บทที่ 7

ยามเย็น บริเวณโถงกว้างของคณะวิศวกรรมศาสตร์คึกคักเป็นพิเศษ รุ่นพี่หลายสิบคนมานั่งรวมกันตามโต๊ะเรียงยาว เสียงพูดคุย โหวกเหวกและหัวเราะดังสนั่น

“เฮ้ ๆ วันนี้ถึงคิวคัดดาวเดือนปีหนึ่งแล้วเว้ย!”

“ใช่ ๆ ต้องหาตัวแทนไปแข่งระดับมหาลัยด้วยนะ ปีที่แล้วคณะเราได้ที่สองคราวนี้ต้องเอาที่หนึ่งมาให้ได้”

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น รุ่นพี่ผู้ชายและผู้หญิงผลัดกันยกชื่อเด็กปีหนึ่งที่ตัวเองถูกใจขึ้นมา เสียงโห่ฮาและเถียงกันดังลั่น

มุมหนึ่งของโถง แสงเหนือ นั่งพิงเก้าอี้ในเสื้อช็อปสีเข้ม ดวงตาคมกริบทอดมองบรรยากาศรอบตัวโดยไม่พูดอะไร ข้างกายมีเพื่อนสนิททั้งสามคน องศา สิงหา คีตะ

“กูว่าปีนี้ดาวต้องเป็นของวิศวะเราแน่” องศายิ้มกวน ๆ พลางกอดอก “เด็กใหม่หน้าตาดีเยอะเป็นพิเศษ”

“แต่เดือนนี่ดิ มึงว่ามีใครเจ๋งพอมั้ย” สิงหาหัวเราะพลางหันไปทางเพื่อน “อย่าบอกนะว่าพี่เหนือจะไม่สนใจเลย”

แสงเหนือปรายตามอง แต่ไม่พูดอะไรเพียงยกแก้วน้ำขึ้นจิบเงียบ ๆ

บนโต๊ะกลาง รุ่นพี่ปีสองหญิงสาวหลายคนกำลังเสนอชื่อเด็กผู้หญิง

“ฉันว่า ‘พริกแกง’ ก็น่ารักนะ ยิ้มสดใสดี”

“แต่ถ้าเรื่องสะดุดตา ต้องคนนั้นแหละ…ลิลิน”

ทันทีที่ชื่อนี้ถูกเอ่ย เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทันที

“ลิลิน? น้องที่เป็นน้องรหัสเหนือใช่มั้ย?”

“ใช่ ๆ หน้าตาน่ารักตัวเล็กตาโตผิวขาว โดดเด่นสุด เลยแหละ”

รุ่นพี่ผู้หญิงบางคนทำสีหน้าไม่พอใจทันที โดยเฉพาะคนที่เคยมีเรื่องกับลิลินในห้องเรียน เธอหัวเราะหยัน

“หึ…เด็กนั่นเหรอจะเป็นดาว มันจะทนแรงกดดันได้เหรอ”

“ก็ต้องลองดู!” รุ่นพี่อีกคนพูดสวน “ก็เพราะโดดเด่นไง ถึงควรเป็นตัวแทน” เสียงเถียงกันดังขึ้นเรื่อย ๆ จนองศาอดไม่ได้

“เออ ๆ งั้นเรียกตัวจริงมาดูเลยสิจะได้จบ ๆ”

“ใช่! เอาน้องมาให้พวกพี่ตัดสินตรงนี้เลยดีกว่า!”

เสียงตะโกนดังสนั่น รุ่นน้องปีหนึ่งหลายคนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ หน้าเสียไปตาม ๆ กัน ก่อนที่สายตาจะหันไปยังลิลินซึ่งยืนอยู่ตรงแถวหลังสุดของกลุ่มน้องใหม่

“นั่นไง ๆ น้องลิลินอยู่ตรงนั้น!”

