บทที่ 8 ไม่ใช่แมว…แต่เป็นปีศาจ

"หึ"

เมื่อปิดปากฉันจนพอใจเขาก็ผละออกไปพร้อมกับเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ ขอบตาฉันร้อนผ่าวตอนที่ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาเต็มแรง

เพี้ยะ~

พร้อมกับหลังมืออีกที

เพี้ยะ~

ฉันง้างฝ่ามือจะฟาดหน้าเขาเป็นรอบที่สามแต่เขากลับจับข้อมือฉันไว้แน่นพลางใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเองข้างที่โดนตบ

"ไอ้เหี้ย!"

ฉันด่าเขาเสียงดังลั่นพลางกระชากมือกลับแต่เขาบีบข้อมือฉันแน่นมาก

ที่แท้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรมากมายเหมือนที่คนอื่นพูดสักนิด!

"เออ ฉันก็สันดานผู้ชายธรรมดานี่แหละ"

เขาตอบรับคำด่าของฉัน

"มีดี มีเหี้ย แต่ฉันก็รู้ว่าจะดีหรือจะเหี้ยกับใคร"

เขาพูดพลางปล่อยข้อมือฉันเอง ฉันกำมือแน่นพลางกัดฟันกรอด

"อย่าทำให้ฉันของขึ้น ยาหยี"

น้ำเสียงของเขาทำให้ฉันคิดว่าเขากำลังกดให้ฉันกลัว

"งั้นก็เอาเลย เหี้ยมา จะได้รู้ว่าใครจะเหี้ยกว่ากัน!"

ฉันกัดฟันพูดคำสุดท้าย เราจ้องหน้ากันก่อนที่ฉันจะหันหลังเดินออกมา

"ดูแลแม่นายให้ดีด้วยแล้วกัน สักวันฉันจะเอาคืนให้ดู จะเอาให้เจ็บกว่าแม่ฉันเป็นสิบเท่าเลย สัส!"

ฉันด่าเขาทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นโดยไม่หันหลังไปอีก ใครๆก็ว่าฉันแรง เคยเจอกันมาขนาดไหนล่ะ แต่เชื่อมั้ยว่าฉันแรงได้มากกว่านี้อีก

หลังจากนั้นฉันก็กลับมานั่งที่เดิม ไม่นานไอ้บ้าธันก็ตามมาและเขาก็โดนเพื่อนทักทันที

"เห้ย ไอ้ธัน ไปโดนแมวที่ไหนข่วนมาวะ"

อ้อ รอยเล็บจางๆยังอยู่เหรอ ธันวาตวัดสายตามองฉันก่อนจะพูดขึ้น ดูเหมือนเขาจะอารมณ์เย็นขึ้นหรือไม่ก็เสแสร้งต่อ

"ไม่ใช่แมว แต่เป็น...ปีศาจ"

"ห๊ะ?"

พี่เจมส์กับเพื่อนรุ่นน้องที่นั่งใกล้ๆอุทานถาม ฉันหัวเราะในลำคอ รู้มานานแล้วว่าฉันมันปีศาจ ใครก็บอกแบบนั้น

"ปีศาจห่าไร มึงทำให้กูรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังแฟนตาซีนะ"

พี่เจมส์ทำท่าขนลุก ฉันกระดกไวน์เข้าปากพลางเหลือบมองเสือที่กำลังไปม่อสาวอยู่ใกล้ๆนี่แหละ

"แล้วไอ้ห่าเสือก็แม่ง เด็กมันนั่งอยู่นี่มั้ยวะ"

พี่เจมส์ก็หันมาสนใจฉันอีก เขามองเสือก่อนจะพูดขึ้น ธันวามองฉัน เขาเหมือนสมเพชฉันเลย

"น้องยาหยี ไม่ต้องไปสนใจมันนะ งอนมันเลย มาๆดื่มกับพี่ดีกว่า"

เขากำลังชวนฉันเบี่ยงเบนความสนใจ ฉันก็หันกลับมา ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเสืออยู่แล้ว มันจะม่อใคร หรือจะมานอนเอากันตรงหน้าฉัน ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก

