LOGINNEAH’S POVNagstay ako sa tabi ni Liam habang nakaconfine siya sa hospital. Hindi naman ako pinauwi ni Dave. Hinahatiran niya rin ako ng pagkain. Alam kong naiintindihan niyang kailangan kong bantayan at samahan si Liam habang nakaconfine ito. Alam niya naman na walang pamilya si Liam dito. Busy din naman sa mga trabaho nila ang mga kaibigan niya.“How is he?” Tanong ni Dave nang hatiran niya na naman ang pagkain ko. Tulog naman si Liam.“Okay naman na siya pero kailangan pa niyang magpahinga. May mga maliliit ng pasa sa mga katawan niya dahil hindi na sapat yung tulog niya. Mas mahaba yung gising siya kaysa sa tulog siya. Ang sabi naman ng kaibigan niya ring doctor anytime soon madidischarge na rin siya pero minomonitor pa rin siya hanggang ngayon.” Sagot ko sa kaniya. Napatango-tango naman si Dave.“Huwag mong papagurin ang sarili mo ha? Magpahinga ka rin. Kapag tulog si Liam, matulog ka rin para hindi naman ang katawan mo ang bumagsak, okay?” Ngumiti at tumango naman ako sa kaniya.
NEAH’S POVNgayon sana kami pupunta ng restaurant para sa food tasting pero tumawag ang isang katrabaho ni Liam. Sa halip na sa restaurant kami pupunta, sa hospital na kami dumiretso. Ang sabi ng katrabaho ni Liam, bigla na lang daw bumagsak si Liam habang nasa oras ng trabaho. Sigurado namang masyado niyang pinagod ang sarili niya at katawan niya na ang nagsasabi na magpahinga rin siya.Palagi ko siyang pinapaalalahanan pero hindi siya nakikinig sa akin. Ang palagi niya lang sinasabi, sanay na ang katawan niya pero ngayon sinisingil na siya ng katawan niya.Tahimik lang ako habang nasa byahe. Nag-aalala ako para sa kalagayan ni Liam lalo na at tumama pa raw ang ulo niya sa isang wooden chair bago ito bumagsak sa sahig.Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko. I hope he’s fine. Hindi ko man nagawang mahalin si Liam pero mahalaga pa rin siya sa akin. Hindi ko siya kayang kalimutan at hindi ko siya kayang iwasan dahil lang sa nagkabalikan kami ni Dave.Alam ko naman na naiin
NEAH’S POVHuminga ako ng malalim nang hawiin na ng mga staff ng boutique ang mga kurtina. Nakatingin naman kaagad sa akin si Dave at napangiti habang pinagmamasdan niya ang kabuuan ko.Kita ko rin ang sarili ko sa isang human size mirror na parehong nasa gilid ko.“You’re so beautiful, babe. Ikaw ang pinakamagandang babae sa mundo ang nakita at nakilala ko and I’m so lucky that I’m the one you chose to be your husband.” Papuri niya kaya natatawa na lang ako.“Ma’am is so lucky. Her future husband is so hands-on,” Rinig kong bulungan ng dalawang staff pero hindi ko sila nilingon. Nakatingin lang ako kay Dave.“You look so beautiful po, Mommy. You’re the most beautiful mommy in the world.” Panggagaya naman ni Kaiden sa daddy niya kaya natawa ako.“High five, son,” Sambit ni Dave. Nag-apir silang dalawa dahil iisa lang ang sinabi nila.“Marami pa akong isusuot na mga gowns saka kayo magdesisyon kapag naisuot ko na lahat.” Wika ko sa kanila. Muling isinarado ng mga staff ang mga kurtina.
