บทที่ 43/1 สุดที่รัก

พรึ่บ~

ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น

"ตื่นแล้วเหรอ"

เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว

"หิวมั้ย"

เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน

"เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ"

แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป

"นี่..."

"ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^"

เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก

เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก

เคร้ง~

เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น

"ฉันไม่หิว"

ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน

"หืม นี่มันจะเที่ยงแล้วนะ"

เขาพูดพลางตอกไข่ใส่ชาม

"ฉันจะกลับแล้ว"

ฉันพูด พอพูดจบก็หันกลับออกมาทันที

หมับ~

แต่วายุก็ตามมาคว้าแขนฉันไว้ เขาสวมกอดฉันจากทางด้านหลัง

ฟลุ่บ~

"ไม่ไปได้มั้ย"

"..."

"ฟ้า..."

"..."

"สุดที่รักของยุ"

น้ำตาฉันไหลออกมา หัวใจฉันสั่นไหว ฉันอยากหันกลับไปกอดเขา ฉันอยากหันไปพูดกับเขา ฉันไม่ได้โกรธเขา แต่ฉันแค่กลัว...

ฉันไม่เคยกลัวขนาดนี้เลย ทำไมกันนะ

อึก~

ฉันปาดน้ำตาออกก้มลงแกะมือเขาออกจากเอว

"ฉันว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ"

ก่อนจะทำใจสู้หันไปพูดกับเขา วายุหลุบตาลงมองฉันเขาเลื่อนมือขึ้นมาสัมผัสกับผิวแก้มที่มีคราบน้ำตาของฉัน

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"

เขาพูดพลางก้มลงจูบหน้าผากฉันและฉันยืนนิ่งให้เขาทำแบบนั้น

"ฉันเข้าใจว่าเธอกลัว..."

"..."

"แต่เธอจะไม่เสียฉันไปอีกแน่นอน"

เขาจับมือฉันไว้แน่นก่อนจะมองตาฉัน

"ฉันสัญญา"

ไหนเขาบอกว่าเข้าใจฉันไง ทำไม...

"เชื่อใจฉันนะ เรามาเริ่มกันใหม่อีกครั้ง"

ความรักของเรามันพังไปสองครั้งแล้วนะ มันยังจะเริ่มใหม่ได้อีกเหรอ...

"ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว"

วายุพูดพลางโน้มหน้าผากมาจรดกับหน้าผากฉัน เขามองฉันอย่างมุ่งมั่น

"ฉันจะทำทุกอย่างให้มันดี เธอจะเป็นคนสุดท้ายสำหรับฉัน"

น้ำตาฉันไหลออกมาอีกครั้ง คำพูดทุกคำของแม่วนเวียนอยู่ในหัวของฉัน

"นะ ฟ้า"

-วายุ-

วันนี้เป็นวันเกิดแม่ผม ผมก็เลยมาหาท่านตั้งแต่ไก่โห่ ผมมาใส่บาตรในตอนเช้ากับท่านที่หน้าบ้านแล้วช่วงสายๆผมจะพาท่านไปถวายสังฆทานด้วย

"แม่ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเรียกผมนะครับ"

ผมบอกหลังจากเราทานข้าวเช้าที่บ้านและแม่กำลังไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะไปวัดกับผม วันนี้แม่ดูมีความสุขดี ดูมีชีวิตชีวาและร่าเริงสดใสมาก

หลังจากบอกกับแม่ผมก็เดินออกมาที่หน้าบ้าน แสงแดดอ่อนๆส่องกระทบกับตัวผม ผมทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะที่จัดไว้บริเวณสนามหญ้าพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งไลน์หาใครบางคน

ติ้ง~

คุยกับไลน์กันสักพักแม่ผมก็เดินออกมาที่หน้าบ้าน ท่านส่งเสียงเรียกผม

"วายุ ลูก"

"เสร็จแล้วเหรอครับ"

ผมกดส่งไลน์ไปครั้งสุดท้ายก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลุกเดินไปหาท่าน

"แม่ใครเนี่ย สวยจัง"

ผมยิ้มหวานพลางกอดเอวท่านไว้

"ปากหวานเหลือเกินนะ ไม่มีสาวให้จีบแล้วก็มาหวานใส่แม่"

"โถ่ แม่ครับ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ"

ผมแกล้งทำหน้างอจนแม่หัวเราะใส่

"ไปกันเถอะลูก"

"วันนี้แม่แต่งตัวไวนะครับเนี่ย เพิ่งจะแปดโมงกว่าๆเอง"

ผมบอก เพราะวัดที่เราจะไปก็แค่วัดแถวบ้านขับรถไม่ไกลก็ถึงแล้ว ปกติถ้าเราจะไปถวายสังฆทานกันก็จะเป็นช่วงเก้าโมงเช้าไปแล้ว

หลังจากนั่นเราก็ออมาจากบ้านและตรงไปวัดทันที เมื่อถึงวัดผมก็ถือชุดสังฆทานที่แม่ทำเองพร้อมกับถุงใส่ปลาและเต่าที่จะเอามาปล่อย

กึก~

จู่ๆแม่ก็หยุดเดินที่ใต้ต้นโพธิ์ ผมมองท่านอย่างสงสัยแต่ไม่ได้ถามเพราะแม่พูดออกมาก่อน

"ยุ โทรตามใครสักคนให้แม่ทีสิ"

"ใครครับ?"

แม่จะชวนใครมาทำบุญด้วยกันเหรอ?

"ผู้หญิง"

"แม่"

ผมเริ่มจะโอดครวญแล้วนะ นี่แม่กะจะหาใครมาให้ผมอีกหรือไง

"ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นล่ะ แม่แค่ชวนเค้ามาทำบุญกับเรา"

"แต่ผมไม่..."

แม่ไม่สนใจเสียงโอดครวญของผม ท่านหยิบโทรศัพท์ออกไปจากกระเป๋ากางเกงพลางกดเบอร์ใส่มือถือแล้วยัดใส่มือผม

หมับ~

"บอกเค้านะว่าแม่รออยู่ อย่าให้สายเกินสิบโมงล่ะ"

แม่พูดอีกครั้งพลางเดินหนีไปทันที ผมพ่นลมหายใจอย่างหัวเสียก่อนจะหลุบตาลงมองเบอร์มือถือที่ปรากฏบนหน้าจอ