บทที่ 8

เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่มตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในตัวร้าน แสงไฟหลากสีวิ่งไล่ไปตามเพดาน สะท้อนกับโต๊ะกระจกและแก้วค็อกเทลที่วางเรียงราย

ลิลิน ก้าวตามหลัง พริกแกง ด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้เข้ามาในผับเป็นครั้งแรก กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งผสมกับเสียงหัวเราะของนักศึกษา ทำให้บรรยากาศทั้งน่าตื่นเต้นและกดดันในเวลาเดียวกัน

“โหบรรยากาศมันส์ชะมัด! ลิลินแกไม่มาที่นี่คงพลาดของจริง!” พริกแกงตาเป็นประกาย ก่อนจะโบกมือเรียกใครบางคน

กวินกับเทวินทร์เดินเข้ามาเสียงทักทายดังท่ามกลางดนตรี

“นึกว่าไม่มาแล้วนะ” กวินยิ้มให้ลิลินก่อนจะหันไปพยักหน้าให้พริกแกง

“ก็เพื่อนฉันน่ะสิ เล่นตัวอยู่นานกว่าจะยอมออกมา” พริกแกงทำหน้าล้อเลียนใส่ลิลิน เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที

“ก็…เราไม่ถนัดที่แบบนี้นี่นา”

ทั้งสี่คนเดินไปที่โต๊ะยาวมุมใน ร้านเต็มไปด้วยเด็กปีหนึ่งและรุ่นพี่ที่ทยอยกันเข้ามา เสียงเพลงดังกลบเสียงพูดคุย แต่ทุกคนก็ดูสนุกสนานกดชัตเตอร์ถ่ายรูปกันไม่หยุด

“เอ้า! นั่งเลย ๆ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” รุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งโบกมือ พนักงานยกเหล้าขึ้นมาเสิร์ฟวางแก้วเรียงรายตรงหน้า พริกแกงรีบยกแก้วขึ้นมาลอง

“ว้าววว ของจริงเว้ย!”

ลิลิน ทำตาโต รีบกระซิบเบา ๆ

“เฮ้ย ๆ พริกแกง…ฉันไม่กินได้มั้ยอะ”

“โอ๊ยย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ดื่มนิดเดียวเอง” เพื่อนสาวหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะส่งแก้วอีกใบให้เธอ

ลิลินยกแก้วขึ้นมาถือไว้ แต่ก็แค่จิบเล็กน้อย รสขมปร่าทำให้เธอเบะปากทันที

“ขมจัง…” เธอบ่นเสียงเบา

“เอาน่า เดี๋ยวก็คุ้น” พริกแกงหัวเราะคิก

เวลาผ่านไปได้ไม่นาน ลิลินรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย เธอลุกขึ้นจากโต๊ะบอกเพื่อน ๆ ว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

เสียงเพลงยังคงดังระรัว ขณะที่เธอเดินเลียบไปตามทางเดินมืด ๆ ที่มีไฟนีออนสีม่วงสลัว ๆ กระพริบ แต่พอเดินใกล้ถึงหน้าห้องน้ำเธอก็ต้องชะงักกะทันหัน

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีดำเข้มเขายืนพิงกำแพงกั้นห้องน้ำ แต่ที่ทำให้หัวใจเธอร่วงหล่นไม่ใช่แค่นั้น

เพราะริมฝีปากของเขากำลังบดเบียดเข้ากับริมฝีปากของหญิงสาวคนหนึ่ง

ใช่รุ่นพี่คนเดิมที่เมื่อวานเพิ่งหัวเราะเยาะใส่เธอเสียงหัวใจของลิลินดังลั่นในอก ราวกับถูกใครบีบแน่น

“อ๊ะ…” เสียงเบา ๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอโดยไม่ตั้งใจ

ทันใดนั้นดวงตาคมกริบของแสงเหนือก็ลืมขึ้น…เขาหันมามองตรง ๆ สายตาคมเย็นจัดวาบขึ้นในความมืด

ลิลินใจหายวาบ รีบเบือนหน้าหนีทันทีก้าวถอยหลังแทบสะดุดเก้าอี้ที่วางกีดขวางอยู่เธอกัดริมฝีปากแน่น

ลิลินรีบหันหลังกลับแทบจะวิ่งหนี หัวใจเต้นแรงจนแทบแตกเธอวิ่งกลับไปยังโต๊ะที่พริกแกงกับกวินนั่งอยู่

“เฮ้ย! ลิลิน ไปไหนมา หน้าซีดเชียว” พริกแกงรีบลุกขึ้นมาประคอง

“เปล่า…ไม่มีอะไรเราแค่…แค่เวียนหัว” เสียงสั่นเครือ พยายามฝืนยิ้ม แต่ดวงตากลับแดงก่ำราวกับพร้อมจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ กวิน เลิกคิ้วมองอย่างเป็นห่วง

“ไม่ไหวใช่มั้ย จะกลับก่อนไหม เดี๋ยวเราไปส่งก็ได้”

ลิลินรีบส่ายหน้าแรง

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเราไปกับพริกแกงเอง”

แต่ในใจ…เธอกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับจนหายใจไม่ออก ภาพที่แสงเหนือกดริมฝีปากลงบนผู้หญิงคนนั้นยังวนซ้ำในหัวไม่หยุด ไม่นานพริกแกงก็สะกิดแขนเธออีกครั้ง

“ลิลินนน ไปเต้นกับฉันหน่อยนะ”

เธอส่ายหน้า “ไม่เอาหรอก เราไม่ไหวแล้ว”

“โอ๊ยยย~ งั้นแกนั่งรอแป๊บเดียว ฉันไปเต้นสักเพลงนะ เดี๋ยวกลับมา” พริกแกงหัวเราะแล้วรีบวิ่งไปที่ฟลอร์เต้นรำอย่างตื่นเต้น ทิ้งลิลินให้นั่งอยู่กับกองแก้วน้ำและแสงไฟวูบวาบที่บาดตา

ลิลินกำลังจะเปิดหนังสือในกระเป๋าออกมาอ่านกลบความอึดอัด แต่เสียงทุ้มแหบ ๆ ก็ดังขึ้นข้างหู

“น้องดาววิศวะ นั่งเงียบทำไมล่ะครับมาดื่มกับพี่หน่อยสิ”

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจเห็นรุ่นพี่ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่ไม่คุ้นหน้าแต่เหมือนเคยเห็นเขายืนอยู่กับกลุ่มของแสงเหนือยื่นแก้วเหล้าให้ รอยยิ้มบนใบหน้านั้นไม่ได้เป็นมิตรเลยสักนิดกลับมีแววเจ้าเล่ห์แฝงอยู่

“เอ่อ…หนูไม่ค่อยดื่มค่ะ” ลิลินรีบปฏิเสธ มือกำสายกระเป๋าแน่น

“โธ่…น้องเป็นดาวปีนี้นะต้องกล้าดื่มสิจะได้ไม่โดนว่าอ่อนแอ” เสียงเขาเน้นคำว่าอ่อนแอราวกับตั้งใจจี้ใจดำเธอ

ลิลินเม้มริมฝีปากหูของเธอแดงจัดสายตาเหลือบไปทางฟลอร์เต้นรำเห็นพริกแกงกำลังโยกตัวอย่างสนุกสุดเหวี่ยงกับเพื่อน ๆ จนไม่ทันมองกลับมา