บทที่ 9

หัวใจเธอสั่นหนักกว่าเดิมถ้าปฏิเสธแรงเขาจะหาว่าฉันหยิ่งหรือเปล่า?

แล้วถ้าฉันไม่กิน เขาจะเอาไปพูดต่อเหมือนที่พวกพี่ผู้หญิงเคยทำไหม?

รุ่นพี่คนนั้นยังคะยั้นคะยอยื่นแก้วมาใกล้กว่าเดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าทำให้เธอหนาววาบไปทั้งตัวสุดท้ายลิลินก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไปรับแก้วน้ำสีอำพันนั้นมา

“ลองดูนิดเดียว ไม่เป็นไรหรอก” เขาเอ่ยเสียงทุ้มพร้อมจ้องลึก

ลิลินยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนขึ้นจมูก เธอเม้มปากแน่นก่อนจะยกดื่มคำเล็ก ๆ พยายามกลืนให้หมด

ทันทีที่ของเหลวไหลผ่านลำคอ เธอขมจนต้องขมวดคิ้วแต่สิ่งที่ตามมามันไม่ใช่แค่รสขมเท่านั้น

ภายในไม่กี่อึดใจร่างกายกลับเริ่มร้อนวูบวาบราวกับมีไฟแผดเผา เลือดสูบฉีดแรงจนหัวใจเต้นโครมครามมือไม้สั่นหายใจไม่ทั่วท้อง

“อะ…อึก” เธอวางแก้วลงแทบไม่ทันรุ่นพี่คนนั้นยิ้มกริ่ม

“ไหวมั้ยครับน้อง? ถ้าไม่ไหวบอกพี่นะเดี๋ยวพี่พาไปพักเอง”

ลิลินเงยหน้ามองเขา ดวงตาเริ่มพร่าเลือนริมฝีปากอุ่นร้อนจนแทบรับไม่ไหวหัวใจเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกมา

เธอรู้สึกได้เลยว่าในแก้วนั้นต้องมี อะไรบางอย่างที่ไม่ใช่แค่เหล้า

ร่างกายของลิลินเริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากดื่มเหล้าแก้วนั้นไป สายตาเริ่มพร่าเลือนจนต้องเกาะขอบโต๊ะเอาไว้แน่นเธอหายใจถี่ริมฝีปากแห้งผาก

“ดูเหมือนน้องจะเมานะครับ” เสียงรุ่นพี่ชายคนนั้นดังขึ้นข้างหู มือหนาเอื้อมมาประคองแขนเธออย่างถือวิสาสะ

“ไม…ไม่ค่ะ ปล่อย…!” ลิลินสะบัดแขนออกเต็มแรง แต่แรงเล็ก ๆ ของเธอสู้ไม่ไหวเขากลับยิ่งยกยิ้มกว้างแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้

“ไม่ต้องกลัวหรอก พี่จะดูแลน้องเอง”

มือหนาลากลงมาตามต้นแขนของเธอ จนลิลินตัวแข็งไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวแล่นขึ้นจนแทบขาดใจเธอพยายามขืนตัวสุดแรงกัดฟันสั่น

“อย่ามาแตะต้องฉัน!” แต่เขายิ่งหัวเราะ

"น่ารักชะมัด ยิ่งขัดขืนก็ยิ่งน่าสนใจ" ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำกดดันก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“มึง…ทำเหี้ยอะไร?!”

รุ่นพี่คนนั้นชะงักกึก ก่อนจะหันไปเจอกับร่างสูงใหญ่ของ แสงเหนือ ที่ยืนพิงเสาด้วยสีหน้าเย็นชา และด้านหลังเขายังมี องศา สิงหา คีตะยืนตามมา

ดวงตาคมกริบของแสงเหนือกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าลิลินที่กำลังตัวสั่นหน้าแดงก่ำผมยุ่งเหยิงสภาพนั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะเข้าใจผิดองศาสบถออกมาเสียงดัง

“เหี้ยเอ๊ย! มึงแอบทำอะไรกับน้องใช่มั้ย!”

สิงหาก้าวมาข้างหน้าผลักไหล่รุ่นพี่คนนั้นจนเซถอย

“ไอ้ชั่ว! กล้าลวนลามน้องต่อหน้าพวกกูนี่นะ!”

คีตะ กำหมัดแน่น สีหน้าโกรธจัด

“อยากตายหรือไงวะ ถึงกล้าแตะต้องน้องรหัสของไอ้เหนือ!”

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบทันที คนอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์เริ่มซุบซิบ เสียงดนตรีในผับยังดัง แต่เสียงในมุมนี้กลับเหมือนถูกกดจนเงียบสงัด

ลิลินยืนตัวสั่น ใบหน้าแดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ปนกับยา เธอกำชายกระโปรงแน่นความอับอายแล่นไปทั่วร่าง

เธอไม่กล้าหันไปสบตาใครแม้แต่คนเดียว โดยเฉพาะสายตาคมกริบของแสงเหนือที่จับจ้องอยู่ สายตานั้นไม่ใช่แค่โกรธแต่มันยังแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่กดดันจนหายใจไม่ออก

“ฉัน…ฉันไม่ไหวแล้ว” เสียงเธอเบาหวิว ก่อนจะรีบเบี่ยงตัวออกไปจากวงทันที

“ลิลิน! เดี๋ยวก่อน!” พริกแกงที่เพิ่งวิ่งกลับมาจากฟลอร์เต้นรำตะโกนเรียกแต่เพื่อนรักไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ

ร่างเล็กก้าวพรวด ๆ ออกจากผับท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องตามบางคนกระซิบกะซาบ บางคนถ่ายคลิปไว้แต่เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

อากาศเย็นด้านนอกตีกับร่างกายร้อนรุ่มจนเวียนหัว ลิลินวิ่งไปตามฟุตบาท มือสั่นเทาน้ำตาเอ่อขึ้นจนพร่ามัวทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับฉันด้วยทำไมทุกอย่างถึงเลวร้ายขนาดนี้

บนโต๊ะที่เกิดเรื่อง แสงเหนือยังคงยืนมองทางออกด้วยสายตาแข็งกร้าว ดวงตาคมส่องประกายอันตราย

“มึงเสือกทำอะไรลงไปกับน้อง” เสียงเขาทุ้มต่ำ กดดันจนรอบข้างเงียบสนิทรุ่นพี่คนนั้นหน้าเสียรีบพูดอ้ำอึ้ง

“ปะ…เปล่านะพี่ ผมแค่…แค่หยอกเล่นเอง”

“หยอกเหี้ยอะไร!” สิงหาสบถลั่นพร้อมดันอกอีกฝ่ายแรง ๆ

องศากัดฟันกรอด

“ดีที่พวกกูมาเจอก่อนไม่งั้นมึงคงได้ทำเรื่องเลว ๆ สมใจแล้วสิ”

แสงเหนือยังคงไม่พูดมาก เพียงจ้องเขม็งด้วยแววตาที่ทำให้ทุกคนรอบข้างกลืนน้ำลายแทบไม่ลง