Chapter 2

“Teka, Cassie… ano ‘yong sinasabi mo kanina? Tatawag ng pulis—may nangyari ba?” naalalang tanong ni Marvin.

“Ahm…” napalingon siya sa estranghero. “Wala,” maikling sagot ni Cassandra, sabay iwas ng tingin.

“Tiyak na matutuwa si Abby na makita ka ngayon, Cassie,” dagdag ni Marvin.

Tipid lang ang naging ngiti niya.

Tumikhim si Ismael. “Marvin, anong oras ba ang kasal mo?” seryoso nitong tanong.

“Alas-dos,” sagot ni Marvin. “Tara na sa hacienda. May dala akong pick-up, sumabay na kayo sa akin,” sabi nito habang kinukuha ang mga dala ni Cassandra.

Sa backseat ng pick-up, naunang sumakay si Cassandra.

Dahil bakante ang katabing upuan ng driver’s seat, inakala niyang doon uupo ang best man ni Marvin.

Pero sumunod ito sa kanya.

At sa likod din naupo.

Sumiksik si Cassandra sa gilid ng pinto.

Hindi niya kailangang tumingin—

ramdam niya ang presensya nito sa tabi niya.

Kahit nalaman niyang kakilala ito ni Marvin, hindi pa rin nawawala ang takot niya rito.

Ang mga titig, salita, at kilos ng lalaki—parang kayang manlamon ng buhay.

Napansin iyon ni Marvin.

“Naku, pasensiya na. Hindi ko nga pala kayo naipakilala sa isa’t isa. Ismael, siya si Cassandra De Villa—best friend at maid of honor ni Abby. Cassie, siya naman si Ismael Vergara, kaibigan ng pamilya at best man ko.”

“Ismael,” sabay abot nito ng malaki at matigas na kamay.

Atubiling nakipagkamay si Cassandra.

“Hindi ako nangangain ng tao,” sabi nito, malamig ang boses.

“C-Cassandra…” mabilis lang niyang hinawakan ang kamay nito bago agad bumitaw.

Pagkatapos, muli siyang umusog palayo, dikit sa gilid ng sasakyan.

****

“Cassie, ang ganda!” bulalas ni Abby nang maisuot ang wedding gown.

“Thank you! Best friend talaga kita!” sabay yakap nito sa kanya.

“Hindi mo alam ang naging kalbaryo ko para lang maayos at maihatid on time ‘yang gown mo,” nakalabing sumbat ni Cassandra.

“Sorry na! Babawi ako sa’yo, promise!” sabay abot ng hinliliit.

“At paano ka naman babawi, aber?” natatawa niyang tanong.

“Ipapakilala kita sa mga kaibigang haciendero ni Marvin.”

“Ano? Abby, nakakalimutan mo yatang ikakasal na rin ako,” saway niya.

“Ayun na nga eh—para umurong ka na at palitan mo na ‘yang nobyo mo!”

“Abby!”

“Hay naku, Cassie… wala talaga akong tiwala kay Janus,” seryosong sabi nito.

Napabuntong-hininga si Cassandra.

Kung noon, at nasabi iyon ni Abby baka kinontra niya ang kaibigan, dahil tingin niya kay Janus, perfect boyfriend—gwapo, mayaman, responsable, at mabait.

Kaya kahit ilang buwan pa lang silang magkarelasyon nang mag-propose ito, agad siyang pumayag.

Pero habang tumatagal—tila nag-iiba ang ugali nito.

Nauugnay sa iba’t ibang babae.

At ngayon, unti-unti nang pumapasok sa isip niya ang tanong—tama ba ang desisyon niyang magpakasal dito?

Bente-otso anyos na si Cassandra. Stable na.

At ang pangarap na lang niya—ang makasal sa tamang lalaki at bumuo ng masayang pamilya.

Solong anak siya, ang mga magulang niya ay masagana at tahimik na namumuhay sa Bohol. Matagal na rin siyang kinukulit ng mga ito tungkol sa pag-aasawa.

