาในความคิด มือหนาวางไว้ที่เอวบาง ลูบเบา ๆ สัมผัสกับผิวนุ่มด้วยความตื่นเต้น “ท้องฟ้าข้างนอกสวยมาก” เฌอแตมเองก็แทบทำอะไรไม่ถูก มันเหมือนกับว่าเธอเป็นเด็กหัดรักไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชาย ความเขินอายมันมีมากมายจนนั่งเกร็ง “แต่ก็สวยไม่เท่าเธอ” ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังลาลับฟ้าแต่ทว่าความสวยงามตรงหน้ามันไม่เท่าเฌอแตมเลยจริง ๆ แม้ว่าเธอจะลูกสอง
ในขณะที่เฌอแตมกำลังนั่งเป่าผมอยู่ในห้อง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอเปิดประตูออกไปด้วยความแปลกใจเพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องไม่ใช่ราชาแต่กลับเป็นคุณแม่ของเธอเหม่ยหลิงเดินเข้ามาในห้อง ยืนอยู่ด้านหลังลูกสาวที่นั่งหน้ากระจก เธอใช้ผ้าเช็ดผมให้ลูกสาวพร้อมเอ่ยถาม “เฌอแตมความสัมพันธ์ของหนูกับราชาเป็นยังไงบ้าง” เฌอแตมมองแม่ของเธอผ่านกระจกด้วยความแปลกใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่ของเธอไม่เคยถามเกี่ยวกับราชาแต่ในตอนนี้มันราวกับว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น “ก็ไปได้ดีนะคะคุณแม่แต่ก็มีบ้างที่หนูไม่มั่นใจ” “เดือนกว่าแล้วนะ เขาไม่ทำให้เห็นเลยเหรอ” “เขาทำให้เห็นค่ะแต่ความกลัวที่มีในใจมันก็เยอะมาก ๆ” “แม่ว่าหนูลองไปใช้ชีวิตกับเขาสองต่อสองดีไหม ไปเที่ยวกันสักหน่อยโดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องเด็ก ๆ” “หนูไม่อยากทิ้งเจ้าแฝด” แน่นอนว่าในตอนนี้เฌอแตมคิดถึงเด็ก ๆ เป็นอันดับแรก แค่ต้องห่างลูกความกังวลมากมายก็เกิดขึ้น ไม่ใช่ว่าเธอไม่มั่นใจในการดูแลของคนอื่นแต่หากลูกเป็นอะไรแล้วเธออยู่ไกล เธอคงหัวใจสลาย ที่สำคัญเธอไม่อยากทำให้ทุกคนลำบาก การเลี้ยงเด็กมันเหนื่อยและกับเด็กแฝดมันต้องรับมือแบบคูณสอง “ยังไงก็ต้องกลับมาอย
“ขอบคุณนะเฌอแตมที่เธอถ่ายความทรงจำพวกนี้เก็บไว้” ราชาจับมือของเฌอแตมแนบใบหน้าจนหลังมือของเธอเปียกชื้นเพราะน้ำตา เขามีแต่คำว่าขอบคุณที่เธอไม่ทำให้เขาต้องพลาดโอกาสการได้เห็นความทรงจำพวกนี้ “เพราะคุณมีสิทธิ์ได้เห็นมัน ยังไงคุณก็เป็นพ่อของเด็ก ๆ” เฌอแตมตอบกลับไปตามตรงพร้อมยิ้มกว้าง จนถึงวันนี้เธอมั่นใจจริง ๆ ว่าตัวเองคิดถูกที่ถ่ายทุกอย่างเก็บไว้ แต่มีอีกหนึ่งวิดีโอที่เฌอแตมยังไม่เปิดให้ราชาดูนั่นคือคลิปที่เธอคลอดลูก ดูตรงนี้มันอาจจะไม่เหมาะ เขาต้องอาจจะทำใจมาหน่อย ฮ่า ๆ “ฉันรักเธอ” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเพราะคำบอกรักแต่ทว่าเฌอแตมกลับไม่มีคำตอบใด ๆ ให้กับราชา เธอมองเขานิ่ง ๆ เพราะในตอนนี้ต่อให้เธอรักเขาแต่เธอก็ไม่กล้าพูดมันออกมา “….” “เราเดินกันต่อไหมหรือจะกลับ” เฌอแตมทำให้บรรยากาศที่เงียบคลายไป เธอเลือกถามคำถามเพราะเรานั่งตรงนี้จนฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี วันนี้เด็ก ๆ น่ารักมาก ไม่งอแงเลย ในระหว่างที่เราสองคนกำลังนั่งดูคลิป เด็ก ๆ ก็นอนมองตาแป๋วราวกับต้องการให้เวลาพ่อกับแม่ “กลับก็ได้ ฉันกลัวค่ำกว่านี้น้ำค้างจะลงใส่ลูก” คำตอบของราชาทำเฌอแตมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ทั้งสองคนลุกขึ้นเดินกลับบ