บทที่ 22 ทลายพันธะ

นาฬิกาบนผนังบอกเวลา สองทุ่ม คลื่นความมืดภายนอกคฤหาสน์เริ่มปกคลุม แต่คารัสก็ยังคงไร้แววว่าจะกลับมา

คุณนายเฮเรนประคองถาดข้าวต้มร้อนๆขึินมาด้วยตัวเอง กลิ่นหอมฉุยเข้ามาในห้องใหญ่ เธอมองซาร่าด้วยสายตาอาทร"ซาร่าลูก... ทานข้าวต้มสักนิดนะจ๊ะ จะได้กินยา คารัสใกล้จะกลับมาแล้วล่ะ"

ซาร่าสั่นหน้าเบาๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววโศกเศร้าและวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอนั่งนิ่งบนเตียง ไม่ยอมตักข้าวต้มเข้าปากเลยแม้แต่คำเดียว ความกังวลในอกโถมทับจนกินอะไรไม่ลง ในหัวมีแต่คำถามว่าคารัสปลอดภัยดีไหม เกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับทิชาหรือเปล่า

ไทก้าซึ่งยืนมองอยู่ข้างเตียงเห็นท่าทีถอนหายใจยาวของแม่เฮเรน จึงก้าวเข้ามาอาสารับถาดข้าวต้มมาถือไว้เอง

"แม่เฮเลนไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการป้อนข้าวซาร่าเอง" ไทก้ายิ้มให้ผู้เป็นแม่บุญธรรมเบาๆ ก่อนจะเขยิบเก้าอี้เข้ามานั่งข้างเตียง เขาตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าเป่าลมเบาๆ แล้วยื่นช้อนไปตรงหน้าหญิงสาว "กินสักหน่อยนะซาร่า... เดี๋ยวถ้าคารัสกลับมาเห็นเธอปวดท้องหรืออาการแย่ลง มันจะยิ่งโทษตัวเองนะ"

ซาร่ามองช้อนข้าวต้มตรงหน้าแล้วหลุบสายตาลง แม้ไทก้าจะพยายามเอาใจใส่และพยายามป้อนเธอด้วยความหวังดี แต่ความวิตกกังวลลึกๆ ในใจกลับไม่ลดน้อยลงเลยสักนิด ทุกวินาทีที่ผ่านไป ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเรียกร้องหาเพียงชายคนเดียว... ชายหนุ่มที่ป่านนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ทว่า ในขณะที่กำลังจะปฏิเสธ ความคิดหนึ่งก็ฉุกคิดขึ้นมาในหัวของซาร่าทันที... ‘ทำไมฉันถึงต้องทำตัวอ่อนแอแบบนี้นะ? ฉันต้องกิน! ต้องกินเพื่อที่จะได้มีแรง สู้กับปัญหาและเรื่องราวบ้าๆ ที่ต้องเจอหลังจากนี้’

พอคิดได้ดังนั้น สายตาที่เคยหม่นหมองก็เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น ซาร่าพยักหน้ารับแล้วอ้าปากยอมกินข้าวต้มที่ไทก้าป้อนให้อย่างว่าง่าย เธอเคี้ยวและกลืนทีละคำด้วยความตั้งใจ จนกระทั่งข้าวต้มในถ้วยแทบจะหมดเกลี้ยง

และในจังหวะที่ข้าวต้มคำสุดท้ายกำลังจะหมดลงนั่นเอง...

!!ปัง...

เสียงประตูห้องนอนใหญ่ถูกเปิดออกแรงนิดๆ ร่างสูงใหญ่ของคารัสก้าวเข้ามาด้านใน นัยน์ตาคู่คมกวาดมองภาพตรงหน้าทันที เขาชะงักกึกไปเล็กน้อยเมื่อเห็นไทก้ากำลังนั่งถือช้อนป้อนข้าวซาร่าอย่างใกล้ชิด ความรู้สึกหึงหวงและหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเขาได้แต่สบถคิดในใจด้วยความหมั่นไส้ 'ไอ้ไทก้า...'

คารัสปรับสีหน้าให้เรียบตึง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาทั้งคู่ด้วยก้าวขาหนักแน่น แรงดึงดูดและรังสีความกดดันรอบตัวเขาทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที

"ฉันขอบใจนายมากนะที่มาช่วยดูแลเธอ..."

