LOGINAriana Wayne POVSabado ng hapon. Napakatahimik ng buong bahay namin sa Forbes Park habang ang malamig na hangin mula sa garden ay dahan-dahang pumapasok sa nakatuping glass door ng veranda. Nakasandal ako sa malambot na sofa sa ikalawang palapag, dahan-dahang itinatagilid ang katawan para mas maging komportable ang pagkakahawak ko kay Alex. Tatlong buwan na siyang mahigit, at ramdam na ramdam ko na ang pagbibigat ng katawan niya kumpara noong mga unang linggo namin mula sa ospital.Nakatitig ako sa maliliit niyang daliri na mahigpit na nakakapit sa strap ng sando ko. Katatapos lang niyang dumede at ngayon ay dahan-dahan nang pumipikit ang mahahaba niyang pilikmata. Sa tuwing nakikita ko ang ganitong mga simpleng eksena sa araw-araw, hindi ko maiwasang mapangiti nang mag-isa. Dati, ang oras para sa akin ay nasusukat sa mga deadline, quarterly board meeting, at mga emergency press conference. Ngayon, ang oras ay nasusukat na sa mga oras ng pagdede, pagpapadighay, at sa
Ariana Wayne POVBiyernes ng umaga. Napakapresko ng hangin na pumapasok sa pinto ng veranda rito sa ikalawang palapag ng bahay namin sa Forbes. Nakaupo ako sa malambot na sofa sa may study area, dahan-dahang iniinom ang warm oat milk ko habang pinapanood ko si Alex na nakadapa sa kanyang playmat. Nag-uumpisa na siyang mag-angat ng ulo nang ilang segundo bago muling idadapa ang kanyang pisngi sa mat, kasabay ng maliliit at nakatutuwang ungol na parang may ipinaglalaban sa buong mundo.Sino ba namang mag-aakala na darating kami sa ganitong yugto? Dati, kapag nakaupo ako sa tapat ng malaking mesa na 'to, puro mga kontrata sa pagitan ng Wayne at Reyes Group ang pinag-aaralan ko. Iniisip ko kung paano poprotektahan ang pamana ni Papa laban sa mga pag-atake sa korte o sa balita. Pero ngayon, ang tinitingnan ko sa iPad ko ay ang floor plan para sa pag-aayos ng rest house sa Laguna, habang sinisiguradong hindi mauuntog ang anak ko sa playpen."Ariana, darling, look at t
Ariana Wayne POVMaliwanag ang sikat ng araw sa malaking veranda ng bahay namin dito sa Forbes Park. Huwebes ng umaga, at habang nakasandal ako sa malambot na armchair habang karga si Alex, hindi ko mapigilang mapangiti sa katahimikan ng paligid. Ang maliit naming anak ay tatlong buwan na ngayon. Mas malusog siya, mas madalas nang magmalikot ang maliliit niyang paa, at marunong na ring magpakawala ng mga maliliit na ungol kapag nakikita niya ang mukha namin ni Lucas.Sino ba namang mag-aakala na darating ang araw na ganito na lang ka-kalmado ang buhay ko? Dati, sa ganitong oras ng umaga, pangarap ko lang na makatapos ng isang basong kape nang walang tumatawag na abogado o board member na nagpapanic dahil sa bumababang stock value. Pero ngayon, ang pinakamalaking desisyon na ginagawa ko bago mag-tanghali ay kung aling baby onesie ang isusuot kay Alex."Ariana, inumin mo muna itong mainit na gatas habang tulog pa ang bata," boses ni Mama habang lumalabas sa verand
Ariana Wayne POVTahimik ang buong ikalawang palapag ng bahay namin sa Forbes ngayong hapon. Nakaupo ako sa tapat ng malaking desk sa study room habang nakasandal sa malambot na leather chair. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag ang huling bundle ng mga dokumento mula sa Swiss bank—ang opisyal na turnover certificate na nagpapatunay na sarado na nang tuluyan ang lahat ng offshore accounts at digital vaults na iniwan ni Papa.Dati, kapag nakakakita ako ng ganitong kakapal na legal documents, agad na umaakyat ang presyon ko sa kaba. Iniisip ko kung anong klaseng kaso, kontrobersya, o pag-atake na naman mula sa mga Valdez ang kailangan naming harapin sa korte. Pero ngayon, habang pinagmamasdan ko ang malaking red seal ng bangko sa huling pahina, ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang kakaibang relief. Wala na kaming kailangang itago. Wala na ring pwedeng gamiting laban sa amin.Inilagay ko ang huling pirma sa ibabang bahagi ng papel. Pagkatapos, dahan-dahan kong
