บทที่ 8/3 ไม่ใช่แมว…แต่เป็นปีศาจ

ฉันไม่รู้ว่าเขามองฉันอยู่ไหม เพราะฉันไม่ได้เงยหน้ามองเขา ฉันไม่อยากสบตาเขา

ตอนนี้ฉันพอรู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ปกติ ฉันต้องพลาดไปกินอะไรสักอย่างหรืออาจจะโดนป้ายยา สมองฉันสั่งการให้ปกป้องตัวเอง สั่งให้ออกห่างจากเขา ออกห่างจากผู้ชายทุกคน

แต่มันยากที่จะบังคับร่างกายในตอนนี้...

"ฉะ ฉันจะกลับ ปล่อย!"

ฉันพยายามสะบัดมือออกจากเขา ยิ่งฝืนอยู่ตรงนี้ฉันก็ยิ่งทรมาน

ความปั่นป่วนในร่างกายฉันมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"จะกลับยังไง ฉันเห็นไอ้เสือมันหิ้วผู้หญิงออกไปแล้ว"

"อะ อื้อ"

"งั้นก็...เอ้า ยืนดีๆ"

ฟลุ่บ~

เขาพูดเสียงเข้มพลางตวัดเรียวแขนรั้งเอวฉันไว้เพราะฉันขาอ่อนจนเกือบจะล้มลงอีกครั้ง

ผิวบริเวณช่วงเอวใต้เนื้อผ้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมา ฝ่ามือของเขาโอบผ่านเอวมาวางนาบกับหน้าท้องฉันและมันก็ร้อนผ่าวตรงส่วนนั้นด้วย

"อะ ฉะ ฉัน จะกลับเอง"

"กลับกับฉัน"

มะ ไม่...

ซ่าาา~

เมื่อโดนนายนั่นลากออกมาจากผับ ฉันก็เห็นว่าตอนนี้ฝนตก ธันวาพยายามจะยัดฉันเข้าไปในรถแต่ฉันก็ขืนไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ฟลุ่บ~

จนกระทั่งเขาดันฉันเข้าไปในรถจนได้ จากนั้นก็รีบเดินไปที่ฝั่งคนขับแต่ฉันก็อาศัยจังหวะนั้นเปิดประตูรถและวิ่งออกมาจากตรงนั้น

"เฮ้ ฝนมันตก เธอจะวิ่งออกไปทำไม"

สวบ~

ฉันได้ยินเสียงเขาตะโกนไล่หลังมา ฉันตั้งใจวิ่งออกมาให้ตัวสัมผัสกับน้ำฝนเย็นๆ ฉันอยากดับความร้อนภายในร่างกายด้วยน้ำฝนพวกนี้

ฉันหวังว่ามันจะดีขึ้น...

หมับ~

แต่ไอ้บ้านั่นก็ดันดื้อด้านวิ่งตามฉันมา เขาตามมาคว้าแขนฉันไว้แล้วดึงให้หันหน้ากลับไปหาเขา

"กลับขึ้นรถ อย่าให้ฉันต้องออกแรง!"

เขาพูดแทรกเสียงฝนแต่ฉันดันไม่อยากได้ยินเสียงเขาในตอนนี้

ฉันยกมือปิดหูและสะบัดตัวหนีเขาแต่เขาก็ยังตื้อที่จะจับตัวฉัน

"บอกว่าอย่ามาจับไงเล่า!"

ฉันตะคอกใส่หน้าเขาพลางทรุดตัวลงนั่งบนพื้น น้ำตาฉันไหลเพราะแทบทนฝืนความรู้สึกของร่างกายไม่ไหวแล้ว แต่โชคดีที่ตอนนี้ฝนตกมันเลยทำให้เขาไม่เห็นน้ำตาฉัน

"เธอ..."

"อึก อย่า..."

ฉันส่ายหน้าพลางกัดปากตัวเองไว้ ไอ้อาการบ้าๆนี่เมื่อไหร่จะหายนะ

"เป็นอะไร ไปกินอะไรมารู้ตัวหรือเปล่า!"

