ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ

_____

2 ปีต่อมา...

"ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว"

ข้าวหอม \/

"นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย"

ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ"

ลูกโซ่ O

ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา

ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ

"นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า"

ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น

"ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก"

"จ้าาา"

ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่

จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว...

16.15 น.

หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ

ฟลุ่บ~

เขากระซิบบางอย่างกับเธอ ลูกโซ่ก็เริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไป

"ต้องตอนนี้เลยเหรอ?"

เธอหันไปถามแฟนหนุ่ม พี่ตะวันได้แต่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มแหยๆ

"มีอะไรหรือเปล่าโซ่"

ยาหยีที่เป็นคนความอดทนต่ำ เธอเห็นลูกโซ่ผิดปกติเหมืนอยากจะพูดอะไรสักอย่างและเธอคงไม่อยากสงสัยนานถึงได้ถามขึ้น

"คือแบบว่า..."

"พูดเถอะแก"

ข้าวหอมเร่งเพื่อให้เธอพูด ส่วนฉันก็นั่งฟังเงียบๆ

"ก็...คืองี้นะ ที่บ้านตะวันเค้าจัดปาร์ตี้ฉลองให้ฉันอ่ะ"

"อ้าว แล้วไหนแกบอกว่าเราจะไปฉลองกันไง"

ยาหยีถาม ลูกโซ่ยิ้มเจื่อนๆ

"คือ แกต้องไปตอนนี้เหรอ"

ข้าวหอมถาม ลูกโซ่พยักหน้า ฉันรู้ว่าเธอก็ไม่อยากไปแต่ทำไงได้ล่ะ

"ไปเหอะแก"

ฉันบอก ทุกคนหันมามองหน้าฉัน

"หืม พวกแกไม่ว่าเหรอ เราสัญญากันไว้แล้วอ่ะ"

"ไม่เป็นไร ให้ผู้ใหญ่รอมันไม่ดีหรอก ไว้เรานัดมาฉลองกันวันอื่นก็ได้"

ฉันพูดและข้าวหอมกับยาหยีก็คงคิดเหมือนกับฉัน

"แต่ว่า..."

"อืมๆ ฉลองวันอื่นก็ได้ ยังไงพวกเราก็ไม่ได้จะจากกันไปไหนซักหน่อยนิ"

ยาหยีพูดต่อ

"อื้ม ได้อยู่แล้ว แต่ว่าแกต้องเลี้ยงเลยนะ"

ข้าวหอมพูดบ้าง และพี่ตะวันก็พูดขึ้น

"โอเคครับ ไว้นัดกันแล้วเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง วันนี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไปกันเถอะ"

ฉันบอก พี่ตะวันกับลูกโซ่ขอโทษอีกครั้งก่อนจะพากันเดินออกไป

เหลือแค่เราสามคน...

"ยัยลูกโซ่นี่นะ มีแฟนก็มีก่อนคนอื่นเขา แถมมาเทพวกเราก่อนเพื่อนอีก"

เมื่อลูกโซ่ไป ยาหยีก็บ่นเธอนิดหน่อย ก็แค่เฟลเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอกเพราะฉันยังเห็นเธอหยิบขนมกินอยู่เลย

"แล้วคราวนี้ใครล่ะ ไม่ใช่แกนะฟ้าที่มีแฟนเป็นคนที่สองของแก๊ง ห้ามเทพวกฉันนะ"

ข้าวหอมหันมาชี้หน้าฉัน ฉันยิ้มพลางพยักเพยิดไปด้านหลัง

"ฉันว่า แกมากกว่ามั้งที่จะเทพวกฉันอ่ะ"

"บ้าเหรอ ฉันไม่ได้..."

สวบ~

เสียงของข้าวหอมเงียบไปเมื่อเธอหันหลังไปตามที่ฉันบอก แล้วเธอก็หันกลับมายิ้ม

"เค้าก็แค่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันกับพวกแก...มั้ง"

"แหม เสียงอ่อนเลยนะ ห้ามกระดิกไปไหนเลยนะแกอ่ะ"

ยาหยีชี้หน้าคาดโทษข้าวหอม จนผู้ชายคนนั้นเดินมายืนอยู่ข้างหลังเธอ เขาทักทายพวกเราก่อนจะทิ้งก้นนั่งลงบนม้านั่งข้างข้าวหอม

