ตอนจบ

ตอนจบ

..........

*Paradise Pub

กึก~

ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้

"พี่ฟ้า"

"ไงเหมี่ยว"

ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ

"พี่ลาออกจริงเหรอ"

"อืม ออกแล้วล่ะ"

ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย

"อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย"

ฉันวางมือลงบนหัวเธอ

"ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่"

ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า

"ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?"

ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงินน่ะเธอต้องเก็บ เก็บไว้ให้น้องสาวและเลี้ยงดูยาย และฉันพอจะรู้คำตอบของเธอ

"เหมี่ยวว่า..."

"พี่ไม่ได้บังคับ พี่แค่เสนอไว้"

"ค่ะพี่"

"ถ้าอยากมาเมื่อไหร่ โทรหาพี่นะ"

ฉันยิ้มพลางขยี้ผมเธออย่างเอ็นดู

"ดูแลตัวเองดีๆนะมะเหมี่ยว พี่ไปก่อนนะ"

"ค่ะ"

ฉันบอกลาเธอก่อนจะเดินลงไปพูดคุยกับเพื่อนรวมแก๊งที่รวมตัวกันอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ชั้นสอง สามคนนั้นก็ไม่ต้องบอกลาอะไรหรอก ยังไงก็เจอกันติดต่อกันอยู่ดี ฉันแค่ลาออกจากที่ทำงานไม่ได้จะหายไปไหนสักหน่อยนิ

หลังจากนั้นวายุก็มารับฉันกลับ ซึ่งตอนนี้เราก็มาถึงห้องแล้ว ห้องของวายุน่ะ ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่

แอด~

ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องแล้ววายุก็เดินตามเข้ามา เราสองคนคุยกันสักพักก่อนที่ฉันจะเข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำ

"ฟ้า"

"หืม?"

ฉันชะงักมือที่จับลูกบิดไว้เมื่อเขาเรียก

"เปล่า"

เขาเกาต้นคอตัวเองพลางยิ้มแปลกๆ ฉันมองเขาอย่างสงสัยแต่วายุก็เดินมาเปิดประตูห้องให้ฉันเอง

แอด~

ประตูห้องนอนถูกเปิดออกช้าๆ ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าภายในห้องนอนไม่เหมือนเดิม

ในห้องถูกปิดไฟไว้แต่มีโคมไฟรูปลูกเต๋ามีแสงสีส้มอ่อนๆถูกจัดวางไว้บนพื้นห้องเป็นรูปหัวใจ จนพอมีแสงสว่างและมองเห็นได้ ด้านบนเพดานมีลูกโป่งอัดก๊าซลอยอยู่เต็มไปหมด

สวบ~

ฉันยิ้มกว้างพลางก้าวขาเดินเข้าไป ฉันกวาดตามองรูปถ่ายที่ถูกผูกห้อยลงมาจากปลายริบบิ้นของลูกโป่ง

"ภาพพวกนี้..."

มันเป็นภาพของเราตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย ตั้งแต่ที่เราคบกันเมื่อก่อน

"ฉันนึกว่านายทิ้งไปแล้ว"

ฉันพูด

ฟลุ่บ~

วายุกอดฉันจากทางด้านหลัง

"แม่ไปค้นเจอในห้องฉันที่บ้าน มันถูกเก็บไว้ในกล่องใต้เตียง ฉันคงเก็บมันตอนที่เธอ..."

ฉันหันไปหาเขาพลางวางนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากเขาเพื่อหยุดคำพูดวายุไว้

"ตอนนี้ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว"

วายุจับมือฉันไว้พลางยิ้มให้ เขาเอื้อมมือไปดึงริบบิ้นของลูกโป่งลูกหนึ่งมา

"ให้"

เขาพูดพร้อมกับส่งปลายริบบิ้นนั่นมาให้ฉัน ฉันรับมันไว้วายุปล่อยมือออกจากปลายริบบิ้นและฉันรู้สึกว่าที่ปลายริบบิ้นมีอะไรผูกไว้อยู่

"..."

ฉันหลุบตาลงมองในมือตัวเอง

"แหวน..."