คารัสเอ่ยเสียงเรียบต่ำพลางยื่นมือไปรับถาดและช้อนมาจากมือของไทก้า สายตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาของลูกพี่ลูกน้องอย่างมีความหมายที่รู้กันสองคน

"...แต่หลังจากนี้ ฉันจะป้อนเธอเอง และฉันจะเป็นคนดูแลเธอต่อจากนี้ทั้งหมด เพราะเธอคือภรรยาของฉัน " เขาเน้นย้ำคำสุดท้ายอย่างตอกย้ำ

ไทก้ามองหน้าคารัสแล้วคลี่ยิ้มกวนๆ เล็กน้อยอย่างรู้ทัน เขาผุดลุกขึ้นยืนพลางยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ "เออๆ รู้แล้วน่า ช้ากว่านี้อีกนิดฉันคงโดนแกเตะออกจากห้องแน่ๆ พักผ่อนนะซาร่า"

ไทก้าหันไปยิ้มให้ซาร่าก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ความเงียบและความอบอุ่นกลับคืนมาสู่คนทั้งสองอีกครั้ง คารัสมองใบหน้าหวานของซาร่าที่จ้องมองเขาตาไม่ปะกริบ ความโกรธเคืองเมื่อครู่ละลายหายไป เหลือเพียงความรักและความห่วงใยอันลึกซึ้งที่เขามีต่อเธอ

คารัสค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง เขาตักข้าวต้มคำสุดท้ายขึ้นมาจากถ้วย นำมาเป่าลมเบาๆ ให้คลายความร้อน ก่อนจะยื่นช้อนไปชิดริมฝีปากของซาร่าด้วยท่วงท่าที่อ่อนโยนที่สุด

"กินคำสุดท้ายนี้หน่อยนะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับใครหน้าไหนในโลกใบนี้

สายตาคมกริบที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยรังสีฆาตกรรม ยามนี้กลับทอดมองเธอด้วยความห่วงใยและลึกซึ้งเกินกว่าจะปิดบัง เขาผ่านช่วงเวลาแห่งความแค้นและการลงโทษคนชั่วมาแล้ว และสิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้ ก็แค่ได้เห็นเธอกลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

หลังจากซาร่าอ้าปากรับข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าไป คารัสก็วางถาดไว้ที่โต๊ะข้างเตียง เขาใช้นิ้วโป้งไล้รอยเปรอะเปื้อนมุมปากของเธออย่างเบามือ ก่อนจะกุมมือเล็กที่ยังคงเย็นชืดไว้ในฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของเขา

"รู้สึกดีขึ้นหรือยัง...ภรรยาของผม?"

คำว่า "ภรรยาของผม" ที่หลุดออกจากปากเขา ทำเอาหัวใจดวงน้อยของซาร่ากระตุกวูบและพองโตขึ้นมาทันที ปกติแล้ว คารัสไม่ใช่คนที่จะมานั่งพูดจาหวานลื่นหูหรือประดิดประดอยคำพูดเลิศเลอให้ใครฟัง วางท่าเป็นนกฮูกขรึมและเงียบขรึมอยู่เสมอ แต่กลับกลายเป็นว่า... คำพูดหวานจับใจและสายตาที่คลั่งรักขนาดนี้ เขาเลือกที่จะใช้มันกับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

"คารัส..." ซาร่าพึมพำเรียกชื่อเขา น้ำตาแห่งความโล่งอกเริ่มรื้นคลอเต็งตาอีกครั้ง เธอโถมตัวเข้ากอดเอวหนาของเขาไว้แน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่งที่คุ้นเคย

คารัสยกแขนขึ้นรวบเรือนร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ลูบเรือนผมนุ่มของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับว่าเธอคือสิ่งของอันมีค่าที่สุดในชีวิตที่เขาเกือบจะสูญเสียไป

"ขอโทษนะที่ทำให้ต้องกลัว..." คารัสกระซิบชิดใบหู "จากนี้ไป ไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกแล้ว ฉันสัญญา"

สัมผัสแห่งความอบอุ่นจากอ้อมกอดและก้อนเนื้อหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของคารัส เป็นสิ่งที่ยืนยันทุกอย่างได้อย่างชัดเจนที่สุด

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ซาร่าเคยตั้งข้อสงสัยและสร้างกำแพงในใจมาโดยตลอด ว่าความหวังดี การปกป้อง และความเอาใจใส่ที่เขามีให้ มันเกิดขึ้นเพราะ "หน้าที่" ของสามี หรือเป็นเพียง "พันธะสัญญา" ทางสังคมและตระกูลที่ผูกมัดเขากันแน่ แต่เหตุการณ์ความเป็นความตายในครั้งนี้ นาทีที่เธอเห็นสายตาอันเจ็บปวด วิตกกังวล และแรงโทสะที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ทำร้ายเธอ มันได้พังทลายความคลางแคลงใจเหล่านั้นจนหมดสิ้น

