Chapter 7

Dahil sa hindi inaasahang pagdating ng limang panauhin sa bar, tinawagan ni Sabrina ang kaniyang Tito Mando—ang may-ari ng bar.

“Sabrina, hija. Kung tumawag ka para itanong ang tungkol sa iyong mga bisita, alam ko na pupunta sila riyan ngayong araw,” diretsong sabi ni Mando pagkasagot ng tawag ni Sabrina.

“Tito, ano po bang ginagawa nila rito? Bigla na lang silang sumusulpot, tapos kailangan pa naming magsara ng ilang linggo o may posibilidad pang umabot ng buwan para gamitin nila ang bar. Nakakapagtaka dahil hindi kami p’wedeng pumunta sa bar kapag narito sila,” curious na tanong ni Sabrina.

Sinulyapan pa niya ang limang panauhin na sinusuri ang bawat sulok ng bar. Kahina-hinala ang kilos ng mga ito at tila palaging alerto. Ilang beses na niyang nakakasalamuha ang lima, pero wala siyang ideya sa ginagawa ng mga ito. Isang palatandaan ang pagsulpot ng mga ito ay ang biglaang pagpatay ng ilaw katulad nang nangyari kanina. Hindi niya alam kung ano ang dahilan ng pagpatay ng ilaw sa tuwing dumarating ang mga ito.

“Top secret daw ang ginagawa nila. Hayaan mo na sila, hija. Sundin mo na lang ang inuutos nila,” sagot nito.

“Mga agent po ba sila?” mahina niyang tanong para iwasan na marinig ng panauhin.

Tumawa naman si Mando sa kabilang linya.

“Ikumusta mo na lang ako sa iyong ina, hija. Magpapaalam na ako at marami pa akong gagawin. Basta gawin mo na lang ang inuutos nila. Maliwanag ba?” pagbabago nito sa usapan.

“Sige po, Tito. Mag-iingat  po kayo riyan.”

Matapos ang pag-uusap nina Sabrina at Mando, hinarap naman ng dalaga ang mga bisita.

“Ms. Kim, kailangan namin ang lugar na ito simula bukas, kaya pwede na kayong magbakasyon,” pormal na sabi sa kaniya ng lalaki na nagpakilala bilang Akilo. Ito rin ang palagi niyang nakakausap sa lima.

“Hanggang kailan niyo ba talaga gagamitin ang bar? Mas maganda kung alam namin para makabalik kami agad dito,” tanong niya rito.

“Tatawagan ka na lang namin kapag tapos na kami.”

Tumango na lang si Sabrina. Wala naman siyang magagawa dahil iyon ang utos ng Tito Mando niya. Patuloy pa rin naman ang sweldo nila kahit hindi nagtatrabaho, at isa iyon sa gusto ng mga kasama niya. Suma-sideline naman siya sa ibang bar kapag kailangan ng bouncer. Kapag wala, tambay siya sa bahay at nagbababad sa pagbabasa ng libro at panonood ng telebisyon.

***

Dumating ang weekend kaya napilitang dumalo sa family dinner si Sabrina. Simula nang mag-asawa ulit ang kaniyang ina, lumipat na ito ng tirahan at nag-iisa na lang siya sa kanilang bahay.

“Ms. Sabrina Kim, naghihintay na po sila sa komedor,” magalang na sabi ng isang kasambahay nang pagbuksan siya nito ng pintuan.

Dumiretso si Sabrina sa komedor. Nakita niyang kumpleto na ang lahat doon. Maging si David, ang boyfriend ni Jade na ex-boyfriend naman niya, ay naroon din.

“Sab, upo ka na. Kanina ka pa namin hinihintay,” masayang paanyaya sa kaniya ni Alicia, ang asawa ni Jude na isa rin modelo.

Tumayo naman ang kaniyang ina at sinalubong siya ng yakap.

“Akala ko hindi ka darating anak,” sambit nito na halata ang kasiyahan sa boses.

Niyakap niya rin ang ina, pero kumislot ito nang lumapat ang kaniyang kamay sa likuran nito.

“May masakit ba sa ’yo, Mom?”

Umiwas ito ng tingin at pilit na ngumiti.

“W-wala anak. Anong nangyari sa kamay mo?” pansin nito sa nakabenda niyang kamay.

Nasugatan siya ng sanggahin ng lalaki ang suntok niya gamit ang bote ng alak. Nakaalis na siya sa bar nang mapansin ang nakabaon na bubog doon. Ni hindi niya naramdaman na kumirot iyon. Marahil sanay na siya sa mga ganoong sakit sa kanyang katawan.

“Minor accident lang po. Huwag po kayong mag-alala, maliit lamang po ito.”

“Mag-iingat ka sa susunod. Halika na para makakain na tayo.” Marahan siya nitong hinila patungo sa mesa.

Lumapit muna si Sabrina sa Uncle Jap niya at nagmano.

“Sa susunod, hija, sabihin mo kung mahuhuli ka. Lumalamig ang pagkain dahil sa paghihintay namin sa ’yo,” nakangiti nitong sabi sa kaniya, pero alam niyang hindi totoong ngiti ang nakapaskil sa mga labi nito.

“Pasensya na po, Uncle Jap. Nahirapan po akong sumakay kanina,” kat’wiran niya.

Wala siyang sariling sasakyan at hindi rin siya bumibili kahit kaya naman niyang bumili. Nakakapagod mag-drive tapos maiipit pa siya sa traffic. Baka makatulog siya sa gitna ng kalsada sa pagkainip. Nagtitiis na lang siya sa tatlong oras na byahe para makarating sa bahay ng mga ito. Kung hindi dahil sa kaniyang ina, hindi siya sisipot sa dinner na ito.

“Tinawagan mo sana ako, sis, para nasundo ka namin ni David,” nakangiting sabi ni Jade.

Parehong-pareho talaga ang ngiti ni Jade at ng ama nito—mga mapagkunwari. Wala namang mawawala kung ipakita ng mga ito ang totoong ugali sa kaniya dahil wala siyang pakialam. Tanging si Jude at Alicia lang ang nararamdaman niyang sincere ang pakikitungo sa kaniya sa pamilyang ito.

“Hayaan mo sa susunod sasabihan na kita,” nakangiti rin niyang sabi.

Kung nagpapakita ng pekeng ngiti ang mga ito sa kaniya, kaya niya rin iyong gawin.

“Sabrina, umupo ka na rito,” paanyaya ni Alicia sa upuan na nasa tabi nito.

Ayaw sana niyang umupo roon dahil katapat iyon ng upuan ni David, pero tahimik na lang siyang sumunod. Hindi naman siya bitter dahil kay David. Wala na siyang nararamdaman para sa lalaki. Taksil ito na pinagsabay sila ni Jade. Isa pa, anim na buwan na silang hiwalay. Ayaw lang talaga niyang pinamumukha sa kaniya ni Jade na napunta rito si David kahit wala siyang pakialam. Naiinis siya sa pamamaraan nito ng pang-aasar sa kaniya na parang napaka-inosente. Ayaw pa naman niya sa lahat ay mapagkunwari. Pakiramdam niya ginagawa siyang tanga kapag ganoon ang pakikitungo sa kaniya.