7. เด็กใหม่เนื้อหอม

 เมื่อลิฟต์ถึงชั้นแคนทีน(โรงอาหาร) พนักงานที่อยู่ในลิฟต์ก็ทยอยออกจากลิฟต์รวมถึงณดลและบุษยา  แต่ด้วยบุษยาที่ถูกเบียดให้ไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของกันต์พิมุกต์จะออกซ้ายที่ติดนี่นา จะเดินออกขวาก็ติดพันลภผู้ช่วยหนุ่ม

“ขอโทษนะคะ ขออนุญาติ เอ่อ..ขอทางด้วยค่ะ” คนตัวสูงชำเรืองมองด้วยหางตา และทำหน้านิ่งก่อนที่จะหันไปคุยกับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ข้างๆ 

“คุณนี่นาเชิญครับ”พร้อมกับทำท่าเชิญสาวสวยให้เดินออกจากลิฟต์ ทางด้านนีน่าก็ทำท่างแปลกใจว่าวันนี้ที่จะได้เป็นทานข้าวกับผู้บริหารหนุ่มที่ทั้งหล่อและโคตรรวยคือเขาจะพาเธอไปทานข้าวที่โรงอาหารร่วมกับพนักงานนี่นะเหรอ ถึงจะเป็นในห้องแอร์อาหารสะอาดก็เถอะ มันไม่เหมือนที่คิดไว้

“อ้อค่ะๆ เราจะทานข้าวกันที่แคนทีนหรอคะพี่กันต์ พอดีเลยค่ะ นีน่าอยากทานอะไรแปลกๆพอดี”  ในใจคิดว่าเราจะไปทานที่ห้องอาหารที่โรงแรมตรงข้ามอาคารนี้เสียอีก แต่ไม่เป็นไรก็ดีเหมือนกันจะได้เปิดตัวให้พนักงานเห็นกันไป นีน่ายกยิ้มมุมปาก

@แคนทีน

“บัวอยากกินอะไรเดี่ยวเราไปซื้อให้นั่งจองที่รอตรงนี้แหล่ะ” ณดลหันมาถามบุษยาหลังจากที่จับจองที่นั่ง

“ณดลกินอะไร”  เสียงหวานถามความเห็นขอเพื่อนชาย

“เราว่าร้านก๋วยเตี๋ยวน่ากินนะ”

“งั้นบัวก็กินเหมือนณดลก็ได้ เอาเส้นเล็กลูกชิ้นหมู เราว่าณดลไปซื้อขวดน้ำมาจองที่ดีไหมเราจะได้ไปช่วยกันถือ มันร้อนถือคนเดียวไม่ได้หรอก”

การสนทนาของสองคนถูกจับตามองด้วยหางตาจากคนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ที่ทำเหมือนไม่ได้สนใจแต่ก็สนใจฟังจนไม่ได้ฟังคนที่ร่วมโต๊ะว่าคุยอะไรกัน 

“คุณกันต์ครับๆ คุณนีน่าถามว่าจะทานอะไรดีครับ” ผู้ช่วยหนุ่มที่ร่วมงานกันจนเป็นที่รู้ใจ รู้เป็นอย่างดีเวลานี้เจ้านายต้องการอะไรและกำลังทำอะไรอยู่เพราะปกติแล้วเจ้านายของเขาไม่เคยลงมาทานข้าวที่แคนทีนเวลานี้เลย เพราะปกตินั้นผู้บริหารหนุ่มจะทานข้าวบนห้อง ไม่ก็ออกไปทานกับลูกค้าที่ห้องอาหารโรงแรมหรูฝั่งตรงข้ามอาคารสำนักงานใจกลางเมืองแห่งนี้ 

“เอ่อ นี่นาอยากทานอะไรครับ ผมทานอะไรก็ได้พันลภจัดมาให้ผมเลย ผมทานได้”

“ก๋วยเตี๋ยวไหมครับร้านนั้นอร่อยนะครับ คุณนีน่ารับอะไรดีครับ”

“เอ่อ...นีน่าเอาเหมือนพี่กันต์ก็ได้ค่ะ” พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม หวานจนพนักงานรอบๆนั้นซุบซิบว่าคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นหวานใจของเจ้านายหนุ่มหรือเปล่านะ

 นีน่าชำเรืองมองรอบๆแล้วยิ้มมุมปาก “หึ” พี่กันต์จะเป็นของใครไปไม่ได้หรอกนอกจากคุณหนูเจ้าของบริษัทอย่างเธอถึงจะเหมาะสม สมฐานะและหน้าตาทางสังคมความสวยก็สู้พวกดารานางแบบได้สบายๆ มีอะไรที่ไม่เหมาะสมกัน หญิงสาวยิ้มพราวเสน่ห์เป็นระยะ 

ทางด้านณดลและบุษยาที่ยืนรอคิวก๋วยเตี๋ยวอยู่

 “นี่นึกถึงร้านก๋วยเตี๋ยวในมหาลัยเหมือนกันนะร้านหัวมุมเจ้าดังอ่ะ อร่อยมากเลยให้ก็เยอะถูกด้วยเรานี่กินประจำ ประหยัดดี” ณดลที่กำลังชวนบุษยาคุยทั้งสองคนสนิทกันได้อย่างรวดเร็วเพราะอาจจะเป็นเพราะเข้ามาทำงานพร้อมกันแถมการเป็นนักทุนที่เรียนดีแต่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยเหมือนคนอื่นยิ่งทำให้เข้าอกเข้าใจกัน 

“บัวก็ชอบกินเกาเหลาร้านนั้นเหมือนกัน แต่มันอร่อยนะไม่ได้กินเพราะให้เยอะ” ทั้งสองคนคุยกัน หัวเราะคิกคักเบาๆ จนลืมสังเกตุคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง 

