6. ประชันหน้า

“ท่านคะ ท่านคะ เอ่อคุณกันต์คะ” แก้วตาเรียกเจ้านายซ้ำเมื่อเจ้านายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ 

“ครับ”ชายหนุ่มหลุดออกมาจากภวังค์ แต่สายตายังคงจ้องมาที่บุษยาไม่วางตา 

บุษยารู้สึกชาไปทั้งตัวทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยื่นอึ้งพลางก้มหน้ามองพื้นมือจับกันแน่น แก้วตาจึงแนะนำพนักงานใหม่ทั้งสองคนที่เป็นนักศึกษา แก้วตาแจ้งให้ท่านรองประธานหนุ่มว่าทั้งสองคนทำตำแหน่งอะไร สังกัดแผนกใหน

เมื่อแก้วตาทำหน้าที่แนะนำสิ้นสุดลง สายตาของท่านรองประธานกลับจับจ้องมาที่บุษยาแบบไม่ลดละ ทำให้คนที่ถูกจ้องทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้ามองพื้นมือจับประสานกันแน่นอยู่อย่างนั้น ท่านรองประธานหนุ่มก็กล่าวต้อนรับพนักงานใหม่ ก่อนที่คนอื่นจะสงสัยไปมากกว่านี้

 “ก็ยินดีต้อนรับทั้งสองคนนะครับ ขอให้ใช้ความรู้ความสามารถที่ได้ร่ำเรียนอย่างเต็มที่ บริษัทเรายินดีที่ได้คนเก่งๆมาร่วมงาน และก็ขาดเหลืออะไรหรือสงสัยเรื่องอะไรในองค์กรก็สอบถามเบื้องต้นจากคุณแก้วตาได้เลยนะครับ ผมฝากด้วยนะครับคุณแก้วตา” 

เมื่อพูดจบแล้วก็หุบยิ้มอย่างมีมารยาทให้แก้วตาเพื่อบอกว่าได้กล่าวจบแล้ว และเป็นการบอกนัยๆว่าน่าจะถึงเวลาที่พาทั้งสองออกจากห้องได้แล้ว

“ได้ค่ะท่านรอง ถ้าอย่างนั้นเรารบกวนเวลาท่านเพียงเท่านี้นะคะ ขอบคุณค่ะ”

ทั้งณดลและบุษยาก็ยกมือไหว้ท่านรองประธานแต่บุษยานั้นไม่กล้าแม้แต่จะสบตา และก้มโค้งตัวเคารพแล้วออกจากห้องไป บุษยาไม่คิดเลยว่าคนตรงหน้าเมื่อครู่นี้ที่ไม่เจอกันมาตั้ง3ปีแล้ว คนที่เธอเฝ้าแต่คิดถึงไม่เคยลืม แต่วันนี้เขานั่งอยู่ตรงนี้แล้วแถมครอบครัวของเขายังเป็นคนให้ทุนการศึกษาเธอด้วย แต่ดูเหมือนกันว่าเขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะมาทำงานที่นี่แล้วใครกันนะเป็นคนให้ทุนการศึกษาเธอหรืออาจจะบังเอิญก็ได้ 

จากนั้นแก้วตาก็พาเด็กใหม่ไปส่งที่แผนกที่ทั้งสองสังกัดอยู่ และแผนกของทั้งสองคนก็อยู่ชั้นเดียวกัน ต่างแค่กันอยู่โซนแยกฝ่ายออกแบบและจัดแสดง และฝ่ายการตลาดออนไลน์ (Digital Marketing) ก็อยู่ภายใต้การบริหารของกิ่งกานดาน้องสาวของกันต์พิมุกต์ โดยภายใต้การบริหารงานของกรรมการผู้จัดการคือ กันต์พิมุกต์ที่พึ่งได้รับการโอนหุ้นเรียบร้อยจากผู้ถือหุ้นคนก่อนซึ่งเป็นญาติของบิดาเพียงแค่ 1 อาทิตย์ก่อนที่บุษยาจะเข้ามาร่วมงาน 

กันต์พิมุกต์ และกิ่งกานดาก็ไม่เข้าใจสาเหตุที่บิดาเปิดบริษัทนี้ขึ้นมาออกแบบและจัดแสดง (งานอีเว้นท์)โดยเฉพาะ ซึ่งกิจการของเค้าก็มีมากมายและมีนักออกแบบภายใน และออกแบบอาคารภายในอยู่แล้ว ซึ่งตอนที่เปิดบริษัทนี้ขึ้นมาครั้งแรกเมื่อ 4 ปีก่อนคุณปกรณ์แจ้งในที่ประชุมว่าต้องการเปิดสายธุรกิจเพิ่มโดยจะใช้ชื่อของหลานชายที่เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าและมีชื่อเสียงทางด้านแวดวงบันเทิงเพื่อต่อยอดธุรกิจ