Ariana Wayne POVLunes ng umaga. Masarap ang timpla ng hangin na tumatagos sa nakatuping sliding door ng dining area dito sa Forbes Park. Nakaupo ako sa tapat ng lamesa, unti-unting humihigop ng mainit na tsokolate habang hawak ng kabilang kamay ko ang lalagyan ng pacifier ni Alex. Sa tabi ko, nakalatag ang ilang simpleng folder—hindi mga komplikadong financial audit o kaso sa korte, kundi ang mga draft ng mga programa para sa pagsisimula ng carpentry at woodworking workshop ng mga kabataan sa Laguna.Dati, kapag sinabing Lunes, pakiramdam ko ay papasok ako sa isang giyera. Sanay ako sa tunog ng sapatos sa marmol na sahig ng executive floor, sa mga seryosong mukha ng mga bise-presidente, at sa kaba tuwing may hindi inaasahang balita mula sa stock market. Pero ngayon, habang pinapanood ko ang bahagyang pag-galaw ng mga halaman sa garden, nare-realize ko kung gaano kasarap ang mabuhay nang hindi nagmamadali."Ariana, bakit malamig na 'yang tsokolate mo? Ipag
Ariana Wayne POVMedyo gabi na nang makabalik kami sa Forbes Park mula sa biyahe sa Laguna. Pagpasok pa lang ng sasakyan sa gate ng bahay, naramdaman ko agad ang matinding pagod sa buong katawan ko. Kahit papaano, nakakapagod din pala ang maghapon na pagbiyahe habang may kalong na baby, pero kasabay ng pagod na iyon ay ang kakaibang gaan sa loob ng dibdib ko.Pahigop na ako sa mainit na tubig habang nakasandal sa counter sa kusina. Sa tapat ko, dahan-dahang inilalapag ni Lucas ang mga gamit ni Alex na binuhat niya mula sa SUV. Nakabukas ang tatlong pindutan ng polo shirt niya at halatang hapon na rin ang tikas niya para sa araw na ito, pero mabilis pa rin ang kilos niya kapag kailangan nang asikasuhin ang anak namin.Sino ba namang mag-aakala na darating ang araw na mas pagtutuunan namin ng pansin ang pag-aayos ng baby bag kaysa sa pagre-review ng mga quarterly reports para sa Switzerland accounts? Dati, kapag pumasok kami sa pinto ng bahay galing sa biyahe, lap
Ariana Wayne POV Ang Manila skyline sa gabi ay parang isang dagat ng mga bituin na nakalubog sa dilim. Habang dahan-dahang lumalapag ang aking private jet sa isang eksklusibong hangar, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ng vanity. Wala na ang mumurahing cotton dress na binili ko sa sale para l
Ariana Wayne POV Malamig ang hangin sa rooftop ng engrandeng hotel na ito, pero mas matindi ang ginaw na nararamdaman ko sa loob ng dibdib ko. Ngayong gabi ang selebrasyon ng ikatlong anibersaryo ng kompanya ni Marcus. Tatlong taon ko rin siyang sinuportahan nang tahimik. Tatlong taon akong nagpa
Ariana WayneMariin ang pagkakahawak ni Lucas sa aking baywang habang isinasandal niya ako sa malamig na pader ng kanyang silid. Ang kanyang mga halik ay hindi banayad; bawat dampi ng kanyang labi sa aking leeg ay tila isang pag-angkin."Sigurado ka ba rito, Ariana?" bulong niya, ang boses ay paos
Ariana Wayne POVMabilis na pinaharurot ni Jayson ang sasakyan habang si Lucas ay panay ang tawag sa kanyang security team sa labas ng bansa at sa mga contacts niya sa pulisya. Ang balitang nakatakas si Marcus ay parang isang malamig na tubig na ibinuhos sa amin matapos ang tagumpay laban kay Celes