หัวใจของเธอเต้นแรงวูบร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกเรียกชื่อขึ้นกลางวง

“เอ่อ…ฉัน…ฉันเหรอคะ?” เธอชี้เข้าหาตัวเองด้วยดวงตากลมโตสั่นไหว

“ใช่! มานี่หน่อยสิ” รุ่นพี่ปีสองโบกมือเรียกเสียงดัง

ลิลินก้าวขาอย่างลังเล แต่ก็ถูกเพื่อน ๆ ด้านหลังดันออกไปยืนกลางวง ทุกสายตาในโถงหันมามองเธอพร้อมกันบ้างเป็นประกายชื่นชม บ้างเต็มไปด้วยความริษยาเสียงซุบซิบดังขึ้นทันที

“โหน่ารักจริง ๆ ว่ะ ผิวขาวตัวเล็กนี่มันสเปกดาวชัดๆ”

“อือดูใส ๆ ธรรมชาติด้วย”

“แต่จะทนแรงกดดันพวกพี่ได้มั้ยล่ะ” หญิงสาวที่เคยแกล้งเธอในห้องเรียนยกยิ้มเยาะทันที

“แหม…ตัวจริงก็ธรรมดานี่นา ถ่ายรูปอาจจะสวยกว่า” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากกลุ่มเพื่อนของเธอทำให้บรรยากาศตึงเครียด

ลิลินก้มหน้างุด กำชายกระโปรงแน่น ความอับอายแล่นวาบขึ้นมาทันที

ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกัน เสียงทุ้มต่ำกลับดังขึ้นจากมุมเงียบของโถง

“ถ้าเลือกก็เลือกให้จบ อย่าเสียเวลา”

ทั้งห้องเงียบกริบทันที สายตาหลายคู่หันไปยังร่างสูงที่นั่งกอดอกอยู่

เขาไม่ได้พูดชื่อ ไม่ได้บอกเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย เพียงปรายตามองมาทางลิลินแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับไปอย่างเย็นชาแต่เพียงแค่นั้น…หัวใจของเธอก็สั่นสะท้านรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก

“โอเค! งั้นตัดสินเลย” รุ่นพี่หัวหน้ากล่าวเสียงดัง “น้องผู้ชายเป็น กวิน หล่อ เรียนเก่ง บุคลิกดี!”

เสียงปรบมือดังสนั่น กวินยิ้มกว้างอย่างสุภาพ

“ส่วนน้องผู้หญิง…” เสียงหยุดไปชั่วครู่ ก่อนที่รุ่นพี่จะประกาศออกมาชัดถ้อยชัดคำ

“ดาวประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีนี้…คือ ลิลิน!”

เสียงฮือฮาดังก้อง โถงเรียนแทบสั่นสะเทือนพริกแกงกรี๊ดออกมาด้วยความตื่นเต้น

“ลิลิน! แกได้เป็นดาวแล้วเว้ยยย!!”

แต่ในหัวใจของเจ้าของชื่อนั้นกลับตีกันยุ่งเหยิง ความดีใจและความกดดันปะปนกันไปหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…เมื่อเธอรู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบจากมุมห้องที่ยังจับจ้องมาไม่เลิก สายตาของแสงเหนือ

หลังการคัดเลือกดาวเดือนสิ้นสุดลง เสียงโหวกเหวกค่อย ๆ ซาลงเมื่อรุ่นพี่ทยอยเก็บโต๊ะ เก็บเก้าอี้ เหลือเพียงกลุ่มเล็ก ๆ ที่ยังคุยกันต่อ ข้างนอกฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็นพริกแกงหันมาหาเพื่อนรักดวงตาเป็นประกายวิบวับ

“เฮ้ ๆ ลิลิน ได้ข่าวว่าคืนนี้มีเลี้ยงรับน้องที่ผับแถวหน้ามหาลัยนะเว้ย!”

ลิลินชะงัก “ผับ…เหรอ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเล

“ใช่ ๆ รุ่นพี่บอกแล้วเมื่อกี้ ว่าใครอยากไปก็ไปได้ ไม่บังคับ” พริกแกงยิ้มกว้างพลางกอดแขนเพื่อนแน่น “ไปกันเถอะน่า! สนุกแน่เลยนะเว้ย ดนตรี แสงไฟ ผู้ชายหล่อ ๆ เพียบ!”

