52. แม่ผัว ลูกสะใภ้

แสงในยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวบาง บอกให้รู้ว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว คนตัวโตรู้สึกตัวตื่น ร่างเล็กนุ่มนอนอยู่ในอ้อมกอด คนตัวเล็กหลับตาพริ้ม ชายหนุ่มใช้นิ้วเขี่ยไรผมที่ปิดใบหน้านวลออกอย่าเบามือ บรรจงจูบหน้าผากอย่างรักใคร่

จากนี้ไปเขาจะได้ตื่นมา แล้วพบว่าคนตัวเล็กอยู่ข้างๆแบบนี้ทุกวันแล้วสินะ กันต์พิมุกต์ยกยิ้มอย่างมีความสุข คนตัวเล็กค่อยขยับตัวเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างรบกวนการนอน คนตัวโตรีบหลับตาลงทำทีว่ายังไม่ตื่น

บุษยาค่อยๆ ขยับตัวรู้สึกเมื่อยไปทั้งตัวจากกิจกรรมรักที่พึ่งผ่านมาอย่างหนักเมื่อคืน เมื่อตื่นขึ้นพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต ที่ยังคงหลับตาเสียงหายใจสม่ำเสมอเหมือนคนที่ยังไม่ตื่น บุษยาสำรวจใบหน้าคมใกล้ๆ นานแค่ไหนที่ไม่ได้หลับและตื่นด้วยกันแบบนี้ หากไม่นับเวลาที่ทะเลาะกัน ชายหนุ่มดูแลเป็นอย่างดี มีเพียงแต่เรื่องบนเตียงนี่แหละ ที่เขาดุดัน แต่ก็ต้องยอมตามใจเขาเสียทุกที

บุษยาใช้นิ้วชี้แตะที่ปลายจมูกคม ริมฝีปากกระจับสวยที่เวลาจูบนั้น เรียกว่าจูบสูบวิญญาณเสียอย่างไรอย่างนั้น หนวดเคราที่ขึ้นมาบางๆ คนตัวเล็กสำรวจพลางอมยิ้ม ชื่นชมความหล่อเหลาของเขาแต่ทว่า

“อุ๊ย! นี่คุณตื่นแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กตกใจเมื่ออยู่เขาก็ลืมตาขึ้นแถมมือใหญ่ก็จับข้อมือเล็กไว้ได้ทัน

“หึหึ ตื่นแล้วครับ ตื่นนานแล้วด้วย” ชายหนุ่มยกยิ้มเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเขินอายเมื่อถูกจับได้

“ตื่นแล้ว ก็กลับไปโรงแรมไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวคนอื่นตื่นมาเห็นเข้า”

“เห็นก็ช่างสิ ผัวเมียกันนอนด้วยกันใครจะว่าอะไร” กันต์พิมุกต์ตีมึน หลับตาดึงร่างเล็กมากอดให้แน่นกระชับขึ้นอีก

“ได้ยังไงล่ะคะ เราไม่ใช่ผัวเมียกันสักหน่อย” บุษยาหลุบตาลงมือดันออกแกร่งให้ถอยห่าง พลิกตัวตะแคงนอนหันหลังให้

“จะไม่ใช่ผัวเมียได้ยังไง เรากำลังจะมีลูกด้วยกันแล้วนะที่รัก” กันต์พิมุกต์ทำเสียงอ่อนใจเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วคนตัวเล็ก ก็กลับไปดื้ออีกเหมือนเดิม ชายหนุ่มดึงคนตัวเล็กให้หันหน้ากลับมาสบตา

“เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะที่รัก อย่าดื้อนักเลยพี่ต้องทำงาน พี่กำลังจะเปิดบริษัทผลิตน้ำยาทำความสะอาดครบวงจรแบบของคุณพ่อของบัว พี่จะสร้างให้ลูกๆ ของเรา ที่รักต้องเป็นกำลังใจให้พี่นะครับ” กันต์พิมุกต์เอ่ยเสียงทุ้มจริงจัง

“คุณจะสร้างโรงงานแบบของคุณพ่อเหรอคะ” คนตัวเล็กถามเสียงใส ตาโตมองสบตาแป๋ว ด้วยความตื่นเต้น เขาจะสร้างโรงงานแบบของคุณพ่อให้ลูกๆ

“ใช่ครับ ที่รักอย่าดื้อนักเลยนะครับเมื่อคืนยังบอกรักพี่อยู่เลย เช้ามาจะไล่ให้กลับไปอีกแล้ว” คนตัวโตทำน้ำเสียงน้อยใจ

“หรือว่าต้องทำแบบเมื่อคืนถึงจะเชื่อฟัง....จุ๊บจ๊วบบบ” ความเจ้าเล่ห์ของเขามีหรือจะยอมกลับไปง่ายๆ ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ฉวยโอกาสจูบริมฝีปากบาง สอดแทรกลิ้นยั่วคนตัวเล็กให้จูบตอบ