แต่เมื่อเดือนก่อนคุณปกรณ์ก็ได้การซื้อหุ้นโอนมาเป็นชื่อของลูกชายและลูกสาวทั้งหมด แต่หากจะว่ากันตรงๆเงินทั้งหมดที่ลงทุนเปิดบริษัทนี้คุณปกรณ์ก็ลงทุนทั้งหมดนั่นเอง 

“คุณกิ่งคะ พี่พาน้องๆพนักงานใหม่มาแนะนำค่ะ เมื่อครู่พาไปแนะนำกับท่านรองมาแล้วค่ะ”

“อ้อ สวัสดีค่ะพี่แก้วตาวันนี้กิ่งมาสายเลย ขอโทษด้วยนะคะ ชื่ออะไรกันบ้างคะ” กิ่งกานดาพูดไปพลางหยิบนั่นนี่ และยิ้มให้แก้วตายังไม่ทันได้สังเกตหน้าตาพนักงานใหม่ให้ชัด พอจังหวะหันมาพบเข้ากับบุษยา กิ่งกานดาก็ถึงกับตาโตด้วยความแปลกใจ 

“นี่น้องณดลค่ะอยู่ฝ่ายการตลาดออนไลน์ ส่วนนี่น้องบุษยาหรือน้องบัวค่ะอยู่ฝ่ายออกแบบและจัดงานแสดงค่ะ” แก้วตาแนะนำให้หัวหน้าฝ่ายออกแบบของบริษัทซึ่งเป็นหัวหน้าโดยตรงของบุษยา 

“สวัสดีค่ะยินดีต้อนรับนะคะ น้องบัวอยู่คุยกับกิ่งก่อนนะคะ จะขอคุยรายละเอียดงานนิดหน่อยค่ะเดี่ยวกิ่งดูแลต่อเองค่ะพี่แก้วตา”

หลังจากที่แก้วตาและ ณดลออกจากห้องแล้วกิ่งกานดาก็รัวคำถามใส่บุษยา

“น้องบัวเป็นยังไงบ้างคะเนี่ยไม่เจอกันตั้งนาน 5 ปีแล้วไหมนะ แล้วนี่ไปย้ายบ้านไปอยู่ที่ไหนคะ แล้วคุณอาทั้งสองคนสบายดีไหม” 

“เอ่อคุณกิ่งคะบัวสบายดีค่ะ ส่วนคุณพ่อท่านเสียไปได้เกือบ 3ปีแล้วค่ะส่วนคุณแม่ก็มีโรคประจำนิดหน่อยค่ะ” พอถึงตอนที่ตอบถึงคุณแม่บุษยาก็ตอบเสียงอ่อยพร้อมกับก้มหน้าเสียหน้าไม่สู้ดีนัก 

“เอ่อ ....แล้วคุณอาวดีพักอยู่ที่ไหนเหรอจ๊ะตอนนี้” ทั้งสองก็พูดคุยสอบถามซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นกิ่งกานดาซะมากกว่าที่สอบถาม กิ่งกานดาเองไม่คิดว่าจะเจอบุษยาที่นี่เหมือนกัน สร้างความแปลกใจให้บุษยาไม่น้อยที่เห็นบุษยาเป็นนักศึกษาทุนของบริษัท แต่ดูเหมือนกันว่าทั้งผู้บริหารทั้งสองคนดูท่าทางแปลกใจที่ได้พบบุษยาที่นี่

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าบริษัทที่บุษยาสังกัดอยู่อาจจะเป็นบริษัทเล็กในเครือเท่านั้นก็ได้ คนที่ดำเนินการคัดเลือกอาจจะเป็นฝ่ายบุคคลก็ได้ บุษยาก็ตอบคำถามเลี่ยงๆไม่บอกรายละเอียดถึงอาการของแม่มากนัก

บุษยาคิดว่าตัวเองเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่ง แถมต้องมาใช้ทุนการศึกษาอีก อย่างไรเสียก็ต้องอยู่ที่นี่ให้ได้ตามสัญญา 2ปี อีกทั้งเงินเดือนสวัสดิการก็ดี เงินเก็บที่มี ก็หมดไปกับการรักษาอาการของแม่ หากอยู่ไม่ครบตามสัญญาคงไม่มีเงินจ่ายค่าชดเชยที่ผิดสัญญาแน่ 

