LOGINSa labas tila hindi sumasang-ayon si Jienna, ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, lihim siyang natuwa. Ang ibig sabihin niyon, sa kanyang palagay, ay hindi talaga nais ni Jiro na si Chloe ang magluwal ng kanyang anak.
Samantala, si Cienna, habang ipinasok ang karne sa sariling bibig, ay hindi mapigilan ang pag-init ng kanyang dibdib. Habang pinagmamasdan niya ang paraan ng pagtingin ni Jiro kay Chloe, punô ng lambing at pag-aaruga ay nagdilim ang kanyang puso sa matinding selos.
“By the way,” biglang singit ni Carlo matapos ilapag ang kanyang kubyertos, “nakilala naba ng magulang mo si Chloe?” Tumitig siya kay Jiro na tila naghihintay ng malinaw na sagot.
Maingat na inilagay ni Jiro ang isang piraso ng isda sa plato ni Chloe. “Be careful, may tinik,” paalala niya, bago siya bumaling muli kay Carlo. “Hindi pa,” sagot niya nang mahinahon. “Nasa abroad pa sila ngayon. Babalik sila makalipas ang dalawang araw. Doon ko ipapakilala si Chloe sa kanila.”
Tumango si Carlo, uminom ng isang higop ng red wine, at hindi na muling nag-usisa pa.
Pagkatapos ng hapunan, magkasamang umuwi sina Jiro at Chloe. Nasa passenger seat si Chloe, nakatingin sa labas ng bintana, pinipigilan ang bigat sa dibdib. Ramdam pa rin niya ang hapdi sa kanyang braso, ang marka ng pagkakapisil ni Cienna.
Muling sumulyap si Jiro habang nagmamaneho. Napansin niyang tila malungkot ang dalaga. Inabot niya ang kamay nito, marahang hinawakan at pinisil ang maliit niyang palad na nakahinga lamang sa kanyang hita.
“Maaga pa naman,” malambing niyang alok. “How about we take a walk?”
Napalingon si Chloe sa kanya. Nagliwanag ang kanyang mga mata sa kabila ng lungkot, at dahan-dahang ngumiti. “Sige…” sagot niya ng mahina.
Huminto sila sa downtown, sa isang kilalang night market sa Tondo. Pagkaparada ng sasakyan, agad na bumaba si Jiro at hinawakan ang kamay ng dalaga. Mahigpit niya itong inakay papasok sa mataong kalsada, pinoprotektahan na huwag mabunggo ng mga dumadaan.
Kanina pa man, hindi gaanong kumain si Chloe sa hapunan. Kahit anong ilagay ni Jiro sa kanyang plato, wala siyang ganang kumain. Kaya ngayong nasa night market sila, pinilit ng binata na pasiglahin muli ang kanyang gana.
“They say the food here is amazing,” nakangiting wika ni Jiro habang nakayakap sa balikat ng dalaga. “Let’s try some together, okay?”
Unti-unting lumiwanag ang mukha ni Chloe habang tinitingnan ang makukulay na ilaw at masayang tao sa paligid. Parang bata siyang nagugulat sa bawat tanawin, para bang ngayon lamang siya nakalabas nang ganito.
Mula nang makatapos ng high school, hindi na muling nakapag-aral si Chloe. Sa loob ng bahay nila, bihira rin siyang makalabas. Sa kabilang banda, malaya si Cienna, ngunit si Chloe, sa tuwing magtatangkang magsalita ang natatanggap niya ay puro pang-aabuso at pananakit.
Kaya ngayong nasa piling siya ni Jiro, may alinlangan man sa kanyang puso, hindi niya maiwasang humanga. “Pwede ba talaga ito?” mahina niyang bulong, napapatingala sa matikas na anyo ng binata.
Bahagyang yumuko si Jiro, at sa kislap sa mga mata ng dalaga, parang tinamaan ang kanyang puso. Hindi niya napigilan ang sariling idampi ang halik sa pisngi nito. “Of course.”
Agad namang namula si Chloe, halos matapilok sa hiya. Ibinaba niya ang mukha at para bang gusto nang magtago. Ngunit natatawa lamang si Jiro sa kanyang reaksiyon, pinisil ang kamay nito, at dinala siya patuloy sa mas makulay pang bahagi ng kalsada.
Di nagtagal, isang dessert shop ang nakakuha ng atensiyon ni Chloe. Napatitig siya sa hawak na ice cream ng tindera, at tila nagningning ang kanyang mga mata.
“Do you want this?” malumanay na tanong ni Jiro habang nakatayo sa tabi niya, waring alam na ang sagot.
