บทที่ 10 ไม่ชอบ…ง่ายไป

'ไว้เจอกันนะ บาย'

ฉันกดส่งข้อความไลน์ให้ข้าวหอมที่เมื่อกี้เรากำลังแชตกันอยู่แต่ฉันก็ต้องตัดบทเพราะมีสิ่งที่ฉันสนใจในตอนนี้อยู่ข้างหน้า ฉันช้อนตาขึ้นมองไปที่กลุ่มนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ถัดจากที่ฉันนั่งอยู่ประมาณสองสามโต๊ะดวงตากลมของฉันมองจ้องไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพูดคุยกับผู้หญิงคนเดียวที่ปะปนมาในกลุ่มด้วย เขายิ้ม เขาหัวเราะ เขาดูมีความสุขดี และฉันไม่อยากเห็นเขามีความสุข!

พรึ่บ~

เมื่อมีความคิดบางอย่างแล่นเข้าหัวสมองฉันก็ผลุดลุกขึ้นจากม้านั่งที่ตัวเองนั่งอยู่ทันที

"ตะวัน วันนี้เราไปกินไอติมกันมั้ย"

"วันนี้เหรอ"

"อื้ม ตั้งแต่นายย้ายคณะมาเราก็ไม่ได้ไปกินด้วยกันเลยนะ เนี่ยฉันอุตส่าห์มาชวนนายถึงที่เลยนะ"

"อืมตกลงก็ได้ ไปก็ไป"

"ไปด้วยได้มั้ย?"

เสียงของฉันที่พูดแทรกขึ้นเรียกให้ทั้งสองคนหยุดชะงักจริงๆก็ไม่ใช่แค่สองคนนั้นหรอกที่หยุดแต่พวกเพื่อนๆของเขาก็หยุดบทสนทนาแล้วหันมามองทางฉันเหมือนกัน ฉันฉีกยิ้มให้ทุกคนก่อนจะเดินไปหยุดยืนข้างๆตะวันนายนั่นเงยหน้ามองฉันอย่างแปลกใจ

"ฉันก็อยากไปกินไอติม ขอไปด้วยคนนะ"

ฉันก้มลงพูดกับเขาพลางยิ้มให้ตะวันเลิ่กคิ้วอย่างแปลกใจแต่ก็ต้องหันไปหาผู้หญิงที่นั่งข้างๆเขาที่เขย่าแขนเขาแล้วถามออกมา

"ใครน่ะตะวัน?"

ยัยนั่นเอียงคอถามอย่างสงสัย ตะวันก็ยังไม่ทันได้ตอบหรอกเพราะฉันจะตอบเอง

ฟลุ่บ~

ฉันตวัดแขนคล้องคอตะวันพลางโน้มตัวลงไปหาผู้หญิงคนนั้นพลางส่งยิ้มให้เธอ

"ฉันก็เป็น..."

ฉันหยุดคำพูดไว้พลางหันหน้าเข้าไปหาตะวันที่มองฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่ฉันกลับยิ้มให้พลางบีบจมูกเขาเบาๆ

"นี่เธอ!"

ตะวันจับมือฉันที่บีบจมูกเขาออกพลางจ้องฉันแต่ฉันก็ทำไม่สนใจแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเขา เรื่องเสแสร้งแบบนี้ไม่ยากสำหรับฉันหรอก เหอะ

"สรุปฉันไปกินด้วยนะ กินหลายๆคนสนุกดีออก"

ฉันพูดพลางส่งยิ้มให้เขา ส่วนเพื่อนๆของเขาก็มองเราสองคนด้วยดวงตาแวววาวเป็นประกายดูก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่แต่ไอ้คนข้างๆฉันนี่สินั่งนิ่งเป็นรูปปั้นเลย

"ตะวัน ฉันไปด้วยนะ"

เมื่อเห็นว่าเขานิ่งฉันก็เริ่มหมั่นไส้ขึ้นมามากขึ้นแล้วแหละ ทีอยู่ต่อหน้าคนอื่นนี่ไม่แสดงความร้ายกาจออกมาเลยนะ ฉันสอดแขนเข้าไปคล้องแขนเขาก่อนจะเอนหัวไปซบไหล่เขาแล้วพูดแบบอ้อนๆ

"นะ ไปด้วยน๊า ><"

แต่บางทีฉันก็หมั่นไส้ตัวเองเหมือนกันว่ะ--*

"ก็ได้ อยากจะไปก็ไป"

ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นฉันเงยหน้าไปยิ้มให้เขาส่วนนายนั่นก็ทำหน้าเอือมๆ ฉันแอบเหล่ตามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆเขาก็เห็นเธอลอบถอนใจแถมยังแสดงสีหน้าไม่พอใจอีกด้วย แต่ใครสนล่ะ?

