บทที่ 8/2 ไม่ใช่แมว…แต่เป็นปีศาจ

อึก อึก อึก~

ของเหลวร้อนไหลสู่ลำคอฉัน รู้สึกว่าแก้วนี้จะค่อนข้างขม ยัยนี่ชงเหล้าไม่ได้ครึ่งของข้าวหอมกับปลายฟ้าเลย ดื่มไปนี่แทบจะพุ่งกลับออกมาเข้าหน้าเสือแล้ว

"เป็นไง เข้มไปเหรอ"

เสือก็ยังมีกระจิตกระใจหันมาถามฉันที่ทำหน้าเหยนิดๆ จริงๆฉันก็ดื่มไปหลายแก้วมากแล้วนะ เริ่มรู้สึกมึนๆแล้วแหละ

"อือ"

ฉันตอบเบาๆจากนั้นก็นั่งมองสองคนนี้เต๊าะกันไปมาก่อนจะเริ่มรู้สึกมึนงงแปลกๆ ฉันหลับตาลงพลางสะบัดหัวไปมา

"ไหวป่ะเนี่ย"

คราวนี้เสือเริ่มหันมาสนใจฉันแทน คืองี้นะ ฉันน่ะดื่มเหล้าแก้วนั้นลงไปแค่เวลาไม่นานแล้วฉันก็รู้สึกมึนแปลกๆ เหมือนจะเมาแต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าเมาอ่ะ

"พี่เสืออย่าเพิ่งกลับสิคะ อยู่ก่อนน๊า นี่ แก้วนี้ชงพิเศษให้พี่เลยนะคะ"

"พิเศษอีกแล้วเหรอครับ แหม"

"ก็แก้วเมื่อกี้เพื่อนพี่แย่งไปดื่มแล้วนี่คะ"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มหวานให้เสือพลางขยับเข้าไปนั่งเบียดจนหน้าอกนั่นแทบจะเกยอยู่บนแขนเขาจนหมดแล้ว

"หมดแก้วเลยนะคะ"

"ครับผม"

ฉันมองสองคนนั้นพลางสะบัดหัวไปมาอีกหลายที เริ่มรู้สึกวิ้งในหัวแปลกๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนมาก มองเห็นเสือกับผู้หญิงคนนั้นคลอเคลียกันแล้วมันก็...

หมับ~

ฉันยื่นมือไปจับแขนเสือ เขาชะงักพลางหันมามองหน้าฉันแบบงงๆ

"เห้ย หน้าแดงก่ำเลย ไหวป่ะเนี่ย"

เขาถามฉันอีกและฉันส่ายหัว

"งั้น..."

"พี่เสือคะ อย่าเพิ่งกลับน๊า"

ยัยนั้นก็คลอเคลียเขาไม่เลิก มันใช้ปลายจมูกไล้ไปตามลำคอเขา ฉันเห็นแล้วก็อยากจะเข้าไปคลอเคลียบ้าง...

ไม่สิ ฉันจะไปอยากทำแบบนั้นได้ยังไง กับเสือเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!

พรึ่บ~

สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจลุกขึ้นยืน เสือหันมาถามฉันอีกครั้งด้วยแววตาหวานเยิ้มขึ้น

"ไปไหนอ่า"

"ห้องน้ำ"

ฉันตอบพลางตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมาเลย ฉันเดินเซเพราะมึนจริงๆ จนชนใครต่อใครบ้างก็ไม่รู้

ทะ ทำไมอากาศมันร้อนจังนะ!

ปึ้ก~

"ขอโทษครับ"

จนแล้วจนรอดฉันก็ชนใครเข้าอีก ชนแบบจังๆเพราะเขาเดินสวนมาจากช่วงทางเดินเชื่อมต่อของห้องน้ำ ฉันเกือบจะหงายหลังล้มลงแต่เขาก็ช่วยดึงตัวฉันไว้ก่อนพร้อมเอ่ยขอโทษ

"เป็นอะ...เธอ"

แต่เสียงที่คุ้นหูทำให้ฉันปรือตาและเงยหน้าไปมองเขา ภาพใบหน้าของผู้ชายคนนี้พร่าเบลอ ฉันคุ้นแค่น้ำเสียงและได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขา

ฟึ่บ~

จู่ๆฉันก็เหมือนหมดแรง ขาฉันสั่นและรู้สึกเหมือนจะวูบ มันทำให้ฉันทรงตัวไม่อยู่เลยต้องควานมือไปสะเปะสะปะคว้าอกเสื้อของเขาไว้เพื่อพยุงตัวเอง

"ยาหยี!"

เสียงเรียกของเขาทำให้ฉันช้อนสายตาขึ้นมองเขาอีกครั้ง ฉันเห็นริมฝีปากที่เรียกชื่อฉันเริ่มชัดขึ้น เหมือนตาของฉันจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากที่มีสีสวยแบบธรรมชาติของมัน

นะ น่าจูบจัง...

กึก~

"เฮ้ เธอ...จะทำไร เป็นไรเนี่ย"

ฉันชะงักอีกครั้งเมื่อถูกดันต้นคอเอาไว้ ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเขย่งปลายเท้าขึ้นไปเพื่อจะจูบเขา ริมฝีปากเราใกล้ชิดกันมากจนเกือบจะสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดใบหน้าฉัน และฉันเริ่มเห็นใบหน้าเลือนลางของเขาชัดขึ้น

ใบหน้าเรียวได้รูปแบบนี้...

ดวงตาคมคายแบบนี้...

จมูกโด่งๆแบบนี้...

"ธะ ธันวา!"

พลั่ก~

ฉันผลักเขาแต่เขาก็เซไปแค่นิดเดียว ฉันสะบัดหัวไล่ความมึนพลางบิดแขนออกจากมือเขาแล้วเดินหนีออกไปทางอื่น

ฉันเริ่มโมโหตัวเองที่อยู่ดีๆก็เกิดอยากจะจูบไอ้บ้านั่นขึ้นมาดื้อๆ

ไม่ใช่ความรู้สึกจากใจฉันแน่ๆ

แล้วไอ้ความรู้สึกวูบวาบบ้าๆนี่มันอะไรกันนะ ทำไมพอคิดถึงหน้าเขา ฉันกลับอยากจะ...

"อื้อ ร้อนชะมัด!"

ฉันหยุดเดินพลางถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกเพราะฉันร้อนมากจริงๆ ร้อนจนอยากจะถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกแล้วทำอะไรบางอย่างที่มัน...

โอ้ย ฉะ ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย

หมับ~

ฉันชะงักอีกครั้งเพราะแรงดึงจากด้านหลัง นายนั่นตามมาคว้าแขนฉันไว้

"ปล่อย ไปให้พ้น อย่ามายุ่ง"

ฉันพูดรัวๆพลางพยายามไม่ให้เขาแตะตัว ฉันไม่อยากให้เขาโดนตัวฉัน เพราะทุกครั้งที่เขาสัมผัสฉันไม่ว่าจะส่วนไหน ฉันก็จะรู้สึกร้อนผ่าวที่ผิวส่วนนั้น ฉันไม่อยากแม้กระทั่งได้กลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชายของเขาจนฉันแทบจะกลั้นหายใจอยู่แล้ว

"แล้วเธอจะไปไหน"

"เรื่องของฉัน!"

"เธอดู...ไม่ไหว"