บทที่ 10

อากาศด้านนอกผับเย็นกว่าข้างใน แต่สำหรับ ลิลิน ร่างกายกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา เธอเดินโซเซไปตามทางเท้า มือเกาะราวเหล็กไว้แทบไม่ไหว

ไม่…ไม่ปกติแล้ว…ทำไมถึงร้อนแบบนี้…

เสียงดนตรีจากในผับยังแว่วตามหลัง แต่หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบแตกออก จู่ ๆ สายตาก็เริ่มพร่า โลกหมุนโคลงเคลง

“อ๊ะ!”

ร่างเล็กเซไปเกือบล้มกลางถนน โชคดีที่มีมือใหญ่คว้าเอวไว้ได้ทัน

“จะไปไหน”

เสียงทุ้มต่ำกดแน่นอยู่ข้างหู เธอเงยหน้าขึ้นอย่างพร่ามัว เห็นใบหน้าคมเข้มที่คุ้นเคย

“พะ…พี่แสงเหนือ” เสียงเธอสั่นหอบดวงตากลมเบิกกว้างน้ำตาคลอ

“คิดจะเดินไปแบบนี้ให้รถชนตายกลางถนนหรือไง!” น้ำเสียงเขาเย็น แต่แรงกอดเอวกลับมั่นคงอย่างไม่ยอมให้เธอทรุดลง

“ฉัน…ไม่ไหวแล้ว” ลิลินพึมพำมือเล็กกำชายเสื้อเขาแน่นเหมือนเกาะไว้เป็นที่พึ่งสุดท้าย

แสงเหนือสบตาเพียงครู่เดียวก่อนจะดึงแขนเธอขึ้นพาดบ่า กึ่งอุ้มกึ่งประคองไปยังรถคันหรูที่จอดอยู่ริมถนน

“พี่…จะพาฉันไปไหน” เธอถามเสียงแผ่ว

“ที่ปลอดภัย” เขาตอบห้วน ๆ

บรรยากาศในรถหรูเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่ของลิลิน เธอนั่งพิงเบาะตัวสั่นด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และยาที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด

แสงเหนือหันไปมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าอาการนี้ไม่ใช่การเมาปกติ ดวงตาคมเข้มวาววับด้วยความโกรธ

“ไอ้เหี้ยนั่น…มันเอาอะไรให้เธอกิน”

"......" ลิลินกัดริมฝีปากไม่ตอบได้แต่หลบสายตา น้ำตาเอ่อจนไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากระชากพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดแต่ยังคุมเสียงไว้

รถหรูหยุดจอดที่คอนโดสูงใจกลางเมือง แสงไฟยามค่ำสะท้อนกับกระจกบานใหญ่ เขาลงจากรถมาแล้วเปิดประตูฝั่งเธอทันที

“ลงมา”

“แต่…ฉัน…”

“อย่าเถียง”

เขาก้มลงช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวโดยไม่สนสายตาคนที่ผ่านไปมา ลิลินหน้าแดงซ่านพยายามดิ้นขัดขืนแต่แรงอ่อนเกินไป

หัวใจเธอเต้นรัวในอ้อมกอดแข็งแรง กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขาโอบล้อมทั่วร่าง

ภายในคอนโดกว้างขวาง ตกแต่งหรูหราด้วยโทนเข้มและเฟอร์นิเจอร์ทันสมัย กลิ่นสะอาดและความเงียบสงบตัดกับความวุ่นวายของผับเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

แสงเหนือวางเธอลงบนโซฟาหนังนุ่ม แล้วก้าวไปหยิบขวดน้ำแร่กับผ้าเย็นกลับมา

“ดื่มซะ” เขายื่นน้ำให้ มือหนาเช็ดเหงื่อที่ซึมบนหน้าผากเธออย่างหงุดหงิด

ลิลินยกมือรับแก้ว มือสั่นจนแทบถือไม่อยู่เธอดื่มรวดเดียวจนหมดแล้ววางแก้วลงอย่างแรง