"เอ่อ โทษทีนะ"

จู่ๆเธอก็พูดขึ้นทำให้ทุกสายตามองไปที่เธอ

"พอดีฉันลืมอ่ะว่าวันนี้ฉันมีธุระ ฉันคงไม่ว่างแล้วล่ะ"

"ไม่ว่าง...หรืออยากไปกับไอ้ตะวันแค่สองคนกันแน่ครับ?"

เสียงแซวจากพี่ไปป์เพื่อนของเขาเรียกให้ยัยนั่นแสร้งยิ้มออกมา

"ไม่ว่างจริงๆ ขอตัวก่อนนะ"

พรึ่บ~

เธอพูดพร้อมลุกพรวดขึ้น ตะวันมองตามเธอ

"ไปก่อนนะตะวัน แล้วเจอกันใหม่"

พูดจบเธอก็เดินออกไปทันที เมื่อยัยนั่นเดินออกไปฉันก็จะลุกขึ้นเหมือนกันเพราะฉันก็แค่เข้ามาเพื่อจะขัดขวางความสุขเขาเท่านั้นแหละและเมื่อฉันทำได้แล้วก็ไม่มีเหตุผลที่จะนั่งอยู่ต่อหรอก

ฟลุ่บ~

แต่ฉันก็ไม่ทันได้ลุกไปไหนอยู่ดีเพราะว่าเขาดันตวัดแขนมาโอบไหล่ฉันพลางกดไหล่ฉันไม่ให้ลุกขึ้น

"ถ้างั้น...เราไป'กิน'กันสองคน"

ตะวันพูดขึ้นโดยเน้นตรงคำว่ากินและดูเหมือนคำพูดเชิงสองแง่สองง่ามนั่นจะทำให้พวกเพื่อนของเขาเข้าใจเป็นอย่างอื่นด้วย

"อะแฮ่มๆ"

เสียงพี่ไปป์กระแอมไอพลางทำสายตาแวววาวดูก็รู้ว่าคิดอะไรกันอยู่

"สรุปแกกับน้องลูกโซ่คบกันแล้วเหรอ?"

เพื่อนอีกคนของเขาถามขึ้นตะวันอ้าปากจะพูดแต่ถูกฉันพูดแทรกก่อน

"แล้วพวกพี่คิดว่ายังไงล่ะคะ?"

ฉันถามพลางยิ้มบางๆออกมาเหล่ตามองตะวันที่ทำเสียงไม่ชอบใจที่ฉันพูดแทรกเขาแต่ฉันก็ไม่สนไม่พอใจก็เรื่องของนายสิ

"ถ้าคิดว่าเราคบกันอยู่..."

ฉันพูดพร้อมสอดมือไปคล้องแขนเขาอีกครั้ง

"ก็ต้องคบนั่นแหละค่ะ"

พอฉันพูดจบตะวันก็หันควับมามองหน้าฉันส่วนฉันก็ทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจสายตาของเขาอยู่ดี

"เห้ยจริงดิ? ไหนแกบอกว่าน้องเขาไม่ใช่เสปคแก...อุ๊บ!"

พี่ไปป์โพล่งขึ้นมาอย่างแปลกใจก่อนจะเอามืออุดปากตัวเองเมื่อรู้ว่าคำที่เขาพูดมันไม่สมควรพูดในขณะที่ยังมีฉันนั่งอยู่ด้วยเพราะมันเหมือนการไม่ไว้หน้าฉันที่บอกว่าฉันไม่ใช่เสปคเขา ลองคิดดูสิถ้าเกิดว่าเราสองคนคบกันจริงๆแล้วเขาโพล่งออกมาแบบนี้ฉันจะรู้สึกยังไง แต่นี่เราไม่ได้คบกันจริงฉันถึงได้ไม่รู้สึกอะไร

"ตะวันพูดอย่างงั้นเหรอคะ ไม่เห็นรู้เลย"

ฉันแสร้งทำหน้าไร้เดียงสาแล้วหันไปมองเขากระพริบตาปริบๆ

"อ๋อเปล่าๆ นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้มันอาจเปลี่ยนใจ เรื่องแบบนี้มันเปลี่ยนแปลงกันได้ น้องลูกโซ่ไม่ต้องคิดมากนะ"

พี่ไปป์รีบแก้ตัวยกใหญ่ฉันยิ้มให้เขาพลางพยักหน้าเบาๆ

"ก็คงจริงอย่างที่พี่พูด เพราะเมื่อคืน..."

พรึ่บ~

ฉันชะงักคำพูดเมื่อจู่ๆตะวันก็ลุกพรวดขึ้นแล้วก็คว้าแขนฉันขึ้นไปด้วย ฉันเงยหน้ามองตามเขา

"ลุกขึ้น!"

เขาหลุบตาลงมาพูดกับฉันพลางกระตุกแขนให้ลุกขึ้นยืนตามเขา

"อะไรกัน ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ"

"ไม่ต้องพูดแล้ว มานี่เลย!"

"อ๊ะ เดี๋ยวสิ!"