Tumingin si Chloe sa kanya, kumurap ng ilang beses, halatang gusto niya ngunit nag-aatubili pang magsalita.
Ngumiti si Jiro. Batid niya ang iniisip nito, ngunit sa halip na agad siyang mag-order, hinintay niyang kusang sabihin ng dalaga ang kanyang nais.
Ngumiti si Jiro, saka marahang yumuko sa tainga ni Chloe. “If you want it, say it. Tell the vendor yourself,” bulong niya, puno ng banayad na hamon.
Nanlaki ang mga mata ng dalaga. Hindi niya inasahan na iyon ang sasabihin nito. Para siyang natigilan, at kusa nang umurong. Kung may isang bagay na pinakanahihirapan siya, iyon ay ang makipag-usap sa ibang tao. Para sa kanya, kahit ang simpleng pag-order ay parang isang malaking pagsubok.
“Hindi na… ayoko na,” mahinang tanggi niya, halos hindi maipilit ang tinig.
Napabuntong-hininga si Jiro, bahagyang umiling, ngunit hindi siya nawalan ng tiyaga. “But I want it,” sagot niya, nakatitig sa mga mata nito. “Can you order one for me?”
Napalunok si Chloe. Sa tindi ng kaba, hindi na siya nakahanap ng dahilan upang tumanggi. Kaya’t kahit nanginginig ang loob, napilitan siyang tumango. “Anong flavor ang gusto mo?” tanong niya, halos pabulong.
“It’s okay, kahit ano,” tugon ni Jiro, at bahagyang kumurba ang labi. “As long as you order it.”
Matagal pang nag-ipon ng lakas ng loob si Chloe bago siya tuluyang lumapit sa counter. Abala ang tindera sa loob, ngunit agad siyang ngumiti at masiglang bumati. “Welcome! Ano po ang order ninyo?”
Nagulat si Chloe sa lakas ng boses nito, at halos hindi niya matingnan ang mga mata ng babae. Sa sobrang kaba, bumuntong-hininga siya at mahina ang tinig na nagsabi, “I… I want… raspberry cheese ice cream.”
Subalit dahil maingay ang paligid, hindi siya narinig ng tindera. Muli itong nagtanong nang malakas, “Ha? Ano po iyon?”
Wala nang nagawa si Chloe kundi lakasan ang loob at ulitin. Sa pagkakataong ito, lumakas nang sobra ang kanyang tinig. “Raspberry cheese ice cream!”
Umalon ang boses niya sa buong shop, at saglit na tumigil ang mga tao. Lahat ng mata ay napatingin sa kanya.
Namutla si Chloe at mabilis na ipinikit ang mga mata, saka tinakpan ang mukha gamit ang dalawang kamay. Parang gusto niyang lamunin ng lupa.
Ngunit mabilis ding bumalik sa normal ang paligid. Ngumiti lamang ang tindera at hindi inalintana ang nangyari. Sa halip, napansin nito ang kanyang mga mata at sinabing, “Ang ganda po ng mga mata ninyo.”
“Th-thank you…” sagot ni Chloe, hindi makatingin nang diretso. Piniling ibaba ang tingin at halos mabulol sa hiya.
Nahalatang naiilang siya, kaya mabilis ding binago ng tindera ang usapan. “Okay, raspberry cheese. Two hundred pesos po.”
Bago pa man makalabas ng pera si Chloe, inunahan na siya ni Jiro. Hinawakan nito ang kanyang kamay at mahinang bulong, “Ako na.”
Matapos magbayad, iniabot ng tindera ang resibo kay Chloe at nagbigay ng magiliw na nagsabi. “Pwede po kayong umakyat, mas konti ang tao doon.”
Nagpasalamat si Chloe, saka sumama kay Jiro paakyat.
Pagdating nila sa ikalawang palapag, naupo sila malapit sa railing, kung saan tanaw ang makukulay na ilaw at masiglang night market sa ibaba. Ngunit nanatiling hindi mapakali si Chloe. Naalala pa rin niya ang hiya at kaba kanina. Kinakabahan siyang baka napahiya si Jiro dahil sa kanya.
Napansin naman ito ng binata. Hinaplos niya ang buhok ng dalaga at mahinahong sinabi, “You did well just now.”
Nag-angat ng mukha si Chloe, saka siya nginitian nang may ginhawa. Unti-unti, nabawasan ang bigat sa kanyang dibdib.
Mayamaya, dumating na ang tindera dala ang kanilang order. “Enjoy,” magalang nitong wika bago sila iniwan.
