8. สืบ

หลังจากกินมื้อเที่ยงเป็นที่เรียบร้อยกันต์พิมุกต์ก็แยกกันกับนี่นา เขาขึ้นลิฟต์ไปพร้อมกันกับนี่นา บุษยารีบไปก่อนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องประเชิญสถานการณ์ที่อึดอัดเหมือนตอนลงมา บุษยาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอึดอัดกับความเฉยชาของท่านรองประธานที่ทำเป็นเหมือนไม่รู้จักกัน ซึ่งมันก็ถูกแล้วนี่นาที่เขาจะทำเป็นไม่รู้จักกัน แต่อย่างน้อยๆ ก็น่าจะมองกันด้วยสายตาที่เป็นมิตรหน่อย หรือเขาอาจจะโกรธหรือไม่พอใจที่เห็นเธอที่นี่นะ บุษยาได้แต่คิดและก็บอกตัวเองว่าพยายามเลี่ยง อย่างน้อยๆต้องอยู่ที่นี่2ปีให้ได้

หลังจากวันที่เจอกันที่โรงอาหารบุษยาก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่เจอกันต์พิมุกต์ มาทำงานแต่เช้า โต๊ะทำงานของเธอและเขาก็อยู่กันคนล่ะชั้น เวลาพักเที่ยงก็ลงไปช้ากว่าคนอื่นบุษยาให้เหตุผลกับณดลว่า จะได้ไม่ต้องไปต่อแถวนานทำงานรอได้งานอีกด้วย  จากวันนั้นก็เป็นเวลา1 เดือนแล้วที่บุษยาทำไม่พบหน้าท่านรองประธาน 

ทางด้านกันต์พิมุกต์ชายหนุ่มกระวนกระวายยกหูโทรศัพท์จากโต๊ะทำงาน 

“พันลภเข้ามาหาผมหน่อย” 

“คุณกันต์ครับ มี... ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยทันทีเมื่อมาถึงแต่ยังไม่ทันได้พูดให้จบประโยค 

“ฉันมีเรื่องจะรบกวนนาย แต่เรื่องนี้จะมีแค่ฉันกับนายเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้” เมื่ออยู่กันสองคนทั้งสองก็จะพูดคุยกันอย่างสนิทสนมด้วยว่าอายุไล่เรี่ยกันและเรียกได้ว่าเป็นคู่หูรู้ใจกันเป็นอย่างดีแทบจะเป็นเพื่อนกันก็ว่าได้ถ้านอกเวลางาน กันต์พิมุกต์ยื่นแฟ้มเอกสารประวัติของบุษยาที่ขอมาจากฝ่ายบุคคลทั้งของณดลด้วยเพื่อไม่ให้ฝ่ายบุคคลสงสัย ถ้าขอไปสองคนแก้วตาก็คงคิดว่าจะดูข้อมูลเด็กทุนก็เท่านั้น

“ฉันอยากรู้ข้อมูลโดยละเอียดว่าเขาพักที่ไหน อยู่ยังไง กับใครและก็มีแฟนหรือยัง”

 “หึ...ได้สิครับ ผมจัดให้ครับ” ผู้ช่วยหนุ่มหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดแล้วอมยิ้มและกำลังจะเดินออกไป 

“เดี๋ยว....ฉันอยากรู้ว่ากับไอ้เด็กคนนี้ เค้าสนิทกันแค่ไหนตั้งแต่เมื่อไหร่” พูดพร้อมกันโยนแฟ้มประวัติของ ณดลมาวางบนโต๊ะ

“หึ หึ คร๊าบบบบ ท่าทางเจ้านายผมจะอาการหนักเพราะคนนี้หรือเปล่าที่ทำให้เจ้านายผมโสดอยู่ทุกวันนี้” ผู้ช่วยหนุ่มถามกลับด้วยท่าทางหยอกล้อ กวนโอ๊ยทำเอาท่านรองประธานหนุ่มถึงกับเสียอาการ

“พูดมากรีบไปทำงานเรื่องที่สั่งได้แล้ว”

“ว่าแต่งานที่สั่งนี่..เรื่องลับเฉพาะ หรือว่าาาาา เรื่องโปรเจคร่วมกับคู่ค้าคุณอคิน เรื่องไหนด่วนกว่าครับท่านรองประธาน” ผู้ช่วยหนุ่มถามต่อ ก็ไม่เชิงว่ายังกวนไม่เลิกแต่เป็นเพราะอยากรู้จริงๆว่าเจ้านายหนุ่มจะใช้ไปทำงานไหนก่อนดี

“ก็เรื่องลับเฉพาะสิวะ โปรเจคนั้นนายก็กระจายงานให้คนที่เกี่ยวข้องประสานงานต่อสิวะ!” 