“พริกแกง…” ลิลินหัวเราะแห้ง ๆ “ฉันไม่ถนัดเลยนะที่เสียงดัง ๆ แบบนั้นแล้วอีกอย่างพ่อแม่ฉันก็เข้มงวดด้วย กลับดึก ๆ เดี๋ยวโดนถามอีก”

“โธ่วว เพื่อนเอ๊ย! มหาลัยมีครั้งเดียวในชีวิตนะ!” พริกแกงทำหน้ามุ่ย “นี่ก็โอกาสดี ได้ปลดปล่อยบ้างไง หลังจากโดนกดดันทั้งวัน”

ลิลินเม้มปาก

"แต่ฉัน.."

พริกแกงถึงกับจับไหล่เพื่อนแล้วเขย่าแรง ๆ

“นะ ๆ ๆ ลิลิน ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ถ้าไปคนเดียวมันน่าอายตายเลย! อีกอย่าง แกก็ต้องลองอะไรใหม่ ๆ บ้างสิ ไม่งั้นจะอยู่รอดในคณะนี้ได้ยังไง”

“เอ่อ…”

“นะน้าาา~” พริกแกงยกมือไหว้เพื่อนทั้งสองข้างพร้อมทำตาปริบ ๆ “สัญญาเลยว่าจะไม่ปล่อยให้แกเหงา ฉันอยู่ข้าง ๆ ตลอดเอง”

ลิลินเงียบไปชั่วครู่ ใจสั่นเพราะไม่กล้าปฏิเสธแรง ๆ กลัวเพื่อนเสียใจแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าควรไปจริง ๆ หรือไม่ท้ายที่สุดเธอก็ถอนหายใจยาว

“โอเค…ไปก็ได้”

“เย้!!” พริกแกงกรี๊ดออกมาแล้วโผกอดเพื่อนเต็มแรง “เพื่อนรักที่ดีที่สุดของฉัน! รับรองคืนนี้จะมันส์สุด ๆ”

ลิลินยิ้มแหย ๆ “ฉันว่าไม่น่าใช่แน่…”

หัวใจเธอยังเต็มไปด้วยความกังวล แต่เพราะเพื่อนรบเร้าหนักเกินไปเธอจึงจำใจตอบตกลง

ค่ำคืนในหอพักนักศึกษาคึกคักกว่าทุกวัน ไฟในแต่ละห้องเปิดสว่างจ้า บางห้องมีเสียงหัวเราะ บางห้องเปิดเพลงเบา ๆ เพราะวันนี้หลายคนเลือกจะไปปาร์ตี้รับน้องที่ผับใกล้มหาลัย ในห้องเล็ก ๆ ของ ลิลินกลายเป็นเวทีแต่งตัวชั่วคราวทันที

“เฮ้ยยย ตื่นเต้นชิบหาย!” พริกแกง ตะโกนพร้อมหมุนตัวอยู่หน้ากระจก เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีแดงสดกับกางเกงยีนส์ขาสั้น โชว์เรียวขาสวยใบหน้าก็เพิ่งแต่งเต็มแบบจัดจ้าน

“เป็นไงบ้าง ๆ สวยมั้ย?”

“เอ่อ…แซ่บมาก…” ลิลินตอบเสียงอ่อย ๆ มือยังคงถือเสื้อยืดสีขาวเรียบกับกางเกงยีนส์ธรรมดา

“โอ๊ย ไม่ได้! จะไปผับทั้งทีจะแต่งแบบไปตลาดไม่ได้!” พริกแกงรีบพุ่งเข้ามาคว้าเสื้อผ้าจากมือลิลิน “ยัยเพื่อนรัก แกต้องเปลี่ยนเดี๋ยวนี้!”