 “ฮะหึ่ม”ทั้งสองสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเสียงกระแอมดังมาจากข้างหลัง

@ที่โต๊ะอาหาร

บุษยารู้สึกว่าอาหารเที่ยงมื้อนี้ช่างไม่อร่อยเอาเสียเลย โต๊ะมีตั้งเยอะทำไมต้องมานั่งข้างๆโต๊ะของท่านรองประธานกับผู้หญิงของเขาด้วยนะ เธอต้องนั่งฝั่งเยื้องๆฝั่งตรงข้ามของคนตัวสูงหน้านิ่งคนนี้  รู้สึกว่าเหมือนมีสายตาจับจ้องมาตลอดเวลา 

“อะแหะๆ” บุษยาสำลักน้ำก๋วยเตี๊ยว จังหวะที่สำลัก ณดลก็รีบหยิบน้ำเปิดฝาขวดให้บุษยาด้วยความรวดเร็ว 

“บัว กินน้ำก่อนค่อยกินสิ ฮ่าๆเราไม่แย่งกินหรอกน่า” บุษยารีบดื่มน้ำแล้วส่งยิ้มเจื่อนๆให้เพื่อนชาย

“บัวหิวมากไปหน่อย” บุษยายิ้มเจื่อนกลบเกลื่อนความประหม่าต่อสายตาโต๊ะข้างๆ

“กินลูกชิ้นสิ อ่ะนี่เราแบ่งให้จะได้โตไวๆ นี่ตัวแห้งขนาดนี้” ทั้งสองหยอกล้อเล่นกันจนพี่พนักงานที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยอมยิ้ม 

เนื่องจากตอนเที่ยงจะมีพนักงานบริษัทอื่นๆที่เช่าอาคารสำนักงานลงกินข้าวทำให้ในหนึ่งโต๊ะคนที่รู้จักกันก็จะนั่งร่วมกัน หนุ่มๆในแผนกออกแบบอีกสองคนที่สาวๆในบริษัทรู้จักดีในความหล่อและความทะเล้นของ พี่กร และพี่สองที่สาวๆแผนกอื่นหมายตาแต่ติดตรงที่สองหนุ่มทีเมียแล้วจึงได้แต่แซวเล่นไปวันๆ 

“แหมมมม ณดลนายนี่มันช่างทำคะแนน น้องบัวเอากุ้งพี่ไหมครับพี่แบ่งหนึ่งตัว” กรเอ่ยแซวขำๆทะเล้น 

“พี่ก็มีกุ้งอ่ะ เอาพี่ของดีกว่าน้องบัว” พี่สองก็แซวขึ้นมาบ้าง ทำเอาบุษยายิ้มเขินอายทั้งขำหนุ่มๆ ที่แกล้งเอาใจผู้หญิงคนเดียวในโต๊ะซึ่งเธอก็รู้ดีว่าพี่ๆเค้าแซวเล่น

“แหะๆ บัวอิ่มแล้วล่ะค่ะ ถ้ากินหมดนี่สงสัยอ้วนชุดแน่นแน่ๆค่ะ” พลางยิ้มโค้งพนักหน้าเบาๆอย่างอ่อนน้อม

คนตัวสูงที่มองตัวหางตานี่ขบกรามแน่นอย่างไม่พอใจ แม้จะวางตัวนิ่งไม่ได้มองตรงๆ แต่ก็ได้ยินและเห็นปฏิกริยาของคนตัวเล็กที่นั่งเยื้องชัดเจน พลางคิดในใจ เสน่ห์แรงจริงๆเลยนะ ก่อนที่คนร่วมโต๊ะจะผิดสังเกตุชายหนุ่มก็ชวนคุยเพื่อกลบอารมณ์ครุกกรุ่นในใจของตัวเอง เขาเองไม่รู้ตัวว่าทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนี้

“นีน่าทานได้ไหมครับ ปกติเคยลงมาทานที่นี่ไหมครับ” ผู้บริหารหนุ่มหันไปถามนีน่าจงใจให้โต๊ะข้างๆได้ยิน

“ทานได้สิคะปกตินีน่าไม่ค่อยได้ทานอะไรแบบนี้หรอกค่ะ พี่กันต์ทานอะไรนี่นาก็ไปได้ทุกที่แหล่ะค่ะ” นี่นาตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานพราวเสน่ห์ให้ชายหนุ่ม ทำเอาคนฟังถึงกับไปไม่เป็น ได้แต่ยิ้มมุมปากตามมารยาท และหันไปหาผู้ช่วยหนุ่มที่ไม่รู้จะวางตัวยังไงเหมือนมานั่งทำอะไรตรงนี้ 

 “พันลภวันหลังเราต้องลงมาบ่อยๆแล้วล่ะจะได้เห็นความเป็นอยู่ขอ’พนักงานด้วย”ชำเรืองมองโต๊ะข้างๆ ทำเอาโต๊ะข้างพร้อมใจกันโค้งหัวคำนับยิ้มจื่นที่เผลอเสียงดังแซวสาวเจี๊ยวจ๊าวจนลืมว่าเจ้านายหนุ่มนั่งอยู่โต๊ะข้างๆนี่เอง 

บุษยารวบช้อนเธอไม่ได้ใช้ตะเกียบกินก๋วยเตี๋ยวซึ่งท่านรองประธานหนุ่มแอบลอบมองแล้วก็พลันอมยิ้มแล้วคิดในใจ 

“หึ..กินก๋วยเตี๋ยวกับช้อนส้อมตั้งแต่เด็กจนโตไม่เปลี่ยนเลยนะ”