บทที่ 10 โดนเอาจนสำลัก

"พี่เสือคะ เพื่อนพี่เสือจะเข้ามาให้ได้เลย ลิซห้ามก็ไม่ฟัง"

แล้วก็มีเสียงโหยหวนของใครบางคนพูดแทนฉัน ฉันหันควับไปมองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย เดี๋ยวนี้!"

ฉันหันกลับมาพูดกับเสือ เสือเหวอนิดหน่อยที่เห็นฉันซีเรียส

"แต่พี่เสือ..."

"หุบปากสักที ก่อนที่ฉันจะเอาอะไรอุดปากเธอ!"

ฉันหันไปแหวใส่ยัยลิซนั่นอีกรอบ พูดแทรกอยู่ได้น่ารำคาญ!

"เอ๊ะ พี่"

"ลิซ..."

ยัยนั่นเงียบเสียงที่กำลังจะโต้เถียงฉันลงทันทีที่เสือเรียกเธอไว้ เสือขยับตัวลุกจากเตียงฉันถึงได้เห็นว่าช่วงล่างของเขามีผ้าขนหนูห่อหุ้มอยู่

"กลับไปก่อน"

"แต่ลิซยังไม่อยากกลับนี่คะ"

เสือเหลือบตามองฉันก่อนจะเบนสายตาไปมองคู่นอนหมาดๆของเขา

"พี่เสือก็บอกว่าจะไปส่งลิซด้วย"

ยัยนี่ดูท่าจะไม่ยอมกลับจริงๆแหะ เสือก็ดูท่าจะติดใจยัยนี่อยู่เหมือนกัน ก็นะ ยัยนี่สะบึ้มซะขนาดนี้ คนอย่างเสือ ของที่ได้ลิ้มลองใหม่ๆก็ต้องเห่อเป็นธรรมดา ก็ต้องอยากเก็บไว้กินต่ออีกสักพัก

แต่ไม่นานมันก็เบื่อ เชื่อเหอะ!

"อยากอยู่ ให้อยู่"

ฉันพูด ก่อนจะหันไปพูดกับเธออีก

"แต่ให้ออกไปรอข้างนอกห้อง"

"ลิซไม่..."

"ลิซ ออกไปรอข้างนอกก่อน"

"แต่ว่า..."

"พี่จะคุยกับเพื่อนครับ แป่บเดียว"

เสือพูดจนสุดท้ายยัยนั่นก็ยอมออกไป

ปึ้ง~

พร้อมกับกระแทกประตูปิดเสียงดัง

ดูท่ายัยนี่จะงี่เง่า ฉันเดาได้เลยว่าเสือมันกินไม่เกินเดือนแน่ๆ

"มีอะไรหรือเปล่า บุกเข้าห้องมาขนาดนี้?"

เมื่อยัยนั่นออกไป เสือก็หันมาถามฉันทันที ฉันอดมองร่างกายท่อนบนของเขาที่มีรอยข่วนและรอยคิสมาร์กบนตัวหลายจุดไม่ได้เพราะมันเด่นเหลือเกิน ก่อนจะพ่นลมหายใจเงยหน้ามองเขา

"เมื่อคืนนี้นายให้ฉันกินอะไร?"

แล้วฉันก็ถามคำถามที่อยากรู้ออกไป เสือขมวดคิ้วทันที

"เหล้าไง"

แล้วก็ตอบมาแบบไม่คิด

"เออ รู้ว่าเหล้า แต่ในเหล้าใส่อะไรลงไป?"

"ใส่อะไร...ก็ โซดากับน้ำแข็ง"

"โว๊ะ ถามจริงว่านี้ไม่รู้หรือจงใจกวนตีนวะ"

"เอ้า อะไรวะ ก็อยู่ๆเธอมาถามแบบนี้..."

แล้วจู่ๆเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมก่อนจะเบิกตากว้างในที่สุด

"เห้ย เดี๋ยวนะ"

เขากรอกตาไปมาอย่างครุ่นคิดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง เหมือนเขาต้องการคำตอบอะไรจากยัยลิซนั่น

สวบ~

ส่วนฉันก็พ่นลมหายใจออกมาก่อนจะเดินตามเขาออกไป ในจังหวะที่ยัยลิซนั่นพูดขึ้นพอดี

"ก็ลิซจะผสมยานั่นให้พี่ แต่เพื่อนพี่มาแย่งไปดื่มเองนะ ลิซไม่ผิดสักหน่อย"

"แล้วทำไมไม่บอกล่ะว่าแก้วนั้นมันก็มียาด้วยเหมือนกัน"

"ก็..."

ยัยนั่นเงียบเสียงไปเมื่อเลื่อนสายตามาเห็นฉัน จากที่ได้ยินฉันสรุปให้เลยแล้วกัน ว่ายัยนั่นมันจะใส่ยาเวรนั่นให้เสือ คงอาจเพราะมันชอบความรุนแรงหรือชอบแบบถึงใจจนใจจะขาดมันก็เลยต้องการแบบนั้น แต่ฉันดันแย่งแก้วนั้นไปดื่มก่อนไง ความซวยก็เลยตกมาถึงฉัน และถ้าจะให้เดามันคงผสมยานั่นลงในเหล้าแก้วใหม่ให้เสือดื่ม เขาถึงได้พามันกลับมาโดยที่ลืมฉันไปสนิท

มิน่าล่ะสภาพถึงได้เป็นกันแบบนี้

"เออ ทำไมไม่บอกวะ!"

