Kabanata 5

NEAH’S POV

Pagbalik ko sa table namin ni Dave ay pansin ko ang pagkabalisa niya. Hindi ko alam pero biglang ginapang ng kaba ang dibdib ko. Natatakot sa posible niyang sabihin kapag nakabalik na ako sa pwesto namin.

Nakatutok lang siya sa cellphone niya. Hindi niya man lang napansin na papalapit na ako. Tumikhim ako bago ako naupo para kunin ang atensyon niya.

“Love,” mahina niyang usal. Tipid akong ngumiti, kunwaring hindi napapansin ang pagkabalisa niya. Anong nangyari habang wala ako? May tumawag ba sa kaniya? Trabaho na naman ba?

“What happened?” kalmado kong tanong. Gusto kong isipin na hindi niya sisirain ang gabing ito. Sinisimulan pa lang naming ayusin ang relasyon namin. Ayaw ko ng iparanas niya na naman sa akin na mas mahalaga pa rin sa kaniya ang trabaho niya kesa sa akin.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan niya. Hindi niya magawang tumingin ng diretso sa mga mata ko. Alam kong nagdadalawang isip siya kung sasabihin niya ba ang iniisip niya.

“Dave,” tawag ko sa pangalan niya.

“We have an emergency meeting at kailangan ako sa kompanya. Million ang mawawala sa amin, love.” Mahina niyang sambit. Mapait akong ngumiti. Hindi na ako nagulat sa sinabi niya. Ganito na lang ba kami palagi? Palagi na lang bang masisira ang bawat date namin? Palagi na lang ba siyang hahanapin sa bawat meeting nila? Alam kong uhaw na uhaw sa pangarap si Dave at hindi ko siya magawang pigilan. Ayaw kong pilitin siya na ako naman ang piliin niya. Gusto ko sanang kusa niya akong piliin kaysa sa trabaho niya.

Hindi naman talaga kailangang mamili, kung kaya niya lang sanang ibalance ang oras niya sa akin at sa trabaho niya.

Hindi ko siya sinagot. Tiningnan ko ang mga pagkain namin na hindi pa rin nagagalaw.

“Love, I really need to be there.” Wika niya ulit. Sinalubong ko na ang mga mata niyang nakikiusap. Na para bang hawak ko ang desisyon kung pupunta ba siya o hindi. Wala akong magawa kundi ang hayaan siya, ang pakawalan siya at iwan ako nang paulit-ulit.

“Go,” tipid kong sagot sa kaniya. Kita ko sa mga mata niya ang pagdadalawang isip. Tipid ko siyang nginitian. “Kung kailangan ka nila dun, then just go. Hihintayin kita dito.” Masakit man para sa akin na hindi niya kayang magdesisyon ng mag-isa niya, wala akong magawa.

Ang gusto ko lang naman sana, piliin niya ako ng hindi ko siya pinipilit. Na bukal sa puso niya.

Hinawakan niya ang isang kamay ko, blangko kong tiningnan yun.

“Wait me here. Babalikan kita. Susubukan kong tapusin kaagad ang meeting para makabalik ako kaagad dito.” Tipid akong tumango sa kaniya kahit na may parte sa puso ko na gusto ko siyang pigilan. Na gusto kong sabihin na piliin mo ako, huwag mo akong iwan dito ng mag-isa.

Tumayo na siya at hinalikan ako sa noo.

“Babalik ako.” Ulit niya. Hindi ko na siya sinagot. Pinanuod ko ang paglayo niya sa akin hanggang sa mawala na siya sa paningin ko. Kasabay ng pag-ihip ng malamig na hangin ay lumalamig na rin ang mga pagkain namin.

Humugot ako ng malalim na buntong hininga. Ano bang laban ko sa trabaho niya? Sa totoo lang, parang mas mabuti pang may iba na siyang mahal at least sa paraan na yun may dahilan ka para iwan ang isang tao, may dahilan kang umalis sa relasyon niyo. Pero sa ginagawa niya sa akin, hindi niya ako sinasaktan physically, wala siyang babae pero nakakapagod dahil mas inuuna nya ang trabaho niya kaysa sa akin.