ผู้ชายคนนี้น่ะ แฟนข้าวหอมเองแหละ

จะว่าไป พวกเราทุกคนก็มีแฟนกันหมดแล้วนะ

"ไม่ได้จะไปไหนใช่มั้ยอ่ะ"

ข้าวหอมหันไปถามแฟนของเธอ เขามองหน้าพวกเรานิ่งๆก่อนจะพูดขึ้น

"จริงๆก็ไม่ได้จะไปไหน"

"เห็นม๊า"

ข้าวหอมยิ้มอย่างผู้ชนะ แต่คำพูดต่อมาของแฟนเธอก็ทำให้หุบยิ้มลง

"แต่คงต้องไปแล้ว"

"อ้าว ไปไหนอ่ะ ไม่ได้นัดไว้จะไปไหนเลยนะ"

"ก็...วันนี้พ่อกับแม่ฉันนั่งเครื่องลงมาหา ตอนนี้รออยู่ที่คอนโด"

"จะ จริงเหรอ ทำไมไม่เห็นบอกเลยล่ะ"

"เซอร์ไพรส์มั้ง"

แฟนของเธอยักไหล่พลางถอนหายใจ ดูท่าเขาเองก็น่าจะเพิ่งรู้ ก็คงจะเซอร์ไพรส์จากพ่อแม่จริงๆนั่นแหละ

"แต่ว่า..."

"ไปเหอะแก"

ฉันบอก มันก็เลี่ยงไม่ได้นี่นา ฉันพอรู้มาว่าพ่อแม่ของแฟนข้าวหอมอยู่ที่ต่างจังหวัด อุตส่าห์นั่งเครื่องบินมาหาเลยนะ ข้าวหอมยิ้มแหยๆก่อนจะหันไปหายาหยี

"จ้าาา"

ยาหยีก็ทำได้แค่ยิ้มและพยักหน้า ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่เนอะ

"ขอโทษน๊า พวกแก"

ข้าวหอมถอนหายใจพรืดก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปกับแฟนของเธออย่างช่วยไม่ได้

"ยังไงล่ะ เราสองคน?"

ยาหยีหันมาถามฉัน ที่นัดกันว่าจะอยู่ที่มหาลัยจนกว่าจะปิดน่ะ สงสัยคงต้องแคนเซิล

"ไหนๆเราก็อยู่กันไม่ครบแล้ว..."

Rrrr~

ฉันเงียบลงเมื่อโทรศัพท์ของยาหยีดังขึ้น เธอยกโทรศัพท์ที่ถือไว้ในมือขึ้นมาดูเบอร์ก่อนจะเงยหน้ามองฉัน

ท่าทางแปลกๆอีกคนแล้วเนี่ย

"รับสิ"

ฉันบอก ยาหยีพยักหน้าก่อนจะกดรับสาย

"ฮัลโหล"

ฉันไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไรมา และไม่รู้ว่าเป็นใครด้วย แต่ถ้าจะให้เดาคงเป็นแฟนเธอ

"อื้ม อยู่มอกับฟ้าอ่ะ"

"ห๊ะ ตอนนี้อยู่ที่ไหนอ่ะ...ใกล้ถึงหน้ามอแล้วเหรอ"

ยาหยีเหลือบตามองฉันอีกรอบก่อนจะถอนหายใจ

ดูท่าฉันจะโดนเทอีกแล้วล่ะมั้ง

"แต่ว่า...แป่บนึงนะ"

ยาหยีพูดกับปลายสายก่อนจะหันมาพูดกับฉัน

"คือว่า แก..."

"ไปเหอะ"

"แต่แบบว่าแกอ่า..."

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันโทรให้วายุมารับ ไหนๆเราก็อยู่กันไม่ครบอยู่แล้ว มันก็คงไม่สนุกอ่ะ ไว้นัดกันอีกทีก็ได้"

ฉันบอก ยาหยีถอนหายใจก่อนจะตอบตกลวกับปลายสายแล้ววางสายไป

พรึ่บ~

"ถ้างั้น ฉันไปก่อนนะแก ไปรอที่หน้ามอเลย"

"อื้ม"

"แกจะออกไปพร้อมกันมั้ย นี่ก็เย็นมากแล้ว"

"ไม่เป็นไร ฉันรอวายุที่นี่ก็ได้"

"อ่า งั้นฉันไปนะ"

ฉันพยักหน้า จากนั้นยาหยีก็เดินจากไป

"..."