แต่ที่ฉันโมโห คือมันไม่บอกสักนิด มันรู้แต่มันไม่ใส่ใจด้วยซ้ำว่าฉันจะเป็นยังไง ดีแต่สนใจจะลากผู้ชายไปกิน มันเคยคิดสักนิดมั้ยว่าฤทธิ์ยานั่นจะทำให้ฉันเจอกับอะไรบ้าง!

"อ้าว ก็แล้วพี่แย่งไปดื่มเองทำไมล่ะคะ"

ยัยนั่นย้อนใส่ฉัน จนฉันเริ่มเดือดขึ้นมาอีก

ฉันสาวเท้าเดินเข้าไปหาพลางดันเสือให้หลบไปแล้วกระชากแขนยัยนั่นลุกขึ้นมา

หมับ~

"อะ โอ้ย มันเจ็บนะพี่! ลิซไม่ผิดนะ คนที่ผิดก็พี่เองนั่นแหละที่แย่งไปดื่มอ่ะ พี่จะมาโทษลิซไม่ได้"

"เธอน่าจะคิดได้ว่าคนที่โดนฤทธิ์ยาทุเรศๆของเธอมันจะเป็นยังไงบ้าง แต่เธอไม่คิดจะใส่ใจด้วยซ้ำ ในหัวสมองมีแต่เรื่องต่ำๆ!"

ฉันบีบแขนมันแรงมาก ยัยนั่นก็ดูไม่ยอมคน หรือบางทีอาจจะยังไม่รู้จักฉันดีพอ ถึงได้พูดยั่วกันแบบนี้

"แล้วพี่โดนอะไรมั่งล่ะ ให้ใครช่วยเหรอ"

"ลิซ!"

เสือเรียกยัยนั่นปรามๆ แต่มันไม่สนใจ คิดว่าเขาติดใจมันมากมั้ง มันก็เลยหันมายั่วฉันต่อ

"พี่ก็น่าจะสนุกดีนะ ใช่มั้ยคะ"

"สนุกบ้านมึงดิ!"

ผลัก~

"อ๊ะ!"

ฉันโมโหจนผลักยัยนั่นล้มลงบนโซฟาตัวที่มันนั่งอยู่ในตอนแรกพร้อมกับโถมตัวลงไปนั่งคล่อมมันแล้วง้างฝ่ามือขึ้น

หมับ~

"เห้ยๆ ยาหยี ใจเย็นๆก่อน"

แต่เสือก็มาคว้าข้อมือฉันรั้งไว้ไม่ให้ฟาดหน้าคู่นอนของเขา ฉันตวัดสายตาขุ่นเคืองมองเขา

"พี่จะทำอะไร อย่าคิดว่าลิซจะยอมให้พี่ตบง่ายๆนะ"

"ลิซ เงียบ"

"ทำไมล่ะ ทำไมพี่เสือต้องสั่งให้ลิซเงียบด้วยคะ"

ปากดีจริงๆเลยให้ตายเหอะ ขนาดโดนฉันคล่อมและง้างมือจะตบขนาดนี้แล้วนะ เห็นว่าเสือห้ามอยู่หรือไง

"พี่บอกให้หยุด"

"ไม่ ลิซไม่หยุด"

"ลิซ...เห้ย!"

เพี้ยะ~

เสือมันคงลืมไปว่าฉันมีมือสองข้าง เพราะเขารั้งข้อมืออีกข้างไว้ ฉันก็เลยใช้ฝ่ามืออีกข้างฟาดหน้ายัยนั่นไปเต็มแรงในจังหวะที่มันจะพ่นคำพูดอะไรออกมาอีก

"ยาหยี ใจเย็นดิวะ!"

เสือร้องห้ามในจังหวะที่ยัยลิซพอโดนตบไปทีก็ฮึดสู้ฉัน มันผลักฉันและดิ้นสุดแรงเกิด ฉันสะบัดมือออกจากเสือจนได้พร้อมกับดันยัยนั่นให้นอนราบอยู่ที่เดิมแล้วใช้เข่ากดแขนมันไว้

"อะ โอ้ย ปล่อยนะ แน่จริงปล่อยก่อนดิวะ"

"ลิซ พี่บอกให้หุบปากไงวะ!"

"เสือ อย่ายุ่ง! ปากดีอีสัส อยากพูดอะไรพูดมา..."

"โถ่ ทำมาเป็นโวยวาย ที่แท้ก็คงโดนเอาจนสำรักความสุขจุกอกเลยใช่มั้ยละ"

ฉันขบกรามแน่นพลางจ้องหน้ามัน พูดจายั่วอารมณ์ได้ดีมาก!

"เออ มึงได้จุกแน่!"

ฉันตะคอกเสียงดังลั่นพลางกระชากหัวมันแล้วกระแทกลงกับโซฟาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังก่อนจะง้างมือขึ้นแล้วฟาดปากมันอีกรอบ

"กูจะเอาให้จุกจนพูดไม่ออกเลย!"

เพี้ยะ~

"โอ้ย อะไรวะเนี่ย ยาหยี ขอเหอะ อย่ามีเรื่องกันเว้ย!"

เพี้ยะ~

เพี้ยะ~