“ขอบ…คุณค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามไม่สบตาเขา

แสงเหนือยืนกอดอกมองลงมาสายตาคมดุดันปนโกรธจัด

“จำไว้…ต่อไปอย่ารับเครื่องดื่มจากใครง่าย ๆ อีก”

"......" ลิลินสะอึกน้ำตาไหลอีกครั้งเธอเม้มปากแน่น ก็เพราะฉันอ่อนแอ…ก็เลยเป็นแบบนี้

เขาโน้มตัวลงใกล้จนเธอสะดุ้งเฮือก ดวงตาคมกร้าวมองตรงเข้ามา

“ถ้ายังคิดจะอยู่ที่นี่ต่อไป…เลิกไว้ใจคนอื่นแบบโง่ ๆ ได้แล้ว”

หัวใจลิลินสั่นสะท้านจนแทบหลุดออกมา แต่ในขณะเดียวกัน อ้อมกอดและคำพูดของเขากลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุดในค่ำคืนนี้

ร่างเล็กสั่นระริก ลมหายใจหอบแรงราวกับจะขาดใจ ลิลินกุมอกตัวเองแน่นใบหน้าแดงซ่านแก้มร้อนจัดจนเหมือนจะลุกไหม้

“พี่แสงเหนือ…ฉัน…ร้อน”

เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยออกมาอย่างหมดแรง เธอกำชายกระโปรงสั้นไว้แน่นก่อนจะเผลอปลดซิปชุดเดรสลงเพราะความอึดอัด

เสี้ยววินาทีที่ผ้าร่วงหล่นจนเหลือเพียงชุดชั้นใน ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ก็สบถออกมาเสียงต่ำ

“ชิบ!!…”

แสงเหนือก้าวพรวดเข้าไปทันที แขนแข็งแรงคว้าไหล่เล็กเอาไว้แน่น

“รู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำอะไร!”

แต่ดวงตากลมโตของเธอพร่าเลือนน้ำใสเอ่อคลอ เสียงสั่น

“ช่วยฉันที…ฉันไม่ไหวแล้ว”

หัวใจของเขาเหมือนถูกกรีดแรง ๆ ความโกรธที่มีต่อไอ้สารเลวคนนั้นเดือดพล่านขึ้นมาอีกเท่าตัว

โดยไม่รอช้า เขาอุ้มร่างเล็กพรวดเข้าไปในห้องน้ำทันที เท้าเหยียบกระเบื้องดังตึง ๆ ก่อนจะเปิดฝักบัว น้ำเย็นสาดพรั่งพรูลงมาจนเสื้อผ้าเขาและเรือนผมของเธอเปียกชุ่ม

ลิลินสะดุ้งเฮือกร่างเล็กหายใจหอบถี่สองมือเกาะแขนเขาแน่น

“ยังร้อนอยู่เลย...” แสงเหนือนิ่วหน้า กัดฟันกรอด

“ทนหน่อย”

เขาก้มลง ใช้มือรั้งไหล่เล็กให้อยู่ใต้สายน้ำเย็น ร่างบางในชุดชั้นในเปียกแนบผิวจนเห็นส่วนโค้งเว้าเด่นชัด ใจของเขาสะท้านวาบแต่ยังคงข่มเอาไว้

“พี่เหนือ…” เสียงเธอสั่นเครือ เปลือกตาปรือเหมือนจะร้องไห้ออกมา “ฉัน…ไม่ไหวแล้วจริง ๆ”

แสงเหนือกำมือแน่น พยายามหันหน้าหนีจากภาพตรงหน้า แต่ดวงตาคมยังหันกลับมามองซ้ำราวกับไม่อาจควบคุมได้ก่อนที่เขาจะสบถออกมาอีกครั้ง

“แม่งเอ๊ย!!…”

แต่แทนที่จะทำตามคำขอของเธอ เขากลับถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออก แล้วคลุมลงบนไหล่บางที่สั่นสะท้าน

“อย่าพูดอะไรโง่ ๆ อีก”

แสงเหนืออุ้มเธอขึ้นจากห้องน้ำทั้งที่ร่างยังเปียกชุ่ม ก่อนจะวางลงบนเตียงใหญ่ในห้องนอน เขาหยิบผ้าขนหนูมาคลุมให้ ร่างสูงเดินไปปรับแอร์เย็นลงพร้อมวางผ้าเย็นบนหน้าผากเธอ