"ไม่สนใจหรอก เรื่องของมัน"

ฉันบอก และพูดด้วยใบหน้าที่ไม่ได้รู้สึกอะไรจริงๆ ฉันเห็นไอ้ธันนั่นส่ายหัวก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก ฉันขยับเข้าไปหาพี่เจมส์เพื่อชนแก้วกับเขาแล้วยกขึ้นดื่มบ้าง

"เอ้ย แล้วนั่นปากไปโดนอะไรมา เหมือนเป็นแผลนิดๆเลย"

พี่เจมส์นี่ช่างสังเกตุนะ ฉันลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆพลางตวัดสายตามองหน้าธันวาก่อนจะพูดขึ้น

"พอดีสะดุดตอ..."

"ตอ?"

พี่เจมส์ทำหน้างงๆก่อนจะหันไปมองเพื่อนของเขาแต่ธันวามองฉัน และฉันขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า'ตอแหล'

"ค่ะ ตอที่มันโผล่ขึ้นมาเวลาน้ำลด"

ฉันหมายถึงสุภาษิตไทยที่บอกว่า'น้ำลด ตอผุด'ความหมายของมันก็ประมาณว่าความลับไม่มีในโลก สักวันมันก็ต้องเปิดเผย เหมือนตอที่อยู่ใต้น้ำแต่สักวันมันก็ต้องโผล่ขึ้นมาเมื่อน้ำลดลงนั่นแหละ

"พี่เจมส์เข้าใจมั้ยคะ"

ฉันถามเพราะเขาทำหน้างงๆ เขาเป็นลูกครึ่งไง อาจจะไม่ค่อยเก็ทเท่าไหร่ แต่ก็ช่าง...ให้ไอ้นั่นมันเก็ทก็พอ

"เอ่อ พี่ว่าคงต้องให้แม่สอนสุภาษิตไทยมากๆหน่อยแล้ว ฮ่ะๆ"

พี่เจมส์เกาต้นคอพลางหัวเราะแก้เก้อ ไม่เข้าใจจริงๆนั่นแหละ ฉันก็หัวเราะบ้าง

"ค่ะ แต่ให้เพื่อนพี่สอนก็ได้นะ หยีว่าเขาน่าจะถนัด"

ฉันพูด ธันวาเหลือบมองฉันพลางพ่นลมหายใจ ฉันกระตุกยิ้มเมื่อพี่เจมส์หันไปถามความหมายจากเขา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเสือที่นั่งนัวเนียกับผู้หญิงอกสะบึ้มอยู่

ไม่ได้อยากจะขัดจังหวะ แค่จะเปลี่ยนที่นั่งก่อนจะได้จ่ายค่าปรับอีกเพราะพังผับเขา

ฟลุ่บ~

ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเสือนั่นแหละจนเขาหันมามองพลางอ้าปากค้างคนอื่นๆในโต๊ะก็ด้วย เหมือนจะถามแต่ฉันพูดขึ้นก่อน

"พอดี มากับผู้ชายคนนี้อ่ะ ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย"

ฉันพูดและนั่งดื่มเหล้าน่าตาเฉย เหลือบมองไปที่โต๊ะวีไอพีนั่น คนพวกนั้นก็มองกับแบบงงๆและอึ้งนิดหน่อย พวกนั้นคิดว่าฉันคั่วกับเสืออยู่ไงประเด็น

"แค่กลัวว่านายจะหิ้วสาวกลับแล้วทิ้งฉันไว้ไง ไม่ได้จะขัดอะไร จะลูบจะคลำก็ตามสบาย"

เสือเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะออกมาพลางส่ายหัว

"เธอนี่มันสุดยอดเลยว่ะ จริงๆ"

"อืม พาฉันมา พาฉันกลับด้วย เข้าใจ๊?"

ฉันพูดพลางแย่งแก้วเหล้าจากมือเสือที่ผู้หญิงข้างๆส่งให้เขามาดื่ม ผู้หญิงคนนั้นอ้าปากเหมือนจะท้วงอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่พูด