ไอ้บ้าเอ้ย!ใครสั่งใครสอนให้เขาใช้กำลังฉุดกระชากผู้หญิงแบบไม่สนใจว่าฉันจะถลาหน้าคว่ำลงกับพื้นหรือเปล่าแบบนี้วะ ฉันจำใจต้องลุกตามแรงกระชากของเขาอย่างช่วยไม่ได้พลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขาที่ก้าวฉับๆนำหน้าไปจนกระทั่งเขาลากฉันออกมาไกลจากกลุ่มเพื่อนของเขาพอสมควรและเขาเดินช้าลงฉันถึงได้ยื้อแขนตัวเองให้หลุดออกจากมือของเขา

"นี่ปล่อยได้แล้วมั้ง"

ฉันหยุดเดินและสะบัดมือเขาออกอย่างแรง ตะวันเองก็หยุดเดินเขาหันควับมาจ้องหน้าฉัน

"เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ"

"เธอนั่นแหละเป็นบ้าอะไร"

"ทำไม ฉันเป็นบ้าอะไรห๊ะ"

"พูดว่าคบกันฉัน เธอพูดออกมาได้ยังไงวะ!"

"ก็ไม่ได้ยากอะไร"

ฉันยักไหล่อย่างกวนประสาทใส่เขา

"ก็พูดออกมาจากปากไง"

"อย่ากวนโมโหฉันตอนนี้นะ"

เขาจ้องฉันด้วยดวงตาเดือดดาล

"นายจะโมโหอะไรมากมายล่ะตะวัน นายเป็นผู้ชายมีอะไรเสียหายที่ไหน ฉันต่างหากที่ต้องเสียหายไม่ใช่เหรอ"

"แน่ใจว่าเธอมีอะไรให้เสียหายอีก?"

เขาพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉัน

"ทั้งเรื่องจริง ทั้งข่าวลือ เธอมันก็เสียหายจนไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"นี่นาย!"

"จะพูดว่าคบกับฉันน่ะ...ผู้ชายในสต็อกโละหมดหรือยังล่ะ"

"แล้วไง?ก็ถ้าฉันอยากจะโยนนายเข้าไปไว้ในสต็อกอีกคนมันจะมีปัญหาอะไรหรือไงล่ะ?"

ฉันผลักอกเขาออกไปจ้องหน้าเขาแล้วพูดขึ้น ตะวันเซถอยหลังไปก้าวเดียวเท่านั้นก่อนจะเดินเข้าหาฉันอีกครั้ง

"ชอบฉัน?"

เขาเลิ่กคิ้วถามพลางผลักไหล่ฉันจนฉันเซถอยหลังไปชนกับกำแพงของตึกไหนสักตึกในคณะเนี่ยแหละก่อนจะยกแขนขึ้นมาเท้ากับกำแพงเพื่อกักฉันไว้ ฉันเชิดหน้ามองเขาอย่างท้าทาย

"ที่อยากจะได้ฉันไว้ในสต็อกเนี่ย เกิดชอบฉันขึ้นมาแล้วหรือไง?"

เขาก้มหน้าลงมาถามฉันดวงตาของเราจ้องประสานกันฉันใช้ดวงตากลมโตมองเขาอย่างหว่านเสน่ห์พลางกระตุกยิ้มมุมปาก

"แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ?"

ฉันถามเขาออกไปนายนั่นก็ได้แต่มองฉันนิ่งไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือแปลกใจอะไรออกมาเลย บางทีฉันก็ไม่ชอบผู้ชายโหมดนี้นะ เพราะมันดูยากไม่รู้ว่าเขาคิดหรือรู้สึกอะไรบ้างมั้ยไง

ตะวันกระตุกยิ้มมุมปากเหมือนที่ฉันทำก่อนจะก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราชนกัน

"ชอบฉันจริงเหรอ?"

เขาถามขึ้นอีกครั้ง ฉันมองตาเขาก่อนจะกลั้นใจตอบออกไป

"อืม...ชอบ"

สิ้นสุดประโยคจากปากฉันเขาก็ตามมาทาบทับริมฝีปากลงบนปากฉันและถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ขัดขืนหรือผลักเขาออกเหมือนทุกทีแต่ฉันก็แอบตกใจอยู่ลึกๆนะ ตะวันแค่สัมผัสริมฝีปากลงบนปากฉันกดมันลงมาเน้นๆแค่นั้นก่อนจะผละออกไปเขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วพูดขึ้น

"แต่ฉันไม่ชอบ...ง่ายไป"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทันที ฉันได้แต่จ้องแผ่นหลังของเขาแล้วกำมือแน่นอย่างโกรธเคือง เขาด่าฉันแบบนี้อีกแล้วนะ คอยดูเถอะ! ไม่ชอบเหรอ...คอยดูต่อไปแล้วกันไอ้บ้าตะวัน!