ลิลินนอนหอบดวงตาพร่ามองเขาผ่านม่านน้ำตา เสียงแผ่วเบาเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“ทำไม…พี่ถึงช่วยฉัน” ความร้อนในกายก็ยังไม่ลดลง เธอหลับตาแน่น พึมพำทั้งที่ริมฝีปากสั่น “มะ...มัน…ไม่หายเลย…มันยังร้อนอยู่ข้างใน…”

แสงเหนือกัดฟันแน่น

“ไอ้เวรนั่นมันใส่อะไรลงไปกันแน่วะ!!”

"อึก!!"

เขาล้วงหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมา ซับน้ำบนใบหน้าและลำคอให้เธออย่างเบามือ ลิลินพยายามขยับหนีแต่กลับหมดแรงเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย

“อย่าดิ้น นั่งดี ๆ” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นข้างหู “เดี๋ยวก็ตก”

ลิลินพยายามฝืนลืมตา มองเห็นใบหน้าเขาใกล้จนใจเต้นไม่เป็นส่ำ ริมฝีปากเล็กขยับพึมพำโดยไม่รู้ตัว

“พี่เหนือ…อยู่กับฉันหน่อยนะ อย่าทิ้งฉัน…”

เธอยกมือเล็กกำเสื้อของเขาแน่นราวกับเด็กน้อยที่กำลังเกาะสิ่งสุดท้ายไว้ไม่ให้หล่นหาย

ดวงตาคมกริบสั่นไหวเพียงเล็กน้อยแต่สีหน้ายังคงแข็งกร้าว เขาโน้มตัวลงใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มนวลที่เปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตา

“เด็กโง่…” เขาสบถอีกครั้ง เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า “ฉันไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิดหรอก”

"......" เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังก้องอยู่ในอก เธอหอบหายใจถี่รัวแทบไม่ทัน ดวงตาคมดุดันกำลังมองลงมาเหมือนเหยี่ยวที่ไม่ยอมปล่อยเหยื่อ

"อยากให้ช่วย?"

"มันร้อน..ช่วยหน่อยได้ไหมคะ"

"แน่ใจหรอว่าอยากให้ช่วย" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูลิลินพยักหน้า ดวงตากลมโตจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา

ยังไม่ทันที่เธอจะทันโต้ตอบ ริมฝีปากหยาบร้อนก็โถมลงมา บดเบียดเข้าหาอย่างไร้ความปรานี แรงกดหนักแน่นจนเธอสะท้านทั้งตัว ลมหายใจสับสนพันกัน ราวกับเขาต้องการกลืนกินทุกเสียง ทุกถ้อยคำที่เธอกำลังจะเอ่ย

มือหนาโอบรัดเอวบางดึงเข้ามาประชิดแน่น ขณะที่อีกมือสอดรั้งท้ายทอย กักเธอไว้ไม่ให้หลบหนีได้แม้เพียงเสี้ยววินาที ความเร่าร้อนของเขาแล่นพล่านไปทั่ว จนสติของเธอแทบถูกพรากไปหมดสิ้น

"อื้อ..."

รสจูบไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ปะทุออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เขากัดเบา ๆ ที่ริมฝีปากล่าง ราวกับประกาศความเป็นเจ้าของ ก่อนจะบดเคล้าซ้ำอีกครั้งจนเธอเผลอครางแผ่วออกมา

"อ๊ะ!!"

ในความวุ่นวายของสัมผัสนั้น เธอรู้สึกเหมือนถูกกลืนกิน ถูกเผาไหม้ทั้งร่างกายและวิญญาณ ทุกสิ่งที่เคยต่อต้านกลับสลายหายไป เหลือเพียงไฟปรารถนาที่โหมกระหน่ำยิ่งกว่าพายุ ไม่ว่าเธอจะพยายามผลักไสเพียงใด ร่างกายกลับทรยศ สั่นสะท้านและตอบสนองต่อทุกสัมผัสดิบเถื่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง