บทที่21 แก้แค้น

ข่าวร้ายถูกส่งตรงถึง คุณนายเฮเรน ผู้เป็นแม่ของคารัส และ ท่านปู่ ประธานใหญ่แห่งตระกูลทันทีผ่านทางนรินทร์ เลขาสาวที่โทรรายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ทันทีที่ได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดว่าซาร่าถูกอุ้มตัวไป และคนบงการอยู่เบื้องหลังคือ "ทิชา" หญิงสาวที่ครอบครัวเคยให้ความเอ็นดูและเข้านอกออกในบ้านได้เสมอ เฮเรนถึงกับยกมือทบอก หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและสะเทือนใจอย่างถึงที่สุด

"ยัยทิชา... ทำไมถึงจิตใจอำมหิตผิดมนุษย์ขนาดนี้!" เฮเรนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน น้ำตารื้นคลอเต็งตา ทั้งโกรธทั้งผิดหวังในตัวหลานสาวนอกไส้คนนี้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ซาร่าไม่ได้ทำอะไรให้เลยสักนิด ทำไมถึงกล้าทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ได้!"

ขณะที่ท่านปู่ซึ่งนั่งฟังอยู่ข้างๆ ทุบไม้เท้าลงกับพื้นห้องโถงดัง ตึง! ดวงตาหรี่แคบฉายแววทรงอำนาจและกร้าวระดมไปด้วยความโกรธจัด เส้นสายความอดทนของผู้นำตระกูลพังทลายลงในพริบตา

"ฉันหลงนึกว่าเป็นเด็กเรียบร้อยน่าสงสาร ที่แท้ก็เป็น snakes พิษ!" ท่านปู่ตวาดเสียงดังทรงพลัง "นรินทร์! บอกคารัสว่าไม่ต้องเกรงใจใครทั้งนั้น! ตัดสายสัมพันธ์ทุกอย่างของตระกูลเรากับฝั่งนั้นให้หมด และใช้ทรัพยากรทุกอย่างที่เรามี เล่นงานยัยเด็กนั่นให้ถึงที่สุด อย่าปล่อยให้มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป!"

ทางด้านคุณนายเฮเรน แม้จะยังตกใจแต่ความห่วงใยลูกสะใภ้มีมากกว่า เธอรีบสั่งการให้คนเตรียมแพทย์ประจำตระกูลและห้องพักที่ดีที่สุดไว้รอรับซาร่ากลับมา พร้อมกำชับให้บอดี้การ์ดส่งกำลังเสริมไปช่วยคารัสทันที

บัดนี้ ทิชาไม่เพียงแต่ต้องเผชิญกับแรงโทสะของคารัสเท่านั้น แต่เธอได้ทำให้ตระกูลใหญ่ทั้งตระกูลตื่นขึ้นมาเพื่อคิดบัญชีแค้นกับเธออย่างไม่มีวันให้อภัย!

----------

รถยนต์คันหรูของคารัสแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ของคุณแม่เฮเลนอย่างรวดเร็ว คฤหาสน์หลังนี้ตั้งอยู่ใกล้กว่าคฤหาสน์ที่พักของเขากับซาร่าในปัจจุบัน เขาจึงตัดสินใจพาเธอมาที่นี่ทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา โดยมีหมอประจำตระกูลที่ถูกโทรเรียกตัวล่วงหน้ามารอตรวจอาการอยู่แล้ว

คารัสอุ้มร่างบางที่ยังคงสั่นเทาและอ่อนแรงขึ้นไปบนห้องนอนรับรองชั้นบนด้วยความอ่อนโยน เฮเรนรีบวิ่งตามขึ้นมาด้วยสีหน้าวิตกกังวลและสงสารจับใจ เมื่อเห็นสภาพของซาร่า น้ำตาของคุณแม่ก็ไหลออกมาด้วยความสะเทือนใจ

"ซาร่าลูก... ไม่เป็นไรแล้วนะ ปลอดภัยแล้ว" เฮเรนเข้าไปกุมมือสั่นๆ ของซาร่าไว้แน่นพลางคอยลูบหัวปลอบขวัญ