ไม่มีอีกแล้วคำว่าหน้าที่... ไม่มีอีกแล้วคำว่าพันธะสัญญา... มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์และลึกซึ้งที่เขามีต่อเธอแต่เพียงผู้เดียว

ซาร่าซบหน้าลงกับอกแกร่ง กระชับอ้อมกอดตอบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ร้องไห้ออกมาเบาๆ แต่น้ำตาในครั้งนี้กลับไม่ใช่เพราะความกลัวหรือความทุกข์ระทม หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งและอบอุ่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"ฉันรู้แล้ว... คารัส" ซาร่าเอ่ยเสียงพร่าสั่นชิดอกเขา "ฉันรู้แล้วว่าคุณรู้สึกยังไง... ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ไม่ปล่อยมือฉัน"

คารัสยกมือขึ้นลูบเรือนผมนุ่มเบาๆ ก่อนจะดันร่างบางออกเล็กน้อย มือหนาประคองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาอย่างทะนุถนอม เขาก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างนุ่มนวลและแสนยาวนาน ราวกับจะซับเอาความขมขื่นและฝันร้ายทั้งหมดให้จางหายไป

"ต่อจากนี้ไป..." คารัสสบสายตากับเธอด้วยความจริงจังและคลั่งรัก "อย่าพูดถึงเรื่องพันธะสัญญาอะไรนั่นอีก เพราะทุกสิ่งที่ฉันทำ... มันมาจากหัวใจของฉันคนเดียวเท่านั้น ซาร่า"

สายตาคมเข้มทอดมองริมฝีปากบางที่เอ่ยคำหวาน คารัสไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไป เขาก้มลงประทับริมฝีปากบดจูบเธออย่างดูดดื่มและลึกซึ้ง ความโหยหาที่เกือบจะสูญเสียเธอไปท่วมท้นจนแปรเปลี่ยนเป็นความสัมผัสที่หนักแน่น ราวกับจะกลืนกินและตีตราจองจำเธอไว้ในอ้อมกอดนี้ตลอดกาล

สัมผัสรุนแรงและเร่าร้อนทำเอาซาร่าหัวใจหมุนเคว้ง ร่างกายที่ยังคงบอบช้ำและอ่อนแรงทำให้เธอเริ่มหายใจแทบไม่ออก กำปั้นเล็กๆ จึงยกขึ้นทุบอกแกร่งเบาๆ เป็นการประท้วง

"อื้อ... คารัส..." ซาร่าผละริมฝีปากออกหอบหายใจพร่า ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาคาดโทษแต่แฝงความเอ็นดู "ฉันยังไม่หายดีเลยนะ! อย่ามาฉวยโอกาส... รอให้ฉันหายดีก่อนเถอะ ฉันจะเป็นคนจัดการคุณเอง!"

คำขู่ฟ่อๆ ของแม่เสือสาวตัวเล็กทำเอาคารัสหัวเราะหึในลำคอ แทนที่เขาจะวางท่าเย็นชาดุจน้ำแข็งเหมือนแต่ก่อน เขากลับซบหน้าลงกับพาดไหล่บาง ถูไถใบหน้ากับคอหงส์อย่างออดอ้อน

มือหนาเกาะกุมเอวบางไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อย ราวกับเด็กที่กำลังติดหมอนเน่าชิ้นโปรด

"งั้นก็รีบๆ หายสิครับ..." เสียงทุ้มกระชิบชิดผิวเนื้อนุ่มอย่างแผ่วเบา "ฉันรอให้เธอมา 'จัดการ' อยู่ทุกวันนั่นแหละ"

ซาร่ามองคนตรงหน้าที่หน้าตาหล่อเหลาปากรูปทรงกระจับสวยหน้าจูบยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนอีกแถมยังมีหนวดนิดๆเคราหน่อยๆ และยังเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัว บัดนี้กลับซุกอกเธออย่างออดอ้อนไม่ยอมห่าง คนเย็นชาและราบเรียบในวันนั้น... กลับกลายเป็นคนขี้อ้อนและคลั่งรักขั้นสุดในวันนี้อย่างไม่น่าเชื่อ

มือบางค่อยๆ ยกขึ้นลูบเรือนผมหนาของเขาด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ความพรั่นพรึงจากฝันร้ายในอดีตถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นหัวใจที่ละมุนละไมที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา