บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน

"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ"

แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว

ครืด~

"อันไหนครับ"

ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ

"อันนั้นจ่ะ"

แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ

แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง

"เอาล่ะ เสร็จแล้ว"

ก็อก ก็อก ก็อก~

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี

"คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ"

คนด้านนอกพูดเข้ามา

"อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ"

แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า

หมับ~

"จะไปไหน"

ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป

"ก็ลงไปข้างล่างไง"

เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก

"นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ"

"ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย"

ฟลุ่บ~

ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ

"เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน"

ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน้านี้แม่ยังมีท่าทางไม่ชอบฟ้าอยู่เลย แต่ว่าตอนนี้ดูสองคนนี้ญาติดีกันเกินไป สถานการณ์ระหว่างแม่กับฟ้ามันเปลี่ยนไปเร็วจนผมตามไม่ทัน

"เราไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ จะให้มาเล่นอะไรกันล่ะ"

ปลายฟ้าตอบผม

"ก็เธอกับแม่..."

"ฉันกับแม่นาย เป็นแบบนี้กันไม่ดีเหรอ"

ปลายฟ้าย้อนถามผม

"หรือว่านายอยากจะให้เป็นแบบเดิม"

"เห้ย ไม่ๆ แต่ฉันแค่...ไม่เข้าใจ"

ผมพูดพลางหลุบตาลงมองฝ่ามือของตัวเองที่จับแขนปลายฟ้าไว้ ก่อนจะเลื่อนลงมาประสานมือกับเธอ

"ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย...อะ โอ้ย"

ผมร้องเสียงหลงเลยเมื่อปลายฟ้าหยิกหน้าท้องผมหนึ่งที หยิกแรงด้วย

"หยิกทำไม มันเจ็บนะฟ้า"

"นายเจ็บ แสดงว่าไม่ได้ฝัน"

ผมช้อนตามองเธอ ผมไม่ได้ฝันจริงๆ ปลายฟ้าที่อยู่ตรงหน้าผมคือตัวจริง

ฟลุ่บ~

ผมดึงเธอมากอดไว้ ปลายฟ้ากอดตอบผม สัมผัสของเราก็เป็นเรื่องจริง เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งหมดก็เป็นเรื่องจริง

"แม่นายบอกฉันว่า นายคือดวงใจของท่าน"

"อื้ม"

ผมซุกหน้าลงกับช่วงท้องของปลายฟ้า เพราะผมนั่งและเธอยืน

"แม่นายรักนายมากนะ"

"ฉันรู้"

"วันนี้วันเกิด ท่านก็เลยอยากเห็นคนที่ท่านรักที่สุดมีความสุข เราถึงได้เป็นแบบนี้"

"หมายความว่าไง?"

ผมเงยหน้ามองเธอพลางขมวดคิ้วทันที พูดแบบนี้มันตีความหมายได้นะ ว่าที่ทั้งสองคนทำแบบนี้เพราะผมและถ้าพ้นวันนี้ไปแล้วทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม ถ้าเป็นแบบนั้นผมไม่ต้องการหรอกนะ

"เธอกับแม่กำลังจะทำให้ฉันเหมือนนักโทษประหารเหรอ จะเอาความสุขแค่ชั่ววูบมาให้ฉันทำไม"

"ยุ..."

"ใจร้ายเกินไปแล้วนะ"

พรึ่บ~

ผมพูดเชิงน้อยใจก่อนจะลุกขึ้นยืนและจะเดินออกจากห้องแต่ปลายฟ้าก็ดึงแขนผมไว้พร้อมกับพลิกตัวผมให้หันกลับไปหาเธอ

"ยิ้มทำไม ฉันไม่ตลก"

ผมเริ่มหัวเสียแล้วนะ ยิ่งเห็นปลายฟ้ายิ้มทั้งๆที่ผมกำลังเสียใจผมยิ่งอยากจะ...

"ล้อเล่นน่า"

"ว่าไงนะ!"

ผมโพล่งถาม เมื่อกี้เธอบอกว่าล้อเล่น?

"ฉันพูดเล่น ไม่ได้จะทำแบบนั้นซักหน่อย นายน่ะคิดไปเอง"

"อ้าว ก็เธอพูดแบบนั้นใครจะไปรู้ล่ะ"

ผมหน้างอใส่เธอ ปลายฟ้าเงยหน้ามองผมพลางดึงแก้มผมส่ายไปมา

"วันนี้ฉันจะเป็นลูกสาวให้แม่นายนะ"

"ลูกสาว?"

"อื้อ เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันก็เป็นน้องสาวนาย"

ผมขมวดคิ้ว อยากรู้จริงๆว่าเล่นอะไรกันอยู่

"วันนี้เป็นน้องสาว แล้ววันอื่นล่ะเป็นอะไร?"

ก็เลยเออออตาม ผมหลุบตาลงจ้องเธอ ปลายฟ้ายิ้มพลางเขย่งขึ้นจุ๊บริมฝีปากผม

จุ๊บ~

"ฟ้า..."

