บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน

หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม

สวบ~

ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน

"เสื้อผ้าของเธอ"

ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน

"..."

ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ

"เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง"

"อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ"

เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ

สวบ~

ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว

"ใส่พอดีเลยนะ"

ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก...

"มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน"

กึก~

ลูกสาว...วายุเป็นลูกคนเดียวไม่ใช่เหรอ?

"ฉันซื้อให้เธอทุกปี...แต่ฉันไม่เคยได้เห็นเธอใส่เลย"

"..."

"รู้มั้ยทำไม"

ฉันหันกลับไปมองท่าน เห็นท่านเดินมาที่ตู้สีชมพูและฉันเพิ่งสังเกตุว่าภายในห้องนี้มีตู้สองหลัง สีน้ำตาลหนึ่งหลังและสีชมพูอีกหนึ่งหลัง

ท่านเปิดประตูตู้ออกทำให้ฉันชะงัก ภายในตู้มีชุดเสื้อผ้าของผู้หญิงตั้งแต่ชุดเด็กเล็กจนถึงชุดเด็กสาวแบบฉัน

"ฉันเสียลูกสาวไปตั้งแต่ฉันท้องเธอได้หกเดือน..."

สิ่งที่ท่านพูดทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ

"ฉันอยากได้ลูกสาวมาก ตอนท้องฉันดีใจที่สุด"

ท่านพูดพลางจับเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้อย่างทะนุถนอม

"แต่สุดท้ายฉันก็เสียเธอไป เธอก็น่าจะรู้ใช่มั้ยว่าฉันรู้สึกยังไง"

ฉันเข้าใจ ทำไมฉันจะไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ ในเมื่อฉันเองก็เสียลูกไปเหมือนกัน

"..."

"ยิ่งกว่านั้นความหวังของฉันหมดไปเพราะฉันมีลูกอีกไม่ได้แล้ว ฉันเสียใจมาก ไม่กิน ไม่นอน ไม่คุยกับใครเลย"

สวบ~

ขาของฉันก้าวเข้าไปหาท่านโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นร่างบางสั่นไหว ท่านไม่ได้หันมาแต่ฉันรับรู้ได้ว่าท่านร้องไห้

"ตอนนั้นวายุเด็กมาก อาจจะจำเรื่องของน้องสาวตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ"

ถึงว่าสิ วายุไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลย

"แล้ววายุก็เป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ตลอดเวลาที่ฉันเสียใจเขาจะอยู่กับฉันตลอด เขามาเล่นกับฉัน ถึงตอนนั้นจะโดนฉันดุและตี เขาก็ไม่เคยออกห่างฉันเลย"

"..."

"เธอเข้าใจใช่มั้ยว่า...วายุคือดวงใจของฉัน"

"ค่ะ ฟ้าเข้าใจ"

ในที่สุดท่านก็หันกลับมาหาฉัน ใบหน้าของท่านเปื้อนน้ำตาแต่มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอีกครั้ง

"ฉันขอของขวัญวันเกิดจากเธอได้มั้ย"

"ฟะ ฟ้าเหรอคะ?"

"ได้หรือเปล่า"

"คือว่า..."

ฉันไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยนะ ไม่ได้เตรียมจริงๆ และไม่คิดว่าท่านจะอยากได้ของขวัญวันเกิดจากฉันด้วย

"ฉันจะขอเธอแค่สองอย่างเท่านั้น"

"..."

"อย่างแรก...เป็นลูกสาวให้ฉันวันนึง"

อะ อะไรนะ!

"อย่างที่สอง...รักและดูแลดวงใจของฉันให้ดีที่สุด ขอให้ฉันได้หรือเปล่า"

-วายุ-

ผมเดินมาที่ห้องของแม่อีกครั้งหลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เมื่อกี้แม่บ้านบอกว่าแม่กับฟ้ายังไม่ได้ออกจากห้องผมก็เลยมาดู ถึงผมจะรู้ว่าแม่ผมไม่ได้ใจร้ายอะไรแต่วันนี้แม่ก็ทำเรื่องเซอร์ไพรส์ให้ผมประหลาดใจเล่นไม่รู้กี่ครั้งแล้ว และผมไม่รู้เลยว่าแม่จะทำอะไรอีก

"โอ้ย เจ็บค่ะ"

เมื่อผมเดินมาถึงหน้าห้องผมก็ได้ยินเสียงของฟ้าเป็นอันดับแรก ผมขมวดคิ้วทันทีพลางแนบหูกับบานประตู

"เจ็บเหรอ พอดีฉันไม่เคยทำให้ใครน่ะ"

นี่คือเสียงแม่ผม ผมยิ่งขมวดคิ้วไปใหญ่เมื่อได้ฟังบทสนทนา สองคนนั้นทำอะไรกันอยู่?

กริ๊ก~

ผมลองหมุนลูกบิดประตูดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก จากนั้นก็เลยตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

แอด~

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำผมชะงักไป ผมก้าวเข้าไปใกล้ๆทั้งสองคนอย่างช้าๆ

นี่ฝันหรือเปล่า...

"ทำ...อะไรกันอยู่ครับ"

ผมพูด แม่กับฟ้าหันมามองหน้าผม

"ทำผมไง"

ปลายฟ้าตอบผม

ใช่แล้วล่ะ ที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าคือแม่กำลังม้วนผมของปลายฟ้าให้เป็นลอน แม่แต่งตัวแต่งหน้าเสร็จแล้วส่วนปลายฟ้าก็เหลือแค่ทำผม

แล้วเธอเอาชุดที่ไหนมาใส่กันนะ?

"ใครอนุญาตให้เข้ามาน่ะ"

แม่พูดกับผมพลางม้วนเกลียวผมของปลายฟ้าไปด้วย

"ชุดน้องสวยมั้ย"

"..."

"วายุ"

"ครับ?"

"แม่ถามว่าชุดที่น้องใส่สวยมั้ย"

"คะ ครับ สวยครับ"

ผมตอบอึกอัก แม่ทำเซอร์ไพรส์ผมอีกแล้วเหรอ