“อื้มม คุณอย่าค่ะมันเช้าแล้วนะ เดี๋ยวคนอื่นตื่นมาได้ยิน” บุษยากลัวว่าคนอื่นในบ้านจะได้ยินเสียงเข้า

“งั้นเรียกพี่ที่รักแบบเมื่อคืนแล้วจะปล่อย” คนตัวโตต่อรองยังไงเสียก็จะไม่ยอมกลับไปนั่งๆ นอนๆ เฝ้าหน้าบ้านแบบทุกครั้งแน่ ก่อนกลับออกไปต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

“เห้อ! ที่รัก! พอใจหรือยังคะ ปล่อยได้แล้ว” คนตัวเล็กถอนหายใจเบื่อหน่าย จำใจต้องยอมเรียกเขาไม่อย่างนั้นรู้ดีว่าเขาคงไม่ยอมจบแค่นี้แน่

“หึหึ ชื่นใจจริงๆ ปล่อยก็ได้ แต่ขออีกทีหนึ่งก่อน จุ๊บ จ๊วบบ” คนตัวโตยกยิ้มเจ้าเล่ห์ดึงร่างนุ่มเข้ามารับจูบ มือใหญ่บีบคลึงหน้าอกนุ่ม ลิ้นอุ่นเลียยอดอกทั้งดูดทั้งเลียยั่วเย้าจนหนำใจ 

บทรักเป็นไปอย่างนุ่มนวล คนตัวเล็กอ่อนระทวย ปล่อยให้เขาปรนเปรอไปอย่างไม่อาจต่อสู้และห้ามปรามได้ คนตัวเล็กพยายามไม่ส่งเสียงครางจวบจนเขาพาไปแตะขอบสวรรค์สำเร็จในเช้านี้ แล้วหลับไปด้วยความเพลีย

@หน้าบ้าน

"เอ…. แม่พุตตาลต้นมะม่วงกิ่งก็ไม่ได้หักนี่นา ฉันคิดว่ามันจะหักเสียอีก" ตาสนที่ออกมาดูหน้าบ้านหลังจากที่ตื่นมาช่วงสาย อดแปลกใจไม่ได้ที่ลมแรงจนบ้านสั่นขนาดนี้ต้นมะม่วงไม่หักเหมือนที่คิดไว้

"นั่นนะสิ แต่ก็ดีแล้วฉันจะได้กินมะม่วงสุก" แม่พุตตาลเงยหน้ามองต้นมะม่วงด้วยความแปลกใจไม่ต่างกัน แต่ทว่าเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง

"นมครับ ผมฝากบอกบัวด้วยนะครับว่าช่วงเช้าผมมีประชุมช่วงบ่ายๆ หรือไม่ก็เย็นๆ ผมจะมาหา" เสียงทุ้มเดินมาจากในตัวบ้าน แต่ไม่แปลกใจเท่าเสื้อผ้าที่ใส่ เสื้อยืดตัวใหญ่สีชมพูกับกางเกงช้างของบุษยา

"เอ่อ...ค่ะ คุณมาจากในบ้าน? เหรอคะ" นมพุตตาลถามเพื่อให้แน่ใจ

"ครับ นมอย่าพึ่งปลุกเขานะครับปล่อยให้นอนพักไปก่อน เดี๋ยวหิวคงตื่น"

เสียงทุ้มบอกหน้าเรียบเฉยไม่ได้สนใจคนที่มองแปลกใจกับเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่สักนิด ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินผ่านสองผัวเมีย ผ่านสวนเข้าไปทางประตูเชื่อมหลังโรงแรมหน้าตาเฉย 

สองผัวเมียมองหน้ากันทันควัน

"ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะ ต้นเหตุของบ้านสั่นเมื่อคืนคืออะไร หึหึ" ตาสนทำหน้าตาน้ำเสียงมีเลศนัย

"พูดมาก ไปเก็บใบบัวไป แกนี่ทะลึ่งจริงๆ"

"คืนนี้ถ้าฝนตกอีก ฉันว่าเราสองคนตอกเสาเข็มดีไหมแม่พุตตาล บ้านจะได้ไม่สั่น"

"ตาสน ตาแก่ทะลึ่งเสียจริง ไปเลยนะ" หญิงสูงวัย วัย 70กว่าๆ แต่ยังแข็งแรงสวยงามตามวัยเขินอายเมื่อผู้เป็นสามีหยอกเย้าให้กระชุ่มกระชวย

"ฮ่าๆๆๆ อายทำไม แก่อะไรฉันยังไหวนะ ลองไหมล่ะ"

"ตาสน! ไปเก็บใบบัว!" บ้าจริงๆ เลยพูดอะไรก็ไม่รู้แก้ขนาดนี้ คนแก่หยอกล้อกัน ก่อนที่จะแยกย้ายกันปรุงอาหารที่เตรียมของไว้ เพื่อทำขายให้ทันช่วงเที่ยง

12.00 น.

