Chapter 4 – The Good Daughter

Jessica

“Cheers!”

Naupo kami ni Mama sa kwarto ko at parehong hawak ang baso ng red wine habang natatawa.

“Finally mom, wala na si Audrey,” sabi ko, “Thanks to her, we were able to solve the problem too.”

Mom chuckled softly, “Lower your voice, baka marinig tayo ni Gary. He’s still hesitant about what happened, but of course, he can’t do anything now.”

“Are you sure, Mom? Hindi malalaman ni Dad na ikaw ang nagnakaw ng funds?” hindi ko mapigilan ang curiosity at natanong. “Bakit mo ginawa yun? Ikaw naman ang legal wife ni Dad ngayon. Bakit mo kailangan na magkaroon ng secret account?”

“You know what I did to Amelia, right? Paano kung malaman ni Gary na his former legal wife didn’t die sa heart attack, kundi nilason ko siya at tinampered yung tire ng car niya para mabangga. We need money if ever malaman nila ni Audrey, so we can go abroad and hide there for good,” sagot niya.

Napangiti ako ulit, “Don’t worry, Mom. Kung wala naman mag-open ng case ulit ng mama ni Audrey, walang makakaalam. One more thing, I’m Dad’s favorite, never niya papakinggan ang babaeng ‘yun, at hindi maniniwala si dad if ever lumabas na may foul play na ikaw ang mastermind.”

Mom grinned, nodding silently, and I could tell she was enjoying this as much as I was. Power, control… it felt so good. For once, everything in this house was in our hands.

Kung noon ay tinatagong mistress at illegitate daughter lang ang papel namin sa buhay ni Dad ngayon kami na ang first family niya.

“For sure now, Audrey will hate to serve Mr. Thompson, pero sure ka ba, Mom, sa nasagap mong balita na eighty na siya?” tanong ko.

“Yes, sabi ng source ko, eighty na si Mr. Thompson. Nakawheel chair na nga raw at madalas na rin na sa hospital isinusugod,” sagot ni Mom bago muling humigop ng wine.

Biglang may kumatok sa pinto. Nagkatinginan kami ni Mom sa isa’t isa bago ako sumigaw, “Come in.” Bumukas ang pinto at sumilip si Dad.

“Ready na ba kayo?” tanong niya.

“Yes.” Tumayo ako agad at inayos ang buhok ko habang si Mom naman ay nag-check ng sarili niya sa salamin.

Pagdating namin sa mall, halos lahat ng magustuhan namin ay binili agad ni Dad. Bags, clothes, shoes, lahat branded. Para kaming nasa shopping spree na walang limit. Habang pumipili ako ng bagong heels, hindi ko maiwasang mapangiti. This is the life I deserve.

Pero napansin ko rin na kahit kasunod namin si Dad habang naglalakad, tahimik siya. Hindi siya tulad ng dati na nakikipag-usap o nagjo-joke. Parang ang lalim ng iniisip.

Lumapit si Mom sa kanya at hinawakan ang braso niya. “Hon, don’t think about Audrey. She will be fine, and it is her obligation to help us.”

Tumango ako at sumingit, “Dad, Audrey’s been so rebellious and disrespectful to not only you but also to Mom and me. So it’s time for her to give back.” Tiningnan ko siya diretso sa mata para mas maramdaman niya ang sinasabi ko.

“Isa pa, one year lang naman. She won’t be hurt. She will just work as a maid,” dagdag ko habang inaayos ko ang bagong bag na hawak ko. “Just think na wala na tayong utang and we can finally move on.”

Sandaling tumahimik si Dad bago siya tumango. Kita ko pa rin ang pag-aalinlangan sa mukha niya, pero alam kong wala na siyang choice.

Napangiti ako. Kahit anong mangyari, kami pa rin ang panalo. Habang si Audrey… she’s already out of the picture

Habang namimili pa kami, bigla akong napatingin sa taas. Sa may third floor, halos mapanganga ako. May nakita kasi akong lalake na sobrang gwapo. Naka-gray suit siya, clean, classy, at halatang hindi simpleng tao lang. The way he stood there, parang siya ang may-ari ng buong lugar. Biglang nagtama ang mga mata namin. For a second, parang tumigil ang mundo ko. Pero agad din siyang umiwas at umalis.

“Hmp,” napakagat ako ng labi. “For sure nahiya lang sakin.”

Agad akong lumapit kina Mom at Dad. “Mom, Dad, I need to go to the bathroom. Lumibot lang kayo, I’ll text you later.”

Sumakay ako ng elevator papuntang third floor. Pagbukas pa lang ng pinto, diretso agad ako sa spot kung saan ko siya nakita. Pero wala na siya. Napasimangot ako at nagsimulang maglakad-lakad, paikot-ikot, sinusubukang hanapin siya.

“Where the hell is he?” inis kong bulong.

Hindi ako sanay na may lalakeng hindi ko makuha. And for sure, magugustuhan din niya ako. I mean, who wouldn’t?

Sa kakamadali ko, bigla akong nabunggo sa isang babae na naka-uniform, mukhang staff ng mall. “Sorry,” sabi ko, pero agad akong nagtanong. “Miss, may nakita ka bang lalake? Tall, naka-gray suit, sobrang gwapo?”

Ngumiti siya ng bahagya. “Ma’am, baka si Sir Miguel Thompson ang nakita ninyo. Siya po ang Vice President ng mall. Pamangkin po siya ng may-ari, at madalas siyang nag-si-site visit dito.”

Bigla akong napangiti. Miguel Thompson. That name sounds powerful. “Pwede ko ba siyang makausap?” tanong ko agad.

Umiling siya. “Sorry, ma’am. If there is no appointment, malabo po.”

Napasimangot ako, pero hindi na ako nakipagtalo. Tumalikod ako at bumalik kina Mom at Dad, pero this time, may bago na akong iniisip.

Miguel Thompson. Kung pamangkin siya ng mga Thompson, then for sure… he’s also rich. Maybe even a billionaire.

If he became my husband, mas gaganda ang future ko. Malayo kay Audrey na katulong nalang ng matandang hukluban ngayon.