คุณหมอประจำตระกูลรีบเข้าตรวจร่างกายอย่างละเอียดทันที โชคดีที่ซาร่าได้รับบาดเจ็บเพียงรอยถลอกภายนอกและอาการตกใจอย่างรุนแรงจากยาสลบและเหตุการณ์สะเทือนขวัญ หมอจึงทำการทำแผล ฉีดยาแก้ปวดและยาสงบประสาท เพื่อให้เธอได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่

คารัสนั่งเฝ้าข้างเตียงไม่ห่าง สายตาของเขามองใบหน้าหวานที่กำลังเคลิ้มหลับไปด้วยยารักษา หัวใจของเขาทั้งเจ็บปวดและเกรี้ยวกราด มือหนากุมมือเล็กไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ฝากแม่ดูแลซาร่าสักครู่นะครับ" คารัสเอ่ยเสียงต่ำเยียบเย็นเมื่อเห็นว่าซาร่าเริ่มหลับสนิทแล้ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาฉายรังสีฆาตกรรมดุดัน "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปจัดการ... ให้จบวันนี้"

คุณนายเฮเรนพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจและไม่มีความคิดที่จะห้ามลูกชายอีกต่อไป "ไปเถอะลูก... จัดการคนชั่วให้ถึงที่สุด แม่จะดูแลน้องเอง"

คารัสหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนไปพร้อมกับทัดที่มารอรับคำสั่งอยู่ด้านนอก บัดนี้ ถึงเวลาที่ทิชาจะต้องรับกรรมกับสิ่งที่เธอได้ก่อไว้อย่างไม่มีทางเลี่ยง!

----------

เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูบดขยี้ถนนตลอดเส้นทางด้วยความเร็วสูง ไทก้า เร่งเครื่องขับรถทางไกลอย่างไม่คิดชีวิตทันทีที่ได้รับสายตรงจากเฮเรน สำหรับเฮเรนแล้ว ไทก้าเปรียบเสมือนลูกชายอีกคนหนึ่งที่เธอรักและเอ็นดู แม้ว่าด้วยภาระหน้าที่ทำให้เขานานๆ ทีถึงจะได้แวะมาหา แต่ความผูกพันและสายใยของครอบครัวก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย

ยามที่ข่าวร้ายเรื่องซาร่าถูกส่งมาถึงหู คุณนานเฮเรนจึงไม่ลังเลที่จะโทรบอกไทก้าด้วยตัวเอง และนั่นก็มากพอที่จะทำให้ไทก้าทิ้งทุกอย่างตรงหน้า เพื่อบึ่งรถมาที่คฤหาสน์ให้เร็วที่สุด

เมื่อรถจอดสนิทหน้าประตูทางเข้า ไทก้าก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเครียดขรึมและแววตาว้าวุ่นใจ เขารีบก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปด้านในคฤหาสน์ทันที เฮเรนที่นั่งรออยู่ด้วยความวิตกผุดลุกขึ้นต้อนรับ

"แม่เฮเลน! ซาร่าเป็นยังไงบ้างครับ?!" ไทก้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรุ่ม สายตามองขึ้นไปทางชั้นบนของบ้านด้วยความห่วงใยจับใจ

"หมอฉีดยาสลบกับยาสงบประสาทให้น้องนอนพักแล้วจ้ะไทก้า..." เฮเลนเอ่ยพลางยกมือขึ้นแตะแขนไทก้าเบาๆ น้ำตาคลอเบ้า "โชคดีที่คารัสไปช่วยไว้ทัน แต่น้องยังตกใจมาก ร่างกายมีรอยถลอกเต็มไปหมด... แม่สงสารน้องเหลือเกิน"

คำบอกเล่าของเฮเลนทำให้กำปั้นของไทก้าเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบของเขาฉายประกายความวูบไหวและโกรธแค้น ไม่แพ้คารัสเลยแม้แต่น้อย แม้เขาจะไม่ค่อยได้มาเยี่ยมคฤหาสน์หลังนี้บ่อยนัก แต่ความรู้สึกลึกๆ ที่เขามีต่อซาร่าและครอบครัวนี้กลับเด่นชัดยิ่งกว่าสิ่งใด

"คารัสล่ะครับแม่?" ไทก้าถามเสียงต่ำ

"คารัสออกไปจัดการตัวการแล้วจ้ะ..." เฮเลนตอบเสียงนุ่มแต่แฝงความเด็ดขาด "ทิชา... เป็นคนสั่งการเรื่องทั้งหมดนี้"

ได้ยินชื่อคนบงการ ไทก้าก็แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเย็นชา ความห่วงใยในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นรังสีดุดัน เขาหันไปมองทางห้องนอนชั้นบนอีกครั้ง ก่อนจะหันมาพูดกับเฮเลน

"ผมขอขึ้นไปดูซาร่าหน่อยนะครับแม่... แล้วเรื่องทิชา ถ้าคารัสจัดการไม่สะใจพอ ผมนี่แหละจะช่วยเหยียบซ้ำให้มันไม่เหลือที่ยืนเอง!"