ดันมาทำน่ารักใส่กันอีก

"เป็นแฟนนายไง"

"ไม่กลัวแม่ฉันแล้วเหรอ"

ผมแกล้งถามดู จริงๆปลายฟ้ายอมกลับมาคบกับผมแล้วแต่เธอก็ยังกลัวแม่ของผมอยู่จริงๆ ท่านไม่ได้ยอมรับเราตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้ปลายฟ้ายักไหล่ให้ผมก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้ม

"ไม่อ่ะ"

"จริงดิ"

"นี่ใคร ปลายฟ้าซะอย่าง อยากได้อะไรก็ต้องได้นะ"

เธอเล่นหูเล่นตาใส่ผม ทำให้ผมหมั่นเขี้ยวซะแล้ว

"เธอขู่แม่ฉันเหรอ"

"เปล่าเลยนะ"

"เล่นของใส่แม่ป่ะเนี่ย"

"เดี๋ยวฉันจะตบปากนาย ทำไม?แม่นายจะเปลี่ยนใจมาชอบฉันบ้างไม่ได้เหรอ"

เอ้า ไหงเล่นไปเล่นมาดันงอนเราซะงั้น ผมเอียงคอมองเธอ ก็ยังคงหวั่นๆว่าทั้งสองคนจะมีลูกเล่นอะไรหรือเปล่าอยู่ แต่ถ้าไม่มีก็ดี มันจะดีมากๆ

"ได้สิ"

ฟลุ่บ~

ผมรวบตัวเธอกอดไว้ เพราะปลายฟ้าทำท่าจะเดินหนีผมออกไป

"มันจะดีมากๆเลยล่ะ"

"ปล่อยเลยนะ ฉันจะลงไปแล้ว"

"หอมทีก่อน"

"ไม่เอา"

ผมก้มลงไปหอมเธอแต่ปลายฟ้าเอี้ยวหน้าหลบแถมแกะแขนผมออก ผมก็เลยรัดเธอแน่นกว่าเดิมพร้อมกับเคลื่อนหน้าเข้าไปไล่หอมแก้มเธอทั้งซ้าย ทั้งขวา จนสุดท้ายกลายเป็นว่าผมจับเธอฟัดซะแล้ว

"อะ อื้อ เจ็บ หนวดนายทิ่มฉันนะ"

ปลายฟ้าบอกผมพลางดิ้นออกจากอ้อมแขน แต่ผมไม่ปล่อยหรอก แกล้งให้ผมใจแป้วขนาดนั้นผมจะแกล้งคืนให้ดู

"โอ้ย วายุ บอกว่าอย่าฟัดไง"

ฟอด จุ๊บ~

"โดนหนักแน่"

"อะ อะไร"

"ก็..."

แอด~

"ตายแล้ว ทำอะไรเนี่ย"

ผมชะงักเมื่อเสียงแม่ดังเข้ามา พร้อมกับที่ท่านเดินมาแยกเราสองคน

"แม่คะ ยุแกล้งฟ้า"

ปลายฟ้าเข้าไปกอดแม่ผมพลางซบหน้ากับไหล่ท่าน เห้ย คือสนิทกันขนาดนี้เลย?

"แกล้งอะไรน้องน่ะยุ ดูสิตัวแดงไปหมดเลย"

ปลายฟ้าหันมายักคิ้วใส่ผม ดูท่าฟ้าจะขึ้นแท่นสุดที่รักของแม่ผมแล้วแน่ๆเลย

"ผมแค่หมั่นเขี้ยว"

ผมตอบ แม่ตีแขนผมซะงั้น

"ลงไปข้างล่างได้แล้วนะ"

พูดจบแม่ก็พาฟ้าเดินออกไป ก่อนไปฟ้าหันมาเยาะเย้ยผมด้วย

ให้ตาย แม่ผมเข้าข้างเมียเต็มๆกลายมาเป็นพวกเดียวกันเฉยเลย

แต่ก็ดีนะ ดีมากเลยล่ะ ขอบคุณพระเจ้า

"อย่าเผลอ"

ผมแกล้งแยกเขี้ยวใส่ฟ้า ก่อนจะหัวเราะออกมา แล้วแม่ก็หันมาพูดกับผมก่อนจะปิดประตู

"สามีเพื่อนแม่พาหลานชายมาด้วย ถ้ายุลงไปช้าแม่จะแนะนำปลายฟ้าให้เขานะ"

ผมยังยิ้มอยู่แบบนั้น ดีใจที่สุดในสามโลกแล้ว ต่อไปนี้ความสุขของผมจะกลับมาแล้ว...และผมจะรักษามันไว้ให้นานที่สุด นานเท่าชีวิตผมเลย

แต่เดี๋ยวนะ!เมื่อกี้แม่พูดว่าอะไร

"มะ ไม่ได้นะแม่ นั่นเมียผมนะ"

_______