Chapter 1

Alas-sais ng umaga—

at nasa maling lugar si Cassandra De Villa.

Kung may isang bagay na kinaiinisan niya, iyon ay ang gumising nang ganito kaaga.

Pero mas malala ang sitwasyong kinalalagyan niya ngayon— nakasiksik sa loob ng isang bus na halos wala nang mahingahan.

Sira ang kotse niya. Bigla itong nag-overheat sa gitna ng biyahe.

At kung hihintayin pa niyang maayos iyon, aabutin pa siya ng bukas bago makarating sa San Fernando.

Hindi pwede.

Kasal ngayon ng matalik niyang kaibigang si Abby. Siya ang maid of honor nito.

At nasa kanya ang wedding gown.

Tatlong buwan na ang nakalipas nang ipatahi iyon ni Abby—sakto sa dati nitong katawan.

Pero nagbago ang lahat. Buntis na ito ngayon. At kagabi lang, halos mangiyak-ngiyak na tumawag sa kanya.

“Cassie… hindi na kasya.”

Bilang isang bridal designer at may-ari ng sariling shop, sanay si Cassandra na kontrolado ang bawat detalye—mula sukat hanggang sa huling tahi.

Kaya hindi siya nagdalawang-isip.

Hindi na niya kayang ulitin ang buong gown sa loob lang ng isang gabi, pero kaya niyang iligtas ito.

Inayos niya. Pinaluwag ang disenyo.

Iningatan ang bawat detalye para hindi mawala ang ganda nito.

At ngayon—dala niya ang gown na siya mismo ang nag-adjust.

Kaya kahit ganito ang sitwasyon, hindi siya pwedeng ma-late.

Mahigpit niyang niyakap ang kahon habang pilit na sumisingit sa loob ng bus.

“Diretso na ho! Sa dulo!” sigaw ng konduktor.

Pero parang imposible.

Siksikan. Mainit.

At sari-sari ang amoy—pawis, mantika, at matamis na pabango na nakakapanakit ng ulo.

Huminga siya nang malalim.

'Konti na lang…'

At doon niya naramdaman—

isang mainit at matigas na bagay ang biglang dumikit sa kanyang pang-upo.

Natigilan siya.

Hindi agad nag-sink in.

Hanggang sa—napagtanto niya kung ano iyon.

Halos umusok ang ilong niya sa inis.

“Bastos!”

Lumingon siya—at doon niya nakita ang lalaking walang hiya.

Matangkad ito—halos nangingibabaw sa lahat. Para siyang anino na biglang nagka-katawang-tao sa gitna ng siksikan.

Ngunit nang humarap ito—

napa-atras si Cassandra.

May peklat sa kaliwang pisngi nito—malalim, pahaba, at halatang iniwan ng isang matalim na bagay. Isang marka ng nakaraan na hindi basta-basta.

Ngunit imbes na makabawas—

lalo pa itong nagbigay ng kakaibang bigat sa aura nito.

Malalim ang mga mata—matalim, malamig, at parang kayang basahin ang kahit sinong tumingin dito.

Walang emosyon.

Matangos ang ilong, matigas ang linya ng panga, at ang mga labi nito ay bahagyang nakatikom—parang sanay magpigil ng kung ano man ang nasa loob.

Hindi ito ‘yung klase ng lalaking papansinin.

Ito ‘yung klase ng lalaking—

kusang iniiwasan.

At kahit hindi ito nagsasalita—

ramdam na ramdam ang presensya nito.

Mabigat. Mapanganib.

At sa hindi niya maintindihang dahilan—

hindi niya magawang umiwas agad ng tingin.

“May sinasabi ka, Miss?” Mababa ang boses nito.

Malamig. At parang babala.

Biglang natuyo ang lalamunan niya.

“W-Wala.”

Agad siyang lumipat ng upo nang may bumaba.

Pero hindi siya iniwan ng lalaki.

Tumayo ito sa gilid ng upuan niya, isang kamay ang nakahawak sa hawakang bakal, tila walang balak umalis sa pwesto nito.

Tahimik. Masyadong malapit.

“Sir, sa dulo ho—”

Naputol ang konduktor.

Isang tingin lang ng lalaki—at biglang namutla ito.

“P-Pasensiya na… hindi ko alam na ikaw ‘yan…”

Nangilag ang mga tao. Umiwas.

Parang may hindi nakikitang pader sa paligid ng lalaki.

Napakapit si Cassandra sa bag.

'Sino ba siya…? Masamang tao… o isang kriminal?'

Umandar ang bus.

Mabilis ang takbo. Paikot-ikot ang kalsada.

Sinubukan niyang kunin ang cellphone niya, ngunit hirap siyang hanapin iyon sa loob ng bag, dahil sa dami ng abubot.

Biglang—

preno.

Wala siyang oras para kumapit—

napahilig si Cassandra pakaliwa.

At sa lakas ng pwersa—napadikit ang kaliwang pisngi niya sa—

ibaba ng nakaumbok na bahagi ng katawan ng lalaking nakatayo sa gilid niya.

Nanlaki ang mga mata niya.

Mainit. Matigas.

At ramdam na ramdam ni Cassandra.

Biglang uminit ang pisngi niya—hindi niya alam kung sa galit o sa hiya.

Dahan-dahan niyang inurong ang mukha at iniangat ang paningin.

Nakatitig ito sa kanya. Tahimik.

Pero hindi inosente ang tingin.

Parang may alam itong hindi niya alam.

Bahagyang yumuko ang lalaki—kaunti lang, sapat para marinig niya ang bawat salita nito.

“Ikaw ang lumapit,” mababa nitong sabi, halos pabulong.

Biglang naghalo ang galit, takot, at kahihiyan sa loob niya.

“Ang kapal mo!” mariin niyang sabi, mabilis na lumayo.

Ngunit kahit may distansiya na siya—

hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib niya.

“Para ho! Bababa ako!” sigaw ni Cassandra.

Pagkababa niya, halos tumakbo siya.

Kinakabahan. Hindi mapakali.

“C’mon, Abby… sagutin mo na…” bulong niya, halos manginig ang kamay habang hawak ang cellphone.

Nang lumingon si Cassandra—napasapo siya sa dibdib.

Bumaba rin ng bus ang estranghero—at nakasunod sa kanya.

“Lintik…” bulong niya.

Binilisan ni Cassandra ang lakad.

Halos madapa.

At saka—

bangga.

“Cassie?”

Napatingin siya.

“M-Marvin?” ang nobyo ng kaibigan ang nasalubong niya. Para siyang nakakita ng sagot sa problema.

“Anong nangyari? Bakit parang—”

“May sumusunod sa’kin!” putol niya. “Tawag ka ng pulis—”

“Ismael!” baling ni Marvin sa lalaki sa likuran niya.

Tumigil si Cassandra.

“Good thing nakarating ka,” dagdag ni Marvin.

Dahan-dahan siyang napalingon.

“Kil—kilala mo siya?” nanginginig niyang tanong.

Ngumiti si Marvin.

“Siya ang best man ko.”

Nanlamig si Cassandra.

Biglang bumalik sa isip niya ang nangyari sa bus—ang lapit nito, ang boses nito…

Napahiya siya.

Pero mas nangingibabaw ang kaba sa dibdib niya.

Dahil sa sandaling iyon—naintindihan niya kung bakit takot ang lahat sa kanya.

At kung bakit…

ito pa lang ang simula.