FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 43/2 สุดที่รัก
Última atualização:
2026-02-09 17:12:54ฉันมาทำอะไรที่นี่?
ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็คือแม่ของเขา ก่อนหน้านี้วายุโทรมาหาฉัน หลังจากที่เขาพูดกับฉันวันนั้น ฉันก็กลับมานั่งคิดนอนคิดและตัดสินใจสลัดความกลัวและลองดูอีกครั้ง ด่านที่ยากที่สุดสำหรับฉันคือแม่ของเขา ฉันเคยพูดจาไม่ดีใส่ท่านตั้งเยอะฉันยังไม่พร้อมมาเจอท่านหรอก วันนี้ฉันก็รู้ว่าเป็นวันเกิดของท่านแต่ไม่คิดว่าท่านจะให้วายุโทรตามฉันมา "แค่จับมือให้กำลังใจ ไม่เป็นไรหรอก" วายุบอก เขากระชับมือของเราไว้แน่น "ฉันอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างมันจะโอเค" วายุพูดบอกฉัน เขารู้ว่าฉันรู้สึกยังไงในตอนนี้ "อื้ม" ฉันยิ้มให้เขาก่อนที่เราจะปล่อยมือออกจากกันแล้วเดินตามแม่ของเขาไป สิ่งแรกที่เราทำก็คือมาถวายสังฆทาน จากนั้นก็นำปลาและเต่ามาปล่อยลงคลองภายในวัดและตอนนี้เราสามคนกำลังเดินลงไปในแพที่ทางวัดจัดเตรียมไว้เพื่อให้อาหารปลา ฉันเดินรั้งท้ายวายุกับแม่ของเขา จริงๆแล้วฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ที่ท่านให้ฉันมาที่นี่ เพราะท่านก็ไม่ได้พูดกับฉันแต่ก็ยอมทำบุญร่วมกันกับฉัน "วายุ ไปซื้ออาหารปลามาให้แม่หน่อย" ท่านหันไปบอกเขาเมื่อเราเดินลงมาถึงแพ วายุพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปทิ้งฉันไว้กับแม่ของเขา "..." แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากยืนอยู่เงียบๆ "วันนี้วันเกิดฉัน..." ฉันหันไปมองแม่ของเขาที่จู่ๆก็พูดขึ้น "ฉันก็อยากเห็นคนที่ฉันรักที่สุดมีความสุข" เหมือนท่านจะรู้ว่าฉันคิดอะไรในใจอยู่และคำพูดของท่านตอบข้อสงสัยของฉันได้ดี ท่านคงรักวายุมาก ท่านถึงอยากให้ฉันมาด้วยจะได้เห็นวายุมีความสุข แค่นั้นแหละ "มาแล้วครับ^^" วายุกลับมาพร้อมรอยยิ้ม เขาถือถุงใส่อาหารปลาขนาดใหญ่มาด้วย เขายืนอยู่ตรงกลางระหว่างฉันกับแม่ของเขา "หลังจากนี้เรากลับไปฉลองที่บ้านกันนะลูก" "อ่า ได้ครับแม่" "เพื่อนๆแม่จะมา...เธอน่ะ" ฉันเงยหน้าไปมองท่าน ท่านมองฉันก่อนจะพูด "อยู่ก่อนแล้วกัน" 17.45 น. หลังจากนั้นฉันก็จำต้องมาที่บ้านของวายุ เราต่างช่วยกันเตรียมอาหารและสถานที่สำหรับจัดฉลอง แม่ของเขาบอกว่าจะมีเพื่อนสนิทมาประมาณสี่ห้าคน และตอนนี้ฉันก็กำลังวุ่นอยู่ในครัว ฟลุ่บ~ การสวมกอดจากทางด้านหลังไม่ได้ทำให้ฉันชะงักมือที่กำลังตกแต่งหน้าเค้กอยู่เพราะฉันรู้ว่าเป็นใคร "ใกล้เสร็จหรือยัง" วายุเกยคางไว้กับไหล่ฉันพลางหลุบตาลงมองเค้กที่ฉันกำลังทำอยู่ ฉันทำเค้กเป็นนะเมื่อก่อนเคยเรียนมาก่อนน่ะ "อืม ใกล้แล้ว" ฉันบอก เค้กที่ฉันทำเป็นเค้กวนิลาผสมกับแยมส้มเพราะวายุบอกว่าแม่ของเขาชอบกินส้มตกแต่งด้วยไอซ์ซิ่งและอุปกรณ์ตกแต่งหน้าเค้กซึ่งฉันกับวายุไปซื้อของมาก่อนหน้านี้ ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันนะว่าแม่ของเขาจะสั่งให้ฉันทำเค้กให้ "ยุ ปล่อยก่อน เดี๋ยวใครมาเห็น" ฉันปรามเขาเมื่อเขาเริ่มทำรุ่มร่ามพลางตวัดสายตามองค้อนเขาด้วย "ปล่อยแล้วคร้าบ" เมื่อเห็นฉันตาเขียวใส่เขาก็ปล่อยอ้อมกอดจากฉันพลางทิ้งสะโพกลงบนโต๊ะยาวแล้วนั่งมองหน้าฉันแทน "แฟนใครเนี่ย สวยจัง" เขายิ้มพลางยื่นมือมาทัดผมฉันไว้ที่หลังใบหู "ไม่รู้เหมือนกัน