บนเตียงอีกฝั่ง เมษา นั่งกอดหมอนดูทั้งสองคนพลางยิ้มบาง ๆ

“ฉันไม่ไปนะ แต่ขอนั่งดูละครเพื่อนสองคนแต่งตัวดีกว่า สนุกกว่าเยอะ”

“โธ่เมษา! ไม่ไปด้วยกันจริง ๆ เหรอ” พริกแกงหันไปถาม

“ไม่ล่ะ ผับไม่ใช่ที่ของฉัน” เมษาตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหันไปมองลิลินที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ “แต่ลิลิน…ถ้าไม่อยากไปจริง ๆ ก็อย่าฝืนเลยนะ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจลิลินสะดุ้ง เธอเหลือบมองพริกแกงที่กำลังตื่นเต้นจนไม่ฟังอะไรทั้งนั้น แล้วก็ถอนหายใจยาว ถ้าฉันปฏิเสธอีกคงทำให้พริกแกงเสียใจแน่ ๆ

“เอาล่ะ! ถึงคิวแกแล้ว” พริกแกงลากลิลินไปนั่งหน้ากระจกทันที

“เฮ้ย ๆ เดี๋ยว ๆ ฉันแต่งไม่เป็นนะ!”

“ไม่ต้องห่วง ฉันแต่งให้เอง!”

ลิลินนั่งตัวแข็ง มือจิกเข่าตัวเองแน่นขณะเพื่อนหยิบแป้ง รองพื้น และลิปสติกขึ้นมาเสียงหัวเราะของพริกแกงดังลั่นห้องตลอดเวลา

“นี่ ๆ ลองใส่ชุดนี้นะ ฉันมีเดรสสายเดี่ยวสีดำเรียบ ๆ อยู่ ใส่แล้วดูโตขึ้นไม่ต้องโป๊มากแต่สวยชัวร์!”

“เดรส…สายเดี่ยว?” ลิลินทำตาโต

“เอาน่าาา แค่ครั้งเดียว! รับรองผู้ชายมองตามทั้งผับแน่”

เมษาหัวเราะเบา ๆ

“หึ…ฉันอยากเห็นเหมือนกันนะว่า ลิลินจะเปลี่ยนเป็นลุคเซ็กซี่ได้แค่ไหน” ลิลินหน้าแดงก่ำ

“อย่าแซวสิ!”

หลังจากถูกเพื่อนจับแต่งหน้า ทาลิปสีชมพูอ่อน และใส่เดรสดำเรียบคัตติ้งสวย ลิลินก็ยืนเก้ ๆ กัง ๆ หน้ากระจก ใบหน้าหวานที่ปกติใสซื่อถูกขับให้เด่นขึ้นทันที พริกแกงกรี๊ดลั่น

“กรี๊ดดดด นี่มันดาวจริง ๆ แล้วโว้ย! ไม่ใช่เล่น ๆ แล้วนะลิลิน!”

เมษายกยิ้มมุมปาก “อือ…ไม่เลวเลย ดูดีมาก”

“ฉัน…ไม่มั่นใจเลย” ลิลินก้มหน้าลง มือกำชายกระโปรงแน่น

“มั่นใจเข้าไว้เพื่อน!” พริกแกงตบไหล่เต็มแรง “คืนนี้เราต้องไปสนุกกัน!”

เมื่อทุกอย่างพร้อม ทั้งสองก็หยิบกระเป๋าเล็ก ๆ สะพายข้างออกจากหอพัก แสงไฟตามถนนเริ่มส่องสว่างแทนแสงตะวัน รถมอเตอร์ไซค์และรถสองแถวแล่นไปมาไม่ขาดสาย

“ไปกันเถอะลิลิน! คืนนี้จะเป็นคืนที่เราไม่มีวันลืม!” พริกแกงพูดเสียงดังด้วยความตื่นเต้น

ลิลินก้าวตามเพื่อนไปอย่างลังเล ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธ…แต่ก็ต้องยอมจำนนกับแรงดึงดูดจากเพื่อนรัก