ภายในห้องนอนกว้างขวาง ไทก้านั่งเฝ้าข้างเตียงอยู่อย่างเงียบๆ สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและปกป้อง เขามองใบหน้าหวานที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง จนกระทั่งเปลือกตาคู่สวยของซาร่าค่อยๆ ขยับและเปิดขึ้นช้าๆ

"ซาร่า... รู้สึกยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม?" ไทก้ารีบขยับเข้าไปใกล้ น้ำเสียงอ่อนโยนเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจ

ซาร่ากระพริบตาเพื่อปรับแสง กระทั่งภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น ดวงตากลมโตสบเข้ากับใบหน้าของไทก้า... แม้จะรู้สึกอุ่นใจที่มีคนคอยดูแล แต่ลึกๆ ในอกกลับเกิดความรู้สึกวูบโหวงอย่างห้ามไม่ได้ ความน้อยใจและผิดหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ เมื่อคนแรกที่เธอเห็นเมื่อตื่นขึ้นมากลับไม่ใช่คารัส คนที่เธอโหยหาและเรียกชื่อเขาท่ามกลางความกลัวในวินาทีชีวิต

'เขา... ออกไปทำอย่างอื่นอีกแล้วเหรอ' ซาร่าคิดในใจพลางหลุบสายตาลงต่ำ เพื่อซ่อนความรู้สึกตัดพ้อที่ฉายชัดในดวงตา

ไทก้าซึ่งมองอยู่ตลอดเวลาจับสังเกตอาการนิ่งเงียบและสายตาที่หม่นลงของเธอได้ทันที เขารู้ได้ในทันทีว่าเธอกำลังมองหาใคร แต่เขาก็ทำได้เพียงยิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้นเพื่อไม่ให้เธอเข้าใจผิด

"ไม่ต้องห่วงนะ... ตอนนี้คารัสออกไปจัดการ 'คิดบัญชี' กับคนที่มันทำร้ายเธออยู่ เขาเดือดมากจนไม่มีใครห้ามได้เลยล่ะ" ไทก้าเอ่ยเสียงนุ่ม พลางยื่นมือไปแตะหลังมือเธอเบาๆ "ให้ฉันดูแลเธอแทนจนกว่าเขาจะจัดการทุกอย่างเสร็จได้ไหม"

ซาร่าชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เคยน้อยใจพลันกระตุกวูบ ความห่วงใยโถมเข้ามาแทนที่เมื่อรู้ว่าครัวออกไปเผชิญหน้ากับอันตรายเพื่อเธออีกครั้ง ไม่ได้คิดถึงคำพูดที่ไทก้าพึ่งเอ่ยขึ้นสักนิด

"เขาจะเป็นอันตรายไหม...ซาร่าเป็นห่วงเขา" ซาร่าพึมพำเสียงสั่นพร่า น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง ความรู้สึกน้อยใจเมื่อครู่ถูกความวิตกกังวลโถมทับจนหมดสิ้น ในหัวมีแต่ภาพของคารัสที่อาจต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเธอ

ไทก้ามองเห็นความห่วงใยอันลึกซึ้งในดวงตาคู่สวย เขายิ้มออกมาน้อยๆ แม้ในใจจะแอบเจ็บปวดที่เห็นเธอเป็นห่วงผู้ชายคนอื่นขนาดนี้ แต่ก็กระชับมือเล็กไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความมั่นใจ

"ไม่ต้องห่วงหรอกซาร่า... คนอย่างคารัสน่ะ ไม่มีใครทำอะไรเขาได้ง่ายๆ หรอก" ไทก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ยิ่งเรื่องนี้เกี่ยวกับเธอด้วยแล้ว... ตอนนี้เขาไม่ได้แค่โกรธ แต่มันคือแรงโทสะของคนที่พร้อมจะทำลายทุกคนที่มาแตะต้องดวงใจของเขา คนที่เป็นอันตรายไม่ใช่คารัสหรอก... แต่เป็นคนที่คิดร้ายกับเธอต่างหาก"