จำไม่ได้" ฉันบอกพลางยกเค้กขึ้นมาเมื่อตกแต่งเสร็จแล้ว หมับ~ แต่วายุดึงถาดเค้กไว้ ฉันเซเข้าไปหาเขาเพราะกลัวว่าเค้กจะเละ "ยุ ฉันเพิ่งทำเสร็จเองนะ" ฉันบอกเขา วายุหลุบตาลงมองเค้กก่อนจะเงยหน้ามองฉัน "ขอบใจนะฟ้า" เขาพูดกับฉัน "ขอบใจเรื่องอะไร" "วันนี้ฉันมีความสุขที่สุดเลย" เยายิ้มให้พลางโน้มหน้าเข้ามาจะหอมแก้มฉัน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีใครคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในครัว กึก~ "อุ้ย!" ฉันถอยออกห่างจากเขาโดยอัตโนมัติและแก้เก้อด้วยการเอาเค้กไปเก็บไว้ในตู้เย็น "ขะ ขอโทษค่ะ มะลิไม่ได้ตั้งใจ" คนที่เข้ามาคือแม่บ้านของที่นี่ เธอหน้าแดงแทนเมื่อเห็นภาพของฉันกับวายุเมื่อกี้ "มีอะไรเหรอมะลิ?" แต่วายุไม่ได้แสดงสีหน้าว่าเขินอาย เขาหันไปถามแม่บ้านด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง "คือ คุณนายให้มาเรียนคุณปลายฟ้าว่าถ้าทำเสร็จแล้วก็ให้ขึ้นไปหาท่านที่ห้องค่ะ" "ฉันเหรอคะ?" ฉันโพล่งถามออกมา เพราะตกใจและแปลกใจมาก วันนี้ท่านเรียกหาฉันบ่อยมากเลยนะเอาจริงๆ "ค่ะ" "ทำไม แม่มีอะไร" วายุลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาถามแม่บ้านแต่คำตอบที่ได้กลับมาคือคำว่า... "มะลิก็ไม่ทราบค่ะคุณหนู" "อื้ม ได้" หมับ~ "ดะ เดี๋ยวยุ" ฉันรั้งแขนไว้เมื่อวายุคว้าข้อมือฉันและเหมือนจะดึงให้ฉันเดินออกไปจากครัว "ไปสิ ฉันอยากรู้ว่าแม่จะทำอะไร" วายุหันมาบอกฉัน "แต่ฉัน..." "ฉันจะอยู่ด้วย" วายุย้ำเพื่อให้ฉันมั่นใจ จากนั้นก็ลากฉันออกไปจนได้ เราเดินขึ้นบันใดมาที่ชั้นสองของบ้านและตรงไปยังห้องๆหนึ่ง ก็อก ก็อก ก็อก~ วายุเคาะประตูสามครั้ง ไม่นานแม่ของเขาก็เดินมาเปิดประตู แอด~ เมื่อท่านเปิดประตูออกมาเห็นฉันกับวายุ ท่านก็หันไปพูดกับลูกชายทันที "แม่ไม่ได้เรียกหาลูกนะ" "แต่แม่เรียกฟ้ามามีอะไรเหรอครับ?" "..." ท่านหันมามองหน้าฉัน ไม่ตอบลูกชายแต่กลับพูดกับฉัน "เข้ามานี่" "คะ?" "เข้ามาในห้อง" ฉันอ้าปากค้างพลางกระพริบตา วันนี้แม่ของเขาทำฉันเซอร์ไพรส์หลายอย่างแล้วนะ ยังไม่หมดอีกเหรอไง "งั้นผม..." "ลูกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว" "แต่ว่า..." "แม่ไม่ฆ่าเธอหรอก เห็นแม่เป็นฆาตกรหรือไง" ท่านบอกวายุ และสิ่งที่เขาทำคืออะไรรู้มั้ย? "ก็ได้ครับ" อ้าวเฮ้ย! "แต่แม่ต้องบอกก่อนว่าจะทำอะไร" "เข้ามานี่" ท่านไม่ตอบวายุแต่ส่งสายตามาหาฉัน ท่านพยักหน้าเรียกฉันจนฉันแอบกลืนน้ำลายและก้าวเข้าไปในห้องของท่านอย่างช่วยไม่ได้ ปึ้ง~ จากนั้นท่านก็ปิดประตูลงทันที และหันมาหาฉัน "ไปอาบน้ำ" "คะ?" _____
Último capítulo
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
Você também pode gostar
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn77.3K visualizaçõesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี64.4K visualizaçõesเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C89.2K visualizaçõesบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์183.6K visualizaçõesรักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4
ลาเต้หวานมัน14 visualizaçõesจับหัวใจคาสโนว่า(วี่)
เค้กมัฟฟิ่นn207 visualizaçõesสาวใช้ของคุณชายทั้ง7
KHUNLii • คุณลิ6.0K visualizaçõesตกหลุมรักค่ำคืนนั้น
อิงวรา111 visualizações