ก็ยังดีที่ไม่ได้ทำงานอยู่ชั้นเดียวกันกับ ไม่ต้องประชันหน้ากัน บุษยาคิดว่าคงไม่ค่อยได้เจอเค้าไม่งั้นก็คิดไม่ออกว่าจะทำตัว วางตัวแบบไหนแค่วันนี้ก็เล่นหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว จากนั้นกิ่งกานดาก็พาบุษญาไปส่งที่โต๊ะเพื่อแนะนำให้กับคนแผนกรู้จักซึ่งแผนกออกแบบก็จะมีแต่ผู้ชายซะส่วนใหญ่

12.00 น. พักเที่ยง 

“ลิฟต์มาแล้วบัว” บุษยาที่นัดกับณดลไว้ ณดลเดินมารอที่หน้าแผนกลงลิฟต์ไปพร้อมกัน จังหวะที่ลิฟต์เปิดออกมา ณดลที่ทำท่าผายมือพยักหน้าบอกบุษยาเข้าไปก่อน ขาที่กำลังจะก้าวเข้าไปต้องชะงักเมื่อคนในลิฟต์คือท่านรองประธานและผู้ช่วยหนุ่ม บุษยาเพลอสบตาคนตัวโต คยตัวเล็กต้องรีบก้มหน้าเพื่อหลบสายตาคม

 “เรารอลิฟต์ตัวอื่นดีไหมณดล”

“เชิญเข้ามาเลยครับ ไปด้วยกันได้ครับ” เป็นเสียงของผู้ช่วยหนุ่ม บุษยาที่เดินเข้าไปยืนก่อนณดลที่เดินตามเข้าไป

จังหวะนั้นก็มีพนักงานคนอื่นๆที่ยืนรอลิฟต์ ก้มตัวเพื่อแสดงความเคารพก่อนจะเข้าลิฟต์ไปพร้อมกันทำให้บุษยาต้องไปยืนใกล้ๆกันกับกันต์พิมุกต์ แต่คนตัวสูงก็วางตัวนิ่งเฉยชาราวกับไม่รู้จักกัน 

บุษยาคิดว่าบางทีเค้าอาจจะโกรธ หรือไม่ก็อาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรเพียงแค่ไม่อยากรู้จักกับพนักงานธรรมดาแบบเธอก็ได้ จังหวะที่ลิฟต์เปิดออกเพื่อรับอีกชั้น ก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยเซ็กซี่มาก แม้สาวสวยคนนั้นจะไม่ได้ใส่เปิดเนื้อหนังโชว์แต่ชุดก็รัดรูปเห็นทุกสัดส่วนชวนให้มอง เสื้อผ้าราคาแพงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งชวนหลงใหล 

“พี่กันต์!!สวัสดีค่ะ จะไปทานข้าวใช่ไหมคะ” เสียงใสทักทายอย่างตื่นเต้น

“ครับก็เที่ยงแล้วพี่ก็หิวนะครับ” เสียงทุ้มตอบกลับเชิงหยอก

“แหะๆ จริงๆด้วยไม่น่าถามเลยนะคะ นี่นาก็กำลังจะไปทานข้าวคนเดียวเหมือนกันค่ะ”

“เอ่องั้นถ้าไม่รังเกียจไปทานกับพี่ไหมครับ” สายตาที่พูดมองคู่สนทนา และหางตาก็ชำเลืองดูอาการคนข้างๆที่มัวแต่ก้มมองเท้าตัวเอง

“เป็นเกียรตินะสิไม่ว่า พี่กันต์ชวนทานข้าว แต่นี่นาชอบทานฝีมือคุณแม่พี่กันต์มากกว่าอร่อยมากเลยค่ะ” ทุกการสนทนาในลิฟต์ถึงไม่ได้ดังแต่ทั้งบุษยาและพนักงานในลิฟต์ก็ได้ยินชัดเจน นั่นเป็นสิ่งที่นีน่าต้องการ นีน่าส่งยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างออดอ้อนราวกับว่าทั้งคู่กำลังเริ่มเดทกัน 

บุษยาได้แต่คิดในใจทำไมลิฟต์มันช้าแบบนี้นะ เมื่อไหร่จะถึงชั้นศูนย์อาหารเสียที บุษยาเหมือนจะกลั้นหายใจรู้สึกหายใจไม่ออกลิฟต์นี้ช่างช้าเสียเหลือเกินสำหรับบุษยาที่อยากออกไปจะแย่แล้ว