คำพูดของไทก้าทำให้ซาร่านิ่งไป หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับคำว่า 'ดวงใจของเขา' ความอบอุ่นสายหนึ่งค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในอก

"พักผ่อนเยอะๆ เถอะนะ... เชื่อมือคารัส เขาต้องกลับมาหาเธออย่างปลอดภัยแน่นอน" ไทก้าช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอเบาๆ

---------

ขณะเดียวกัน เสียงรถหลายคันก็ดังกระหึ่มเข้ามาจอดที่หน้าคอนโดหรูของทิชา... คารัสในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถด้วยแววตาเหี้ยมเกี้ยม ชายหนุ่มเดินตรงไปยังลิฟต์โดยมีบอดี้การ์ดร่างใหญ่ล้อมรอบ ถึงเวลาที่ทิชาจะต้อง pyat ค่าตอบแทนอย่างสาสมสำหรับทุกอย่างที่เธอทำกับซาร่า!

ทิชาเดินพล่านไปมาทั่วห้องนั่งเล่นสุดหรู มือยังคงกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอเพียรกดเบอร์โทรหาลูกน้องสายสืบและพวกมือปืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณสายว่างไร้คนรับ

"ทำไมพวกสวะพวกนี้มันไม่รายงานอะไรกลับมาเลยวะ! งานแค่นี้ทำไมยืดเยื้อนัก!" ทิชาสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดและเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด โดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่า คลื่นลูกใหญ่กำลังจะโถมเข้าใส่เธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

ติ๊ด!

เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก ตามด้วยเสียงกลไกปลดล็อก แกร๊ก...

ทิชาชะงักกึก หันขวับไปมองที่ประตูด้วยความตกใจและฉงนใจ แม้คอนโดแห่งนี้จะเป็นระดับซูเปอร์ลักชัวรีที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาและมีความเป็นส่วนตัวสูง แต่สำหรับผู้ทรงอิทธิพลระดับคารัสแล้ว การบีบให้ผู้บริหารคอนโดนำกุญแจสำรองและคีย์การ์ดมาสเตอร์มาเปิดประตูให้ ไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถเลยสักนิด

ประตูไม้แผ่นหนาถูกผลักออกอย่างแรง!

ร่างสูงใหญ่ของคารัสในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาด้านในอย่างชาเย็น แววตาคู่คมดำมืดไร้ซึ่งความรู้สึกดั่งมัจจุราชที่มารับดวงวิญญาณ ด้านหลังของเขามีทัดและบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกหลายคนเดินตามเข้ามาปิดทางออกเอาไว้ทั้งหมด

ทิชาถึงกับหน้าซีดเผือด โทรศัพท์ในมือหลุดร่วงลงพื้นกระจกดัง เคร้ง! เธอถอยหลังก้าวยาวด้วยความลนลาน ร่างกายเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นรังสีฆาตกรรมที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม

"คิ... คารัส? พี่เข้ามาในห้องทิชาได้ยังไง!" ทิชาพยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่าให้เป็นปกติ "แล้วทำไมพี่ต้องพาคนมาเยอะแยะขนาดนี้ด้วยคะ..."

"เธอคิดว่าความชั่วที่เธอทำ... จะซ่อนไว้ใต้เงามืดได้ตลอดไปเหรอ ทิชา?"

น้ำเสียงของคารัสต่ำเรียบแต่กดดันจนบรรยากาศในห้องแทบกลายเป็นน้ำแข็ง เขาก้าวเดินเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างช้าๆ ดุจพยัคฆ์ที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม!

"ทิชาไม่ได้ทำ! พี่คารัส...กำลังเข้าใจทิชาผิดนะคะ!" ทิชาพยายามเค้นเสียงละล่ำละลักปฏิเสธ ใบหน้าสวยแต่งแต้มเครื่องสำอางบิดเบี้ยวด้วยความลนลาน "ทิชาจะไปทำเรื่องแบบนั้นทำไม พี่ไม่มีหลักฐาน อย่ามากล่าวหาทิชานะ!"

