บทที่ 9/2 พูดดีๆ สักคำเป็นไหม?

เพี้ย~

นั่นไงล่ะ ผลจากการเล่นไม่เลิก ผมโดนฝ่ามือเรียวฟาดเข้าหน้าเต็มๆจนหน้าหัน ผมใช้ลิ้นดุนกระพรุ้งแก้มพลางหันไปมองหน้าเธอ ตอนนี้หน้าเธอแดงคงเพราะโกรธจัดแล้วล่ะ

"ถ้าไม่ให้ กูก็ไม่เอา!"

พูดจบเธอก็เดินกระแทกไหล่ผมออกไปทันที ผมหันไปมองเธอจากประตูห้องนอนที่เปิดค้างไว้ ก็เห็นว่าเธอเดินตรงไปที่ประตูใหญ่หน้าห้องและกำลังจะเปิดออก

คือจะออกไปทั้งแบบนั้นเหรอวะ!

"ยาหยี"

ผมเรียกเธอแต่เธอไม่ฟัง เธอกำลังเปิดประตูห้องแต่ผมตามไปคว้าตัวเธอไว้ได้ก่อนพลางกระชากแขนเธอกลับเข้ามา

ฟลุ่บ~

"อ๊ะ!"

และผมคงกระชากแรงไปหน่อยหรือไม่เธอก็อาจจะไม่มีแรง เธอถึงได้เซถลาเข้าหาผม และไม่รู้ว่าเซอีท่าไหนเธอถึงเหมือนกับสะดุดอะไรบางอย่างจนทิ้งตัวเข้ามาหาผม ผมรวบร่างเธอไว้พลางเซถอยหลังไปก่อนที่เราจะขาพันกันหรือขาผมอาจจะพันกับอะไรสักอย่าง จากนั้นเราก็ล้มลงบนพื้นทั้งคู่

ตุ้บ~

"อะ โอ้ย!"

ยาหยีอุทานออกมา ผมหงายหลังลงกึ่งนั่นกึ่งนอนอยู่บนพื้น ส่วนยาหยีล้มลงมานั่งซ้อนผมอีกที มือทั้งสองข้างเลื่อนมาดันอกผมไว้โดยอัตโนมัติ

"..."

เราสองคนตกอยู่ในความเงียบทันทีที่มองหน้ากัน เพิ่งรู้สึกว่าหน้าใกล้กันมากก็ตอนที่ปลายจมูกเราสัมผัสกัน

"..."

Rrrr~

ผมกับยาหยีสะดุ้งเฮือกเพราะจู่ๆโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมก็ดังขึ้น มันเรียกสติของเรากลับมา ยาหยีผงะและดันอกผมก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อเพิ่งรู้สึกตัวว่าร่างกายท่อนล่างของเธอตอนนี้โล่งโจ้งแค่ไหน

"อ๊ะ อย่ามองนะไอ้บ้า!"

เธอตวาดแวดเพราะผมเองก็ดันหลุบตาลงมองด้วย

ปึ้ก~

ก็เลยโดยกำปั้นทุบหน้าเข้าอีกที ดีที่เอี้ยวหน้าหลบได้ทันมันเลยพลาดไปโดนต้นคอแทน

พรึ่บ~

เธอรีบลุกพรวดขึ้น นั่นทำให้ชายเสื้อชุดนอนของผมที่ตัวค่อนข้างใหญ่ยาวเลยลงมาปิดถึงต้นขาอ่อนของเธอ เธอแทบจะควักลูกตาผมแต่สุดท้ายก็หันมากระชากถุงในมือผมออกไปแล้ววิ่งกลับเข้าห้องนอนของผมในทันทีพร้อมกับเสียงก่นด่าไม่หยุด

ปัง~

ประตูห้องนอนผมปิดลงด้วยเสียงดังลั่น ผมมองตามหลังเธอพลางหัวเราะในลำคอออกมา

Rrrr~

ก่อนจะตัดสินใจกดรับโทรศัพท์ที่ยังดังไม่หยุดสักที

"ว่าไง นารา?"