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเมื่อเหลือฉันอยู่คนเดียว ฉันโทรหาวายุแต่เขากลับไม่รับสายซะงั้น ฉันถอนหายใจพลางกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณมหาวิทยาลัย

กว้างและเงียบสงัดดีมาก...

"เราก็ควรจะกลับเนอะ"

ฉันหงอยลงแล้วพูดกับตัวเอง เริ่มอารมณ์ไม่ดีเมื่อโทรหาวายุอีกครั้งและเขาปิดเครื่องใส่

ทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!

"ให้ตาย โดนเพื่อนเท แฟนก็ปิดเครื่องใส่อีก..."

ฟลุ่บ~

ฉันบ่นพลางลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าพี่ครามเดินมาหา

"พี่คราม มาได้ยังไงคะ?"

ฉันถามเมื่อเขาหยุดเดินอยู่ตรงหน้า พี่ครามยิ้มพลางพูดขึ้น

"ยินดีด้วยนะฟ้าที่เรียนจบแล้ว"

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันยิ้ม พี่ครามก็ยิ้ม

"พี่มีของขวัญให้ด้วยนะ"

"ของขวัญเหรอคะ วันนี้เลยเหรอคะ?"

ปกติ ของขวัญแบบนี้เขาจะให้กันวันรับปริญญาหรือเปล่านะ

"อื้ม มันรอถึงวันรับปริญญาไม่ไหวแล้ว"

"คะ?"

ทำไมคำพูดพี่ครามแปลกๆนะ

"ตามพี่มาสิ"

พี่ครามบอกพลางดึงมือฉันให้เดินตามเขาเข้าไปในตัวอาคารเรียน ฉันก็เดินตามเขาเข้าไปแบบงงๆ

สวบ~

"นะ นั่นเหรอคะ"

ฉันถามเมื่อพี่ครามพามาหยุดยืนอยู่ตรงนี้ มองไปด้านหน้ามีกล่องของขวัญใบใหญ่มากอยู่

"อะไรคะ ทำไมกล่องใหญ่จัง"

ฉันถาม พี่ครามกระตุกยิ้มพลางบอกให้ฉันเปิดมัน

"เปิดดูสิ"

ฉันมองหน้าพี่ครามอย่างชั่งใจ เขามาแปลกๆ วันนี้ทุกอย่างแปลกไปหมดเลย ฉันรู้สึกอย่างนั้น

ฟึ่บ~

แต่ฉันก็ตัดสินใจเดินไปเปิดกล่องใบนั้น โดยการแก้ริบบิ้นสีแดงที่ผูกเป็นโบว์อยู่ที่กล่องเมื่อปมริบบิ้นคลายกล่องใบนั้นก็เปิดออก

"อ๊ะ..."

ฉันเซถอยออกมาด้านหลังเพราะกล่องใบนั้นเปิดออกหมดทุกทิศทางพร้อมกับมีลูกโป่งอัดก๊าซสีชทพูดหลายสิบลูกลอยขึ้นมาจากกล่อง ด้านล่างของเชือกที่ผูกกับลูกโป่งมีป้ายผ้าและข้อความเขียนอยู่

' will you marry me'

"อะ อะไรคะเนี่ย..."

ฉันหันไปถามพี่คราม พี่ครามก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นแฟนวายุ แล้ววายุก็เพื่อนเขา แต่เขาจะมาขอฉันแต่งงานแบบนี้มัน...

"วะ วายุ"

ฉันตกใจที่ตอนนี้พี่ครามไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมเขาหายไป แต่ใกล้ๆกลับมีวายุยืนอยู่ข้างหลังฉันแทน

มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ตกลงมั้ย?"

วายุถามฉัน ฉันมองหน้าเขาพลางขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองป้ายข้อความที่กล่องของขวัญนั้นอีกครั้ง

"แต่งงานกับผมมั้ยครับ"

วายุเข้ามากระซิบจนฉันต้องถอยอย่างตกใจแต่เขาก็รวบเอวฉันไว้

ฟลุ่บ~

ละ เล่นแบบนี้เลยเหรอเนี่ย "เป็นเจ้าพ่อเซอร์ไพรส์เหรอไง"

ฉันถามเขาพลางทุบอกไปหนึ่งที ทั้งเขินทั้งตกใจด้วย

"แล้วตกลงมั้ยละ"

เขาหลุบตามองฉันพลางถามขึ้น ฉันมองหน้าเขานิ่ง

"..."

ไม่พูดค่ะ เงียบใส่ด้วย

"ฟ้า..."

