บทที่ 9/1 พูดดีๆ สักคำเป็นไหม?

-ธันวา-

ผมกลับมาที่ห้องหลังจากออกไปซื้อของด้านนอกมาสักพัก ผมเดินตรงเข้าไปที่ห้องนอนของตัวเองซึ่งก่อนหน้าที่ผมจะออกไปยังมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียง

แอด~

แต่พอผมเปิดประตูกลับเข้ามา...เธอกลับไม่ได้อยู่บนนั้น

"ไปแล้วเหรอ?"

ผมพึมพำพลางถือถุงของที่ซื้อเข้ามาด้วย ผมขมวดคิ้วเมื่อคิดถึงว่าเธอจะออกจากห้องผมไปสภาพไหน ในเมื่อเธอไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น ชั้นในก็ไม่มีด้วย!

สวบ~

แต่ไม่นานผมก็ต้องมองไปทางห้องน้ำ เพราะผู้หญิงคนที่ผมกำลังมองหาเดินออกมา เธอชะงักนิดหน่อยเมื่อเห็นผมพลางรีบดึงผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ใกล้ๆมาห่อตัวเองช่วงบนไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กระชับเอวยางยืดของกางเกงนอนที่หลวมจนแทบจะร่วงลงมากองถ้าเธอไม่จับไว้ ผมมองภาพนั้นแล้วแทบจะหลุดขำออกมา

จริงๆอยากจะบอกเธอว่า ไม่ต้องปิดก็ได้ ผม...เห็นหมดแล้วล่ะ

"เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน"

นั่นคือคำแรกที่เธอกระชากเสียงถามผม เธอเลือกที่จะไม่มองหน้าผมและเบนสายตาไปทางอื่น

"เมื่อคืน...เธอฉีกจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วนะ"

ผมตอบเธอ และเธอตวัดสายตามองค้อนผมในทันที

"ชุดชั้นในเธอก็ฉีกหมด"

"ไอ้...!"

ผมตอบแบบกวนๆแต่มันเป็นความจริง ยัยนั่นเกือบจะกระโจนเข้ามาบีบคอผม แต่ติดตรงที่สภาพไม่เอื้ออำนวย

"ฉันจะกลับห้อง"

เธอพูดเสียงห้วนอีก เธอคงอยากจะกลับห้องมากแต่ที่ยังไม่กลับเพราะไม่มีเสื้อผ้าใส่ และดูท่าแล้วเธอคงไม่อยากใส่เสื้อผ้าของผม ถ้าถอดทิ้งได้เธอถอดไปแล้ว เชื่อสิ

"อืม กลับสิ"

ผมตอบ ก็ยอมรับแหละว่ายั่วโมโหเธอ

"แหกตาดูด้วยว่าไม่มีเสื้อผ้า"

แล้วก็โดนด่าเข้าให้ หึ

"ฉันซื้อมาให้แล้ว"

ผมพูดพลางชูถุงที่ถือเข้ามาให้เธอดู ใช่ ที่ผมออกไปน่ะ ผมไปซื้อเสื้อผ้าให้เธอรวมถึงชุดชั้นในด้วย...

"..."

ยาหยีมองผมแบบอึ้งนิดหน่อย เธอหลุบตาลงมองถุงใบนั้นก่อนจะเงยหน้ามองผมอีกครั้ง

"ซื้อมาให้ทั้งหมดนั่นแหละ"

ผมพูด เพราะคิดว่าเธอคงอยากถามถึงชุดชั้นในแต่ไม่พูด เธอชักสีหน้าใส่ผมทันทีเหมือนจำความได้

"คิดว่าเธอน่าจะใส่ได้พอดี"

ผมหมายถึงบราเซียของเธอ ก็นะ ผมซื้อมาด้วยนี่ ถ้าถามว่าผมรู้ไซส์ของเธอได้ยังไง

ก็นั่นแหละ เธอคงจำได้ว่าเมื่อคืน...ผมเผลอแป่บเดียว เล่นบังคับให้ผมจับเองเลยนี่

"เอามา ไม่ต้องพูดมาก!"

เธอก้าวฉับๆเข้ามาจะกระชากถุงไปจากมือผม แต่ผมชูขึ้นสูงจนสุดมือ ยาหยีตัวเล็กกว่าผมถึงในบรรดาเพื่อนๆของเธอ เธอจะเป็นคนที่สูงที่สุดในกลุ่ม ก็น่าจะประมาณร้อยหกสิบแปด แต่เมื่อเทียบกับผม เธอดูเตี้ยไปเลย

ส่วนนึงคงเพราะผมสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนฯก็ได้

"เอ๊ะ เอามาสิวะ"

เธอกระทืบเท้า แต่มือนึงก็รั้งผ้าคลุมช่วงไหล่เอาไว้ ส่วนอีกมือก็รั้งขอบกางเกงเอาไว้

"พูดดีๆไม่เป็นหรือไง?"

ผมถามพลางชูถุงอยู่แบบนั้น

เธอจ้องหน้าผมพลางกัดฟัน ผมก็แค่อยากจะปราบพยศเธอบ้าง อย่างน้อยๆเราก็มีสถานะเป็นพี่น้องกันนะ ถึงจะคนละพ่อแม่ แต่พ่อแม่เราก็แต่งงานกัน และแม่ผมใช้นามสกุลพ่อเธอ ผมมีพ่อเธอเป็นพ่อเลี้ยง ส่วนเธอก็มีแม่ผมเป็นแม่เลี้ยง ถึงเราไม่ได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือดแต่ผมก็รู้จักเธอมาตั้งสิบสี่ปี รู้จักในฐานะน้องสาวเหมือนๆกับยี่หวาพี่สาวของเธอ

แต่ก็นั่นแหละ ยาหยีหัวดื้อ ไม่ฟังใคร ไม่ยอมใคร ไม่สนอะไรใดๆทั้งสิ้น เธอไม่เคยยอมรับผมไม่ว่าจะในสถานะอะไร

"เห้ย..."

"ฉันช่วยเธอนะ"

ผมพูด และผมรู้ว่าเธอคงจะไม่ชอบหน้าผมมากกว่าเก่าแน่ เธอไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใครโดยเฉพาะผม คราวก่อนตอนขึ้นโรงพักเธอก็คิดว่าติดหนี้บุญคุณผมไปครั้งนึงแล้ว คราวนี้ผมก็ทำให้เธอคิดอีก

และผมอยากรู้ว่าเธอจะทำยังไง?

"ไม่ได้ขอให้มาช่วยป้ะวะ"

เธอย้อนผมพลางกัดฟัน ถ้าตอนนี้เธอไม่อายอะไรที่อาจจะโผล่มาทักทายผม ป่านนี้เธอคงสะบัดผ้าคลุมทิ้งแล้วเข้ามากระชากหนังหัวผมไปตบแล้วล่ะ

"ไม่เคยขอสักเรื่อง"

เธอเน้น ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเสือกไปกลายๆยังไงไม่รู้

"แต่ฉันก็ทำไปแล้ว..."

ผมพูดพลางหลุบตาลงมองเธอแล้วยกยิ้มนิดหน่อย

"เธอก็รู้"

"แล้วจะย้ำทำไมวะ"

เธอคงโมโหจนแทบจะไม่ไหวแล้วล่ะ

"แค่พูดกับฉันดีๆสักคำ"

"!!!"

"พูดขอแบบเมื่อคืนก็ได้..."