ลูกค้าที่เป็นพนักงานจากโรงแรมบุษยา รีสอร์ทแอนด์สปา เสียงส่วนใหญ่แต่มีลูกค้าขาจรที่เป็นนักท้องเที่ยวบ้างประปราย เริ่มทยอยมาสั่งอาหารเที่ยงกัน บุษยาที่ตื่นมาทันช่วยตักอาหารอยู่ในชุดเดรสคลุมเข่า สวมผ้ากันเปื้อน ผมยาวมัดรวบไว้ มีผ้าลูกไม้สีขาวมัดโพกผม มองดูสวยสบายตา

ไม่มีพนักงานโรงแรมคนไหนไม่รู้ว่าบุษยาคือคนที่CEO เจ้าของโรงแรมของพวกเขาประกาศว่าเป็นภรรยา บรรยากาศจึงแตกต่างไปจากเดิม จากที่มองชื่นชมในความสวยน่ารัก ก็ยิ่งมองมากกว่าชื่นชมว่าคนนี้หรือภรรยาเจ้านายของพวกเขา ทำไมถึงยังมายืนขายข้าวแกงอยู่หลังโรงแรมเช่นนี้

บุษยาไม่ได้รู้สึกอายยังคงก้มหน้าก้มตา ตัดอาหารตามที่ลูกค้าสั่ง แต่ทว่าทุกคนในร้านต้องแปลกใจ และตกใจในคราวเดียวกันเมื่อมีรถกระบะขนของ ขนคนมาหลายคนขับเข้ามาลานจอดในตัวบ้าน ข้างๆโซนที่ตั้งโต๊ะขายอาหาร

"ขนของลง น้อยไปตักกับข้าวแทนลูกสะใภ้ฉัน ส่วนหนูนาไปช่วยเป็นลูกมือแม่พุตตาล" เสียงมีอำนาจของคุณหญิงกานดา ที่ก้าวลงจากรถกระบะสองตอนลงมาสั่งการคนรับใช้ที่ถูกสั่งให้มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อวานพึ่งมาถึงเมื่อคืน

ส่วนพวกผู้ชายก็กุลีกุจอขนพัดลมใหญ่ เหมือนกับที่ใช้ในโรงงานอุตาสหกรรม สามตัวหาปลั๊กไฟเสียบเปิดเย็นไปทั่วบริเวณ ทั้งบุษยาและครอบครัวของนมพุตตาลต่างอ้าปากค้าง งงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่

"หนูบัวลูก ไม่ต้องทำงานแล้วนะ แม่ให้คนที่บ้านมาช่วยแล้ว มานั่งนี่มาเดี๋ยวแม่ทำเอง"

"เอ่อ มะไม่เป็นไรคุณหญิง บัวทำเอง"

"คุณหญิงอะไร! เรียกแม่สิ นี่ทุกคนวันนี้ทานฟรีนะฉันเหมาทั้งร้าน ฉันเลี้ยงเอง"  

 "คุณหญิงคะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ แล้วนี่พัดลมเอามาทำไมคะ" บุษยาทำเสียงอ่อนใจเมื่อคุณหญิงกานดาเล่นใหญ่ จนเธอเองก็วางตัวไม่ถูก

"ก็ตอนเที่ยงอากาศมันร้อน หนูบัวไม่ปิดร้านกลับไปอยู่กับลูกชายแม่ แม่ก็ต้องมาช่วยสิ จะให้ลูกสะใภ้อุ้มท้องหลานย่าทำงานอยู่แบบนี้  แม่ไม่ยอมหรอกนะมานั่งนี่ มาเดี๋ยวแม่ตักเอง เอาอะไรจ๊ะ ใส่ไปเยอะๆ จะได้หมดไวๆ ใครมาจากโรงแรมเราห่อไปกินก็ได้นะ"

 คุณหญิงในชุดลำลองที่ไม่ค่อยมีใครเห็นสวมเสื้อผ้ายืดเข้ารูปกางเกงทะมัดทะแมง แต่ทว่าแต่งหน้าจัดเต็ม เพชรที่นิ้วเม็ดใหญ่ รวบผมมีผ้าถักลูกไม้คาดผมสวยไม่แพ้ลูกสะใภ้ พลอยให้พนักงานอมยิ้มกับภาพที่เห็นไฮโซทำตัวติดดินยังไงก็ยังไม่ทิ้งคาบไฮโซอยู่ดี

"คุณหญิงตักเยอะขนาดนั้นใครจะกินหมด มาฉันตัดเอง" นมพุตตาลทำเสียงระอากับท่าทางแม่ค้าสมัครเล่น ที่พยายามทำท่าทางคล่องแคล่วแต่ก็เก้ๆ กังๆ

"ฉันตักเอง นี่ต่อไปนี้ถ้าไม่ยอมปิดร้านกลับไปด้วยกัน ฉันก็จะมาช่วยลูกสะใภ้ฉันขายทุกวัน ฉันไม่ยอมให้ลูกสะใภ้ฉันมายืนขาแข็งแบบนี้หรอกนะ!"