Naiintindihan ko naman siya, sinusuportahan ko siya pero palagi na lang bang ako ang iintindi sa amin? Namatay ang anak namin, kailangan ko siya noong mga panahon na yun pero nasa trabaho pa rin siya. Hindi niya man lang nagawang magpaalam para tingnan ako.

Sa una, okay lang naman. Pinilit kong aliwin ang sarili ko habang hinihintay siya. Tinignan ko ang city lights. Pinakinggan ang violin music.

Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na babalik siya. Pinapaniwalaan ko na lang ang sarili ko. Babalik ba talaga siya? Alam kong pinipilit ni Dave na ayusin ang relasyon namin kaya umaasa akong tutuparin niya ang sinabi niyang babalik siya.

Pero habang tumatagal, unti-unting lumalamig ang pagkain sa mesa. Unti-unting nauupos ang kandila. At unti-unti ring bumibigat ang pakiramdam ko. Tiningnan ko ang oras, isang oras na pala kaagad ang lumipas simula nang umalis siya.

Kinuha ko ang cellphone ko at sinubukan ko siyang tawagan. Ring lang nang ring ang cellphone niya. Nagsend na rin ako ng message.

Where are you?

Pero wala akong natanggap na reply. Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. Makalipas ang sampung minuto ay tumawag ako ulit pero wala pa ring sumagot. Napahigpit ang pagkakahawak ko sa cellphone ko.

Hindi niya gagawin ulit ito. Alam kong gusto niyang bumawi sa akin kaya alam kong babalik siya. Muli akong tumawag pero wala pa rin, walang sumagot, wala akong natanggap na reply.

Parang may kung anong dahan-dahang dumurog sa dibdib ko. Napatingin ako sa waiter na naglagay ng tubig sa baso ko dahil naubos na yun kakainom ko habang naghihintay.

“Would you like us to reheat the food, ma’am?” Napatingin ako sa mga pagkaing halos hindi naman namin nagalaw.

“Mamaya na lang, hinihintay ko pa ang asawa ko.” Ngumiti lang ito nang pilit bago umalis. Napayuko ako habang pinipigilan ang pangingilid ng luha ko.

Bakit ganito? Bakit kahit anong pilit kong intindihin siya. Nasasaktan pa rin ako.

9:57 PM. Unti-unti nang nauubos ang tao sa restaurant. Yung violinist kanina, wala na. Tahimik na ang rooftop. Pati hangin parang mas malamig na. Muli kong tinawagan si Dave.

Voicemail na naman. Sa mga oras na ‘to parang may bahagi sa akin na tuluyang napagod. Nakakapagod palang maghintay sa taong walang kasiguraduhan kung babalik ba talaga at tutuparin ang pangako niya.

Paniniwalaan ko pa rin ba ang mga pangako niya kahit na ako pa rin naman ang nasasaktan sa huli?

Napatawa ako nang mahina habang pinupunasan ang luhang tuluyang tumulo sa pisngi ko.

Ang tanga ko. Kailan ba ako masasanay na ganito na talaga siya? Palagi lang akong pangalawa. Palaging trabaho muna bago ako.

“Ma’am,” Napatingin ako sa manager na marahang lumapit sa table ko. Ngumiti siya nang alanganin. “I’m really sorry, but we’re about to close.”

“I’m sorry,” sagot ko saka ako tumayo at kinuha na ang bag. Dumukot ako ng cash sa wallet ko para bayaran ang mga pagkain namin na lumamig na sa kakahintay kay Dave.

“Thank you for dining here, ma’am. Please come back next time.” Tipid kong nginitian ang manager. Hindi na ako sigurado kung may next time pa ba talaga.

Umalis na ako sa restaurant at pakiramdam ko, pati ang natitirang nararamdaman ko para kay Dave ay naiwan na rin. Mahirap umasa, mahirap patawarin ang taong paulit-ulit lang ginagawa ang kasalanan niya.