Tumayo siya at lumabas sa terrace.

Lumanghap ng sariwang hangin.

Mula roon, tanaw ang malawak na lupain ng pamilya ni Marvin. Masaya siya para sa kaibigan, mabait ang mapapangasawa nito, maging ang angkan ni Marvin.

Bukod sa alam niyang nagmamahalan ang mga ito, naiintindihan niya kung bakit mas pinili ng kaibigan na manirahan malayo sa maingay at mabilis na mundo ng Maynila.

Kahit pa kung tutuusin sa kanilang dalawa, si Abby ang inaakala ng marami na hindi tatagal sa ganito katahimik na lugar, dahil liberated ito, at sanay sa night life.

Samantalang si Cassandra may pagka-Maria Clara, konserbatibo at sa bridal shop lang umiikot ang buhay niya.

Hindi nga nila alam kung paano silang naging magkaibigan, gayong magkaiba ang hobby nila.

Sa ibaba.

Abala ang mga tao sa paghahanda sa engrandeng kasalang magaganap mamaya.

At naroon si Ismael.

Tahimik. Hiwalay sa karamihan—parang hindi siya kabilang sa mundo ng mga naroon.

Si Marvin lang at ang mga magulang nito ang lumalapit sa kanya.

Ang iba—umiilag, nakadistansiya.

“Hindi nakabawas sa kagwapuhan niya ang peklat niya, no?”

Napalingon si Cassandra.

Nakatayo na pala sa tabi niya si Abby, may halong panunukso ang tono.

“Ha?!”

“Siya si Ismael Vergara,” dagdag ni Abby. “35 years old, pero isa na sa pinakamayamang haciendero dito sa San Fernando. Mabait ‘yan.”

“Nagkakilala na kami kanina.”

“Talaga?!”

Tumango siya.

“Mabait? Kung mabait siya, bakit parang takot ang lahat sa kanya?”

“May mga masamang tsismis kasi tungkol sa kanya,” paliwanag ni Abby. “Pero kami ni Marvin—at ang pamilya niya—naniniwala kaming mabuting tao si Ismael.”

Nagkibit-balikat si Cassandra.

Naramdaman marahil ni Ismael na ito ang pinag-uusapan nila. Tumingala ang lalaki.

Saktong nagtama ang mga mata nila.

Hindi naging komportable si Cassandra,

agad niyang hinila si Abby pabalik sa upuan.

Natapos ang kasal.

Sumunod ang masaganang salu-salo.

At ngayon—

bouquet toss.

Nasa pinakadulo si Cassandra, ayaw makipag-agawan.

Pero sa hindi inaasahan—siya ang nakasalo.

“Happy for you, Cassie!” nayakap siya ni Abby. “Ikaw na ang susunod—pero huwag sana kay Janus!”

Napailing si Cassandra.

“Ayos! Garter toss naman!” sigaw ng host.

"Kukunin ng groom ang garter sa hita ng bride—at ihahagis ito sa mga binatang bisita!" masiglang anunsyo pa nito.

Humahagikhik na umupo si Abby sa bride chair habang pilyong lumuhod si Marvin sa harap nito.

Naghiyawan ang mga bisita nang kunin ni Marvin ang garter gamit ang bibig.

Kinabahan si Cassandra.

Ang ibabatong garter ay isusuot sa kanya ng sinumang makakasalo, dahil siya ang nakakuha ng bouquet ng bride.

Inihagis ang garter.

Lahat ay napatingala, nagkakantiyawan.

At sa dulo—isang lalaki ang tahimik na nakatayo.

At siya ang sumalo.

Si Ismael.

Hawak ang garter, hindi agad ito gumalaw.

Hindi rin ngumiti.

Sa halip—dahan-dahan itong tumingala.

Diretso kay Cassandra.

Dumoble ang kaba sa dibdib niya.

Dahil alam niyang—

siya na ang susunod na lalapitan nito.