สิ่งที่ถูกผูกไว้ที่ปลายริบบิ้นคือแหวนวงหนึ่ง วายุจับมือข้างซ้ายของฉันขึ้นมาพร้อมกับแกะแหวนออกจากริบบิ้น

"เธอเป็นของฉันนะ"

เขาพูดเมื่อสวมแหวนให้ฉันเสร็จแล้ว ฉันมองแหวนวงนั้นบนนิ้วก่อนจะเงยหน้ามองเขา

"ฉันเป็นของนาย...วายุ"

ฉันพูด วายุกอดฉันไว้ในอ้อมแขน

"ฉันก็เป็นของเธอ ปลายฟ้า"

เขาจูบลงบนผมฉันก่อนจะคลายอ้อมกอดแล้วใช้มือหนึ่งรวบเอวฉันไว้ ส่วนมืออีกข้างก็เชยคางฉันขึ้น

"..."

วายุโน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากกับฉัน ฉันตอบรับสัมผัสจากริมฝีปากเขา

"..."

เนิ่นนานกว่าที่เราจะผละริมฝีปากออกจากกัน วายุจรดปลายจมูกกับปลายจมูกฉัน เรามองตากันและยิ้ม

"แม่บอกว่า...อยากได้หลานผู้หญิง"

เขาพูดออกมายิ้มๆ ฉันเองก็ยิ้มพร้อมกับประคองแก้มทั้งสองข้างของเขาไว้

"แม่บอกว่ามีฉันเป็นลูกสาวแล้ว"

ฉันพูดอย่างรู้ทัน วายุหัวเราะ

"นายเองมากกว่าที่อยากได้"

"ฮ่ะๆ ก็อยากได้จริง"

"รออีกสองปีนะ"

ฉันบอกเขาและวายุก็พยักหน้า

ฟลุ่บ~

เขาช้อนอุ้มฉันขึ้น ฉันกอดรอบคอเขาไว้

"อืม อีกสองปีก็ได้"

พรึ่บ~

เขาวางฉันลงบนเตียงและตัวเขาก็ตามมาคล่อมร่างฉันไว้

"แต่ถ้าเกิดว่าเธอมีลูกหลังจากนี้..."

"..."

"ก็ต้องแล้วแต่ความสามารถของยาคุมอะนะ ว่าสู้ฉันได้หรือเปล่า"

"เหรอ"

ฉันดึงแก้มเขา วายุจับมือฉันพร้อมกับจูบที่ฝ่ามือ

"ขนาดครั้งที่แล้วฉันยังชนะเลย"

เขายิ้ม ฉันดึงแก้มเขาอีก

"ก็ลองดูสิ"

"ท้าเองนะฟ้า"

ฉันยิ้ม เพราะฉันไม่ได้กินยาคุมแล้ว แต่ฉันฉีดมาเลยต่างหาก มันมีเปอร์เซนต์การคุมกำเนิดได้ดีกว่าน่ะ ฉันอยากให้เค้ามาในเวลาที่เราพร้อมและเราจะดูแลเขาให้ดีที่สุด

"ไม่ต้องมายิ้ม ฉันแรงเยอะนะอย่าลืม"

วายุพูดพลางยืดตัวขึ้นแล้วถอดเสื้อของตัวเองออก

"อื้ม..."

แล้วเขาก็โน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากกับฉันอีกครั้ง มอบรสจูบและสัมผัสที่วาบหวามให้ฉัน

"ฉันรักเธอนะฟ้า"

วายุถอนริมฝีปากออกพร้อมเคลื่อนใบหน้ามากนะซิบข้างหูฉัน เขาจูบไล้ไปตามใบหูและต้นคอของฉัน

ฟลุ่บ~

ฉันเลื่อนมือขึ้นไปคล้องคอเขาไว้พลางเอียงหน้าไปกระซิบข้างหูเขาเช่นกัน

"ฉันก็รักนายนะยุ...รักตลอดไปเลยล่ะ"

วายุหันมาจูบฉันอีกครั้งพร้อมกับส่งยิ้มให้

"อย่าโกรธฉันนะ..."

"..."

"ถ้าคืนนี้อาจจะไม่ได้นอน"

"หื่น"

"หื่นกับเมียคนเดียวแหละ"

ฉันยิ้มให้เขาพลางหอมแก้มเขาด้วย

"ฟ้า..."

วายุยืดตัวขึ้นอีกครั้งเขาจัดการเอาชุดเดรสของฉันออกไปให้พ้นตัวอย่างรวดเร็ว

"หืม?"

ฉันครางรับ วายุกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ฉัน

"ไม่ได้นอนแน่ หึๆ"

———-