ผมพูดกับปลายสายเหมือนปกติ พร้อมกับมองไปที่ขาตัวเองถึงได้เห็นว่ากางเกงชุดนอนของผมที่ยาหยีใส่อยู่ตอนนี้มันมาพันกับขาของผมและคงเป็นต้นเหตุทำให้ผมกับเธอล้มลง

ดูท่าแล้วมันคงจะหลุดตอนที่ผมกระชากเธอกลับเข้ามาในห้องและเธอตกใจจนเผลอปล่อยขอบกางเกงให้หลุดมือนั่นแหละ

"ได้ เดี๋ยวฉันไป"

เวลาต่อมา

ปึ้งๆๆ~

"..."

ปึ้งๆๆๆๆ~

"เสือ ได้ยินมั้ย!"

ปึ้งๆๆๆๆๆๆๆ~

แอด~

ฉันชะงักฝ่าเท้าที่กำลังรัวกับประตูแทนกำปั้นเพราะใช้มันเคาะด้วยอารมณ์โมโหจนเจ็บแล้ว ฉันมองหน้าคนที่เดินมาเปิดประตูให้ฉัน

"อ้าว พี่..."

เป็นผู้หญิงคนเมื่อคืนที่เสือมันคั่วอยู่ และตอนนี้ยัยนี่โผล่ออกมาในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายของเธอไว้เหมือนไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่ ผมเพ้าเธอยุ่งเหยิงและเธอใช้มือเสยมันลวกๆ

"เสือล่ะ"

ฉันถาม ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีสุดๆ และฉันกำลังจะมาเล่นงานเสือ หลังจากที่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าฉันก็ออกจากห้องนายนั่นมาเลย และนายนั่นก็ดูเหมือนจะมีธุระเลยไม่ได้อะไรกับฉันอีก

ตอนนี้ฉันไม่อยากคิดว่าเมื่อคืนฉันทำอะไรกับไอ้บ้านั่นบ้าง แต่ฉันอยากรู้มากกว่าว่าใครเอาไอ้ยานรกนั่นให้ฉันกิน

"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

ยัยนั่นไม่ตอบคำถามฉันแต่เลือกที่จะถามฉันกลับ ฉันจ้องหน้าเธอและไม่อยากถามซ้ำอีกก็เลยเลือกที่จะเดินเข้าไปในห้องเขาแทนซะเลย

กึก~

"พี่มีอะไรหรือเปล่า มาหาพี่เสือของลิซทำไม"

แต่ยัยนั่นดันทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของเขา ทั้งๆที่ได้นอนกกเขาแค่คืนเดียว ฉันตวัดสายตามองเธอก่อนจะพูดเน้นๆ

"ถอย!"

"แต่...อ๊ะ!"

พลั่ก~

แต่เธอก็ทำท่าจะไม่ถอยไง ฉันก็เลยตัดสินใจผลักเธอซะ ยัยลิซนั่นที่ไม่ทันตั้งตัวเซถอยหลังเข้าไปในห้อง ฉันใช้จังหวะนี้เดินแทรกช่องว่างระหว่างประตูกับตัวยัยนั่นเข้ามาพลางเดินดุ่มๆไปในห้องที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องนอนของเขา

สวบ~

แล้วฉันก็เห็นเสือนอนหลับแผ่หลาอยู่บนเตียง ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า ส่วนท่อนล่างมีผ้าห่มปกปิดไว้ตั้งแต่ช่วงหน้าท้องลงไป

ปึ้ก~

"ไอ้เสือ!"

ฉันก้าวเข้าไปทุบไหล่เขาทันที เสือสะดุ้งเฮือกพลางเด้งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ

"อะไร ใครวะ"

เขาสบถพลางขยี้หัวจนผมยุ่งทั้งๆที่ยังไม่ลืมตาดีด้วยซ้ำ

"ฉันเอง ลืมตามาคุยกันดิ"

ฉันพูดเสียงดัง เสือสะบัดหัวไปมาก่อนจะค่อยๆปรือเปลือกตาขึ้นมองฉัน และเมื่อเห็นหน้าบึ้งตึงของฉันเขาก็ตื่นเต็มตา

"เห้ย เธอเข้ามาได้ไงเนี่ย"

เขาโพล่งถาม

"พี่เสือคะ เพื่อนพี่เสือจะเข้ามาให้ได้เลย ลิซห้ามก็ไม่ฟัง"