คารัสจ้องมองท่าทางตลบแตลงนั้นด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาส่งสัญญาณให้ทัดเดินเข้ามาพร้อมกดเล่นไฟล์บนโทรศัพท์มือถือ

“...ทำให้เนียนที่สุด อย่าให้มีร่องรอยอะไรที่สาวมาถึงตัวฉันได้เด็ดขาด ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูพี่คารัส หรือมีชื่อฉันไปเกี่ยวข้อง... แกไม่ได้ตายดีแน่!”

เสียงสบถกดขี่อันคุ้นเคยของตัวเธอเองดังกระหึ่มไปทั่วห้องนั่งเล่น พวกมือปืนสวะไม่ได้โง่ พวกมันอัดคลิปเสียงการสั่งงานของทิชาเอาไว้เพื่อเป็นหลักฐานกันโดนฆ่าตัดตอนและใช้ขู่ในอนาคต แต่ทิชาก็ยังคงแผดเสียงปฏิเสธอย่างข้างๆ คูๆ

"ไม่จริง! นั่นมันเสียงสังเคราะห์! ใครๆ ก็ตัดต่อได้ทั้งนั้น พี่โดนพวกมันหลอกแล้วพี่คารัส!"

คารัสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่ทัดจะยื่นสลิปและเส้นทางการเงินเชิงลึกขึ้นหน้าจอ iPad แสดงรายการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีส่วนตัวในชื่อ "ทิชา" ตรงไปยังบัญชีของหนึ่งในแก๊งโจรที่ไปทำร้ายซาร่าอย่างชัดเจนทั้งเวลาและสถานที่

เจอหลักฐานมัดแน่นขนาดนี้ ทิชาถึงกับก้าวขาไม่ออก หน้าซีดเผือดราวกับศพ ลมหายใจสะดุดกึก ความเย่อหยิ่งพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เธอหมดทางแก้ตัวโดยสิ้นเชิง

ด้วยความกลัวจนลนลาน ทิชารีบคว้ารายชื่อในโทรศัพท์หมายจะกดเบอร์หาพ่อของเธอที่อยู่ต่างประเทศ แม้ครอบครัวของเธอจะไม่ได้มีอิทธิพลหรือรวยล้นฟ้าเทียบเท่าตระกูลของคารัส แต่พ่อของเธอก็พอมีเส้นสายมากพอที่จะช่วยพาเธอบินหนีออกนอกประเทศไปกบดานได้ หากอยู่นานกว่านี้เธอต้องถูกจับเข้าคุกหรือถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่ชื่อแน่ๆ

คารัสมองมือที่สั่นระริกของเธอพลางเอ่ยเสียงต่ำเยียบเย็น

"เห็นแก่ที่แม่และปู่เคยให้ความเอ็นดูเธอ... ฉันจะไม่ลงมือฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง" คารัสก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจร้อนระอุดุจไฟแค้นกดดันจนทิชาตัวสั่นงกๆ "ไสหัวออกนอกประเทศไปซะ... ไปหาพ่อของเธอ แล้วจำใส่หัวไว้ว่าอย่าได้โผล่หัวมาให้ฉันหรือซาร่าเห็นหน้าอีกตลอดชีวิต"

"พี่คารัส..." เธอร้องไห้โฮ่ออกมาอยากสุดจะกลั้น พยายามกอดขาคารัสไว้ แต่เขาก็สลัดมันออกด้วยความขยะแขยง

"เพราะถ้าฉันเห็นหน้าเธอในประเทศนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว... ต่อให้เป็นพ่อของเธอ ก็ปกป้องศพเธอจากฉันไม่ได้!"

สั่งเสร็จ คารัสก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมองหญิงสาวคนที่เคยเอ็นดูตอนเด็กคนนั้นกลายเป็นคนจิตใจโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ ทิชาล้มพับลงกับพื้นด้วยความหมดสภาพ บัดนี้ ชนวนแค้นของทิชาได้ปิดฉากลงด้วยการระเห็จออกจากประเทศอย่างสิ้นไร้ศักดิ์ศรี ขณะที่คารัสรีบมุ่งหน้ากลับไปหาซาร่า... หัวใจดวงเดียวที่เขาต้องการปกป้องยิ่งกว่าชีวิต