และธันวาเหมือนจะเพิ่งจับสังเกตุได้ว่าฉันไม่ใช่แค่เมา

เขาทรุดลงนั่งข้างๆพลางถามฉัน ฉันข่มตาลงและไม่อยากจะบอกเขาด้วยซ้ำว่าไปเผลอกินไอ้ยาประเภทนั้นมาจากที่ไหนสักแห่ง

"นี่..."

"ยะ ยา..."

แต่จนแล้วจนรอดฉันก็ต้องพูด พูดเพื่อบอกให้เขารับรู้และไปให้พ้นจากฉันซะที ยังไงก็ได้ ฉันไม่อยากขอให้เขาช่วย...ไม่อยากให้ช่วยอะไรทั้งน้น

ฉันกอดตัวเองไว้และสั่นไหว ฉันหนาวแต่ข้างในกลับร้อนไปหมด

"ห๊ะ ว่าไงนะ"

"ฉันโดนยาเวรนั่นมา อย่ามาใกล้ฉันได้ยินมั้ย อึก"

ฉันตะโกนฝ่าเสียงฝนใส่หน้าเขาจนนายนั่นชะงักไป เขาขมวดคิ้วก่อนจะมองฉันอย่างประเมิน ไม่นานก็สบถออกมา

"เวรชิบ ไอ้เสือ!"

"..."

"แล้วเธอนั่งตากฝนอยู่แบบนี้มันจะหายหรือไง"

"..."

"มานี่..."

"..."

"ฉันช่วยเธอเอง"

"อื้อ"

ฉันครางในลำคอพลางพลิกตัวไปมาและค่อยๆฝืนปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมา รู้สึกปวดเนื้อตัวไปหมด รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้ด้วย

"..."

ฉันกระพริบตาเพื่อปรับโฟกัสตรงหน้า ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไหนสักที่ แต่ที่แน่ๆที่นี่ไม่ใช่ห้องของฉัน

และฉันจำได้ลางๆว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง...

"อ่า..."

ฉันส่งเสียงอีกครั้งเมื่อดันตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วมึนหัว ตอนนี้สภาพของฉันคือไม่ได้เปลือยแต่ก็ไม่ต่างอะไรมากนัก เพราะบนร่างกายของฉันมีเพียงเสื้อนอนตัวใหญ่กับกางเกงยางยืดที่เอวหลวมมากสวมใส่ปกปิดอยู่บนตัวโดยที่ฉันไม่ได้สวมชุดชั้นในสักชิ้นอยู่ด้านในด้วย!

ในขณะที่ฉันกรอกตาไปมา หางตาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนลิ้นชักข้างหัวเตียง ภาพผู้ชายในรูปทำให้ฉันตื่นเต็มตา

พรึ่บ~

ถึงตอนนี้ฉันจะยังรู้สึกแย่แต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำของห้องนี้และคิดว่าอยากจะรีบออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด

ฉันไม่ได้อยากจะเหยียบอยู่ที่นี่และไม่ได้อยากจะให้เสื้อผ้าของเขาอยู่บนตัวนานนัก เดี๋ยวกลิ่นมันจะติดตัว!

บอกแล้วไงว่าฉันจำได้ลางๆ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านั้นฉันอยู่กับใคร และจำได้ว่าเขาบอกว่าจะช่วยฉัน...

ซ่าาา~

ฉันเปิดน้ำในอ่างล้างหน้าและกำลังจะวักน้ำเพื่อล้างหน้าแต่ก็สะดุดกับรอยช้ำบนร่างกายตัวเอง ก็ทำให้จำได้ขึ้นมาอีกว่าเมื่อคืนฉันทำตัวทุเรศขนาดไหน ภาพห้องน้ำผ่านกระจกตรงหน้าก็จำได้ว่าถูกพาเข้ามาในนี้ จำได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง

บ้าเอ้ย คิดแล้วมัน...