Sa mesa, kumikislap ang kulay rosas na ice cream na may tsokolateng sarsa sa ibabaw. Halos hindi na maitago ni Chloe ang pagkasabik, at hindi maalis ang kanyang tingin dito.
Maingat na itinulak ni Jiro ang ice cream papalapit sa kanya. “Eat it quickly.”
Napatingin si Chloe sa kanya, at mahina ang tinig na nagsabing, “Pero… sa’yo ‘yan. Hindi ko naman kailangan—”
“I’m full. You eat,” putol ni Jiro, sabay abot ng kutsarita sa kanya.
Nag-alinlangan pa si Chloe, pilit na minamasdan ang mukha ng binata. Nang masiguro niyang hindi ito naiinis, saka lamang niya tinanggap ang kutsara. “Okay,” bulong niya.
Nakaupo lamang si Jiro, nakasandal ang siko sa mesa, ang isang kamay nakasuporta sa kanyang panga. May ngiti sa kanyang labi at banayad na init sa kanyang mga mata habang pinagmamasdan siya.
Samantala, nakatutok si Chloe sa ice cream na para bang gusto niyang tandaan ang bawat anyo nito. Ilang sandali pa, sinubukan niya ito. Nilagay niya sa bibig ang unang subo at agad namilog ang mga mata niya. Ang tamis at asim ay naghalo, malamig ngunit nakakaaliw sa dila. Hindi niya napigilan ang ngumiti sa sarap.
Tahimik ang kanyang maliit na mukha, ngunit maliwanag na maliwanag ang kasiyahan dito.
Sa gitna ng sandaling iyon, biglang tumunog ang cellphone ni Jiro. Kinuha niya ito mula sa bulsa, at sa screen ay lumitaw ang isang salita: Mom.
Kumunot ang noo ni Crisanto. Saglit siyang natigilan habang inaabot ang tasa, saka matalim na tiningnan si Theo. “Putangina, nagawa mo talaga ang ganitong kasalanan, ano?”“Damn, bakit mo naman ako minumura? Kinukuwentuhan lang naman kita dahil hindi kita itinuturing na ibang tao. Sa iba nga, hindi ko sasabihin ang mga ganitong bagay.”“Mas mabuti pang ituring mo akong ibang tao,” sagot ni Crisanto, halatang naiinis. “Nadudumihan ang tenga ko sa mga pinagsasasabi mo.”Sa halip na mapahiya, sumimsim lang si Theo sa inumin niya at ngumisi na para bang wala siyang sinabing kahindik-hindik.“May gana ka pang ngumiti?” Umiling si Crisanto, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha ng kaibigan.
Malapit nang mag-alas-otso y medya ng gabi nang makarating si Crisanto sa siyudad. Matapos maihatid ang mga sea cucumber, pinilit siya ni Theo na manatili muna para kumain at magkuwentuhan. Matagal-tagal na rin silang hindi nagkikita, kaya kahit marami pa siyang kailangang asikasuhin, hindi na niya nagawang tumanggi.Dinala siya ni Theo sa isang kalapit na kalsadang kilala sa mga ihawan at barbecue. Buhay na buhay ang lugar, puno ng mga taong nagkukuwentuhan habang kumakain sa mga mesa sa tabi ng kalsada. Malamig ang simoy ng hangin sa gabi, at ang amoy ng inihaw na karne at seafood ay nakadaragdag sa sarap ng pagkain sa labas. Matapos umorder ng iba't ibang tusok-tusok at inihaw na pagkain, pumili sila ng mesa at umupo.May dalawa ring lamok na likidong pantaboy-lamok sa ilalim ng mesa, ngunit hindi iyon nakapigil sa kanilang komportableng pag-uusap. Nang makabalik sila sa kanilang mga upuan, agad na dumampot si Theo ng bote ng alak at naghanda ng maiinom para sa kaibigan.Gayunman,
Hindi man lang nag-angat ng tingin si Crisanto. Patuloy lamang siya sa pagsubo bago sumagot, “Si Ate Faye ang nagsabing mauna na akong kumain.”Dumating si Faye na may dalang mangkok ng kanin para kay April. Inilapag niya iyon sa harap ng anak bago nagpaliwanag, “Aalis din naman si Crisanto mamaya, kaya pinakain ko na siya. Baka hindi na siya makabalik kapag natagalan pa.”Tinanggap ni April ang mangkok at bahagyang tumango. “Ah, gano’n pala.”Sisimulan na sana niyang kumuha ng ulam nang biglang tumunog ang sensor mula sa pintuan.“Hello, welcome!”Napatingin si Faye sa direksiyon ng tindahan. Mabilis niyang inilapag ang sandok at tumayo.“Ako na ang bahala. Kayo na muna riyan at kumain nang maayos.”Pagkasabi niyon, halos patakbo siyang dumaan sa bakuran at pumasok sa likod na pinto ng supermarket upang asikasuhin ang bagong dating na customer.Naiwan sina April at Crisanto sa hapag, silang dalawa na lamang ang kumakain. Sandaling tumahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng m