“หึ หึ คร้าบบ ได้ครับเจ้านาย” ผู้ช่วยหนุ่มทำเสียงหยอกล้อ แล้วรีบออกมาห้องท่านรองประธานก่อนที่จะโดนอะไรเขวี้ยงใส่เสียก่อน 

หลังจากที่ผู้ช่วยหนุ่มออกจากห้องไปแล้ว ชายหนุ่มก็นึกถึงตอนที่อยู่โรงอาหารที่บรรดาหนุ่มส่งสายตามองบุษยา บ้างก็สะกิดกันมอง เขาเป็นผู้ชายทำไมจะดูไม่ออกว่า ผู้ชายพวกนั้นมองเพราะกำลังสนใจยัยเด็กใหม่ นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมา แฟ้มงานโครงการโปรเจคใหม่ที่เปิดอยู่ ปิดลงอย่างหงุดหงิด และก็ฉุดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาเขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วหยิบมือถือขึ้นมา ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด เสียงไม่ถือดังไม่นานปลายสายก็รับ

“ ยัยกิ่งตอนนี้น้องอยู่ไหน” 

“อยู่ที่ห้องทำงานค่ะวันนี้ไม่ได้ออกไปหาลูกค้าพี่มีอะไร?”

“พี่จะถามเรื่องโปรเจคใหม่ที่เราจะไปจอยส์(เป็นคู่ทางธุรกิจ)กันกับบริษัทคุณอคินไปถึงไหนแล้วเรื่องข้อตกลง เดี่ยวพี่ไปหาที่โต๊ะนะ”

“กิ่งไปหาพี่ก็ได้ ห้องพี่กว้างกว่า”

“เดี่ยวพี่ไปเองนี่จะถึงลิฟต์แล้วเนี่ย คุยที่ไหนก็เหมือนกันแหล่ะ” ชายหนุ่มคุณโทรศัพท์ไปพลางเดินไปด้วยยังไม่ถึง5 นาทีก็ลงชั้นที่กิ่งกานดาอยู่ซึ่งห่างกันแค่ชั้นเดียว สายตาก็พลางสอดส่องหาเป้าหมายว่านั่งอยู่โต๊ะไหน พอเห็นเป้าหมายว่านั่งอยู่ใกล้ๆกับนักออกแบบหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างกร และสองที่เจอเมื่อตอนเที่ยงก็พลันไม่สบอารมณ์ขึ้นมา แต่ก็วางมาดนิ่งเดินหลังตรง เข้าไปห้องน้องสาวที่มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบและจัดแสดงสินค้า(จัดอีเว้นท์) 

“เกิดอะไรขึ้นคะนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เคยมาหากิ่งที่ห้องเลย....หรือว่า...” พร้อมทำหน้ายิ้มสงสัยปนเจ้าเล่ห์หยั่งเชิง 

“หยุดเลย ก็โปรเจคนี้มันสำคัญนี่นาเป็นครั้งแรกที่เราจะไปร่วมทำงานกับทางนั้นแล้วเรื่องผลประโยชน์อีกต้องให้ชัดเจนพี่ก็ต้องลงมาสิ” 

“แล้วไปกิ่งก็คิดว่าลงมาเพราะอยากมาเจอใครซะอีก”

“…….” ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่ตอบ เงียบทำไม่สนใจจะตอบ เขาจะสนใจทำไมก็แค่เด็กพนักงานใหม่ใช้ทุน 

“ว่าแต่เรื่องแบบลูกค้าที่ต่างประเทศเขาสรุปมาหรือยังว่าจะเป็นทางบริษัทเรา หรือของบริษัทคุณอคิน”

“ยังไม่สรุปค่ะ กิ่งคิดว่าเขาอาจจะให้ทางเราตกแต่งภายใน ส่วนทางคุณอคินคงเป็นแบบโครงสร้างที่ต้องใช้สถาปนิคทางเราไม่ถนัดคงเป็นทางคุณอคินส่วนเรื่องส่วนแบ่งกำไร กิ่งคงต้องให้พี่กันต์กับคุณพ่อช่วยดูค่ะกิ่งไม่ถนัด”

“แต่ถ้าเป็นเรื่องออกแบบตกแต่งภายในกิ่งว่าคนของเราเอาอยู่ค่ะ หรือถ้าลูกค้าเคาะแบบโครงสร้างแล้วแบบภายในคนเราไม่ว่างช่วงนั้น ก็ใช้ออกแบบในบริษัทในเครือได้”

“อืมมมม ดี! เอ่อพี่คิดว่าน้องน่าจะมีผู้ช่วยนะทำไมไม่ให้พนักงานใหม่มาเป็นผู้ช่วยโปรเจคนี้ล่ะ ได้ข่าวว่าเก่งมากนี่จะได้ไปไหนมาไหนกับกิ่งพี่จะได้ไม่ต้องห่วง”

“ห่วงกิ่งใช่ม่ะ” กิ่งกานดาถามพร้อมกับยกคิ้วขมวดสงสัย ก็ไปคุยงานกับลูกค้าผู้ชายไปกับนักออกแบบผู้ชายสองคนแบบนี้ประจำมาห่วงอะไรตอนนี้

“อื้อออ ก็ใช่สิ พี่ไปล่ะ ..อ้อแล้วก็ย้ายผู้ช่วยกิ่งมานั่งหน้าห้องกิ่งด้วยนะ” จังหวะเดินเอี้ยวตัวกลับผู้บริหารหนุ่มหันมาสั่งการน้องสาวแล้วก็เดินออกไป

“อะไรของเขาเนี่ย... อย่าบอกนะว่า......” กิ่งกานดายกยิ้มแบบรู้ทัน พี่ชายเราออกอาการมาก แต่อีกใจหนึ่งก็หนักใจหากเป็นอย่างนั้นต้อง มีเรื่องให้หนักใจ กิ่งกานดาได้แต่ถอนหายใจ