NEAH’S POVNakangiti akong nakatingin sa mga design ng wedding gowns na ipinapakita sa akin. Hindi ito ang unang beses na mararanasan kong ikasal pero excited pa rin ako. Masaya pa rin ako at para bang first time ko pa rin.Dalawang buwan na lang ang natitira bago matapos ang taon na ‘to. At pinaplano namin na first week of December ang wedding day namin kaya inaasikaso na kaagad namin ang lahat ng magiging kailangan namin.From guests, church, reception, gowns, foods, suppliers and everything. Hindi naman mahigpit ang pinagtatrabahuan ko ngayon. Full time designers ako sa kanila at sinabi ko na maghahanda ako para sa wedding ko at pumayag naman sila. Gusto pa sana nilang huwag na muna ako magtrabaho sa kanila for the past three months pero dire-diretso pa rin ang sahod ko. Ayaw ko namang gawin yun. Wala pa akong kalahating taon sa kanila at ayaw kong mas marami pa ang leave ko kaysa sa pasok ko.Nangako ako sa kanila na magpapasa pa rin ako ng mga designs ko every week.Isa-isa kong
NEAH’S POVNakangiti akong nakatitig sa kisame. Kahit na madaling araw na akong nakatulog kagabi pakiramdam ko kompleto pa rin ang tulog ko. Ang ganda ganda ng pakiramdam ko ngayon. Tiningnan ko si Dave na mahimbing pa ring natutulog at para bang napagod sa mga ginawa namin kagabi. Of course, after his proposal, papayag ba siya na walang mangyayari sa aming dalawa? Itinaas ko ang isang kamay ko kung saan nakasuot ang engagement ring ko. Ang ganda ganda at ang laki ng diamond niya. Bagay na bagay sa daliri ko. Hindi man kasing bongga ng proposal niya ngayon ang proposal niya noon pero pareho pa rin akong naging masaya. Hindi man kasing mahal at kasing ganda ng singsing na ibinigay niya sa akin noon pero iisa pa rin ang nararamdaman ko. Iisa pa rin ang naging sagot ko sa kaniya. Tanghali na pero ayaw ko pa ring bumangon. Lumapit ako sa kaniya at niyakap siya. Nakahubad pa rin siya at wala pa rin siyang suot kahit na anong saplot. Nang maramdaman niya ako ay niyakap niya ako kahit n
NEAH’S POVIneenjoy ko na lang ang date naming dalawa ngayon habang nakikinig din sa tunog ng violin. Masarap din lahat ng mga pagkain na inihain nila sa amin. Dessert naman na ang kinakain namin at pinag-uusapan ang mga plano namin para sa pamilya namin. Ang sarap pala sa puso na may tao kang pwedeng pagsabihan ng mga pangarap mo at mga plano sa buhay. “Gusto ko sanang bumili ng mas malaking bahay para dun tayo umuwi. Kung sakaling gagawin ko yun, sasama ka ba sa akin? Lilipat ka ba sa bibilhin kong bahay?” Tanong niya. Napatingin ako sa kaniya. Sa tingin ko, hindi niya lang ito ngayon naisip. Hindi ba siya komportable na nakapangalan sa akin ang bahay na tinitirhan namin ngayon?Kung sabagay, siya ang lalaki at mas gusto niyang siya ang nagpoprovide ng mga kailangan namin. “Siguro isipin na lang natin yan kapag nakaahon ulit tayo. Plano ko rin namang bumili ng mas malaking property para mas malawak ang playground ni Kaiden. Hindi naman natin kailangang magmadali but yes, sasama a
DAVE’S POVTinapos ko kaagad ang meeting namin. Tiningnan ko ang oras, alam kong aabot pa ako sa anniversary celebration namin ni Neah. Aalis na sana ako nang humarang sa akin si Monica, ang secretary ko.“Sir, hindi ka pa makakaalis dahil pumutok ang gulong ng sasakyan mo.”“What?” Hindi ko makapa
NEAH’S POVPagbalik ko sa table namin ni Dave ay pansin ko ang pagkabalisa niya. Hindi ko alam pero biglang ginapang ng kaba ang dibdib ko. Natatakot sa posible niyang sabihin kapag nakabalik na ako sa pwesto namin.Nakatutok lang siya sa cellphone niya. Hindi niya man lang napansin na papalapit na
DAVE’S POV“Sir, the investors are waiting.”Hindi ko agad sinagot si Monica habang nakatitig lang ako sa oras sa relo ko.6:12 PM.Dati, hindi mahalaga sa akin ang oras. Kahit madaling-araw pa matapos ang meeting, wala akong pakialam. Basta natatapos ko ang trabaho.Pero ngayon, may isang taong na
NEAH’S POVTatlong linggo na ang lumipas, araw-araw pa rin akong sinusuyo ni Dave sa bahay ng mga magulang ko. Simula nang ilibing ko ang anak namin, hindi na ako umuwi sa bahay namin ni Dave. Gusto kong magheal. Para bang ayaw ko ng bumalik sa bahay namin ni Dave dahil maaalala ko lang ang mga ara