พอฉันไม่พูด วายุหน้าเจื่อนลงทันทีเพราะฉันตีหน้านิ่งใส่เขาด้วย

"ฟ้า อย่าเงียบแบบนี้ ใจไม่ดีนะเนี่ย"

"ใครบอกว่าฉันจะแต่งกับนาย"

ก็ได้ อยากให้พูดก็จะพูด

"..."

โอ้ย หน้าหดเหลือสองนิ้วแล้วเนี่ย

"เอาความมั่นใจมาจากไหน?"

ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไปแล้ว มีเพียงฉันคนเดียวที่ยังคงมีลมหายใจ

"ใครบอกว่าฉันจะตกลง ใครมั่ง ออกมาให้หมดเลย"

"..."

ยัง ยังไม่โผล่กันออกมา

"ก็ดี ไม่มีใครยืนยันนะว่าฉันจะตกลง..."

สวบ~

เสียงของฉันเงียบลงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่พรวดออกมา ฉันกวาดสายตามอง

คู่ของลูกโซ่...

คู่ของข้าวหอม...

คู่ของยาหยี...

พี่คราม พี่นาย พี่เต...

มากันครบเลยนะ หึ

"มีคนยืนยันแค่นี้ นายมั่นใจแล้วเหรอว่าฉันจะแต่งงานกับนายอ่ะ วายุ"

ฉันหันกลับมาถามเขา วายุหลุบตาลง

"เธอไม่ได้รักฉันเหรอ..."

เสียงเขาเบามาก จนฉันแทบจะขำออกมาเลยล่ะ

"หืม?"

ฉันครางถาม

"มองตาฉันสิ"

"..."

โอ๊ย ไม่แกล้งเอาคืนแล้วก็ได้ "วายุ มองตาฉัน"

ฉันออกเสียงสั่งอีกครั้ง เขาค่อยๆเงยหน้ามามองตาฉัน และฉันยิ้มออกมา

"พูดใหม่อีกทีสิ ที่ขอฉันน่ะ"

วายุเริ่มมีสีหน้าดีขึ้น เขายิ้มนิดหน่อยก่อนจะพูดกับฉันอีกครั้ง คราวนี้พูดซะอ้อนเลย

"ปลายฟ้าครับ แต่งงานกับพี่นะครับ"

"..."

แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย~

โอ้ย เสียงเชียร์มาอีก ฉันกวาดสายตามองทุกคนอีกครั้งก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่เขา

"ฉันเคยบอกว่านายเป็นคนแรกและคนสุดท้ายของฉัน"

"..."

"ถ้าไม่แต่งกับนาย...แล้วจะไปแต่งกับใครได้ล่ะ"

"ห๊ะ ตกลงใช่มั้ย ตกลงใช่มั้ยฟ้า"

วายุยิ้มอย่างตื่นเต้น เขาเขย่าแขนที่รวบเอวฉันอย่างต้องการคำตอบ

"ตกลงค่ะ...พี่วายุ"

ฟลุ่บ~

"เยสสส[]"

"ว้าย วายุเดี๋ยวตก"

เมื่อฉันตอบตกลงเขาก็ดีใจจนช้อนอุ้มฉันขึ้นพลางหมุนไปรอบๆจนฉันต้องกอดคอเขาแน่นเพราะกลัวตก

"ขอบคุณครับ"

เมื่อเขาหยุดหมุนและยืนอยู่กับที่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยฉันลง เขาหลุบตาลงมองฉันแล้วยิ้มกว้าง จากนั้นวายุก็ปล่อยฉันลงยืนพร้อมกับใช้แขนข้างหนึ่งรวบเอวฉันส่วนมืออีกข้างก็จับหน้าฉันให้เงยขึ้นพร้อมกับประกบริมฝีปากลงมาทันที

จุ๊บ~

"วู้ววว"

"กรี้ดดด"

"โว้ววว"

"วี้ดวิ้ววว"

"ยินดีด้วยน๊าาา"

เสียงโห่แซวและแสดงความยินดีดังขึ้นกึกก้องตึกนี้จนฉันไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเป็นเสียงของใครบ้าง

"..."

จนเมื่อเขาถอนจูบออก ฉันถึงได้เห็นว่าตอนนี้ไม่ได้มีแค่เพื่อนฉันกับเพื่อนของเขาเท่านั้น แต่ตอนนี้มีคนอีกจำนวนหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่ามาจากไหนกำลังยืนล้อมเราสองคนอยู่

"//////