Natigilan si April sa tanong ni Crisanto. Napatingin siya rito na para bang hindi makapaniwala sa kapal ng mukha nitong magtanong nang ganoon. Sandali siyang nawalan ng maisagot, kaya nanatili na lamang siyang tahimik habang bahagyang nakabuka ang mga labi.Nang mapansin iyon ni Crisanto, lalo pang lumapad ang pagkakangisi niya. “O, ’di ba? Wala kang masabi. Ibig sabihin, wala ka ring maipintas sa akin. Kaya malinaw na mabuting tao talaga ako.”Napailing si April at tuluyang inalis ang tingin sa kanya. Kumuha siya ng basahan at nagkunwaring abala sa pagpupunas ng kaha de yero, ayaw niyang bigyan pa ng pagkakataon ang lalaki na lalo siyang asarin. Ngunit may isang bagay siyang gustong linawin, kaya habang nagpupunas ay kaswal siyang nagtanong, “Ikaw ang nag-utos kay Luis na pumunta sa barangay, hindi ba?”Bahagyang ikiniling ni Crisanto ang ulo, kunwari'y naguguluhan sa tanong. “Wala akong alam diyan. Pumunta ba talaga si Luis?”“Tumigil ka nga sa pagpapanggap.” Hindi man tumingin si A
Matapos makapasok sa barangay, huling sulyap na lamang ang ibinigay ni Crisanto kay Luis bago siya tuluyang umalis. Magaan na ang pakiramdam niya, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nalalayo niya nang may biglang tumawag sa kanya mula sa likuran.“Crisanto!”Napalingon siya sa isang iglap nang marinig ang pamilyar na boses. Si Felixa iyon, hingal na hingal habang pasan ang ilang supot ng gulay at iba pang pinamili. Halata sa mukha nito ang pagod, ngunit may bahid pa rin ng pag-asa sa mga mata habang humihingi ng tulong.“Crisanto, puwede mo ba akong ihatid pabalik sa tindahan?” mahinang pakiusap nito.Hindi na siya nagtanong pa. Agad siyang lumapit at kinuha ang mga pinamili sa kamay ni Felixa. “Bakit hindi ka nagdala ng sasakyan? Ang dami mong binili.”“Naaksidente ang kotse ilang araw na ang nakalipas. Hindi pa naaayos sa siyudad,” paliwanag ni Felixa habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay.Basang-basa na ang puting damit nito dahil sa init, at bahagyang dumiki
Maingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan
Sa mga sumunod na araw, tahimik na nanatili si Jayra sa bahay. Hindi siya humihiling lumabas, hindi rin nagrereklamo, pero para siyang nalantang talong, walang sigla, walang gana.Tuwing uwian naman, dumaraan si Arienna sa school gate para bumili ng kung anu-anong snacks. At sa tuwing iaabot niya i
“May kailangan lang akong asikasuhin sa isa sa mga subsidiary. Tara, ihahatid kita sa school pagkatapos nating kumain,” sabi ni Jiro habang inaayos ang manggas ng kanyang dark suit. Eleganteng tignan, kalmado, at napakaayos, kahit hindi siya magsalita, kapansin-pansin pa rin ang presensiya niya.M
Habang tinitingnan ni Arienna ang mga nakasabit na damit, maingat niyang pinili ang mga ito isa-isa. Sa huli, tumigil ang tingin niya sa isang blue pinstripe shirt, simple pero elegante. Kinuha niya ang sukat na alam niyang sinusuot ni Jiro at mahinang sabi sa clerk, “Ito na lang po.”Sa labas ng t
Mas lalong lumalim ang sandaling iyon sa pagitan nila. Lumapat ang katawan ni Jiro kay Chloe, mahigpit ang pagkakayakap, tila ba ayaw nang maghiwalay. Naramdaman ni Chloe ang bilis ng tibok ng puso niya, halos maubusan ng hininga, ngunit nanatili siyang nakayakap dito, parang baging na ayaw bumitaw







