บทที่ 19/1 คนนี้ก็ได้ คนนั้นก็ได้

เสียงเรียกพร้อมกับชายคนเดิมที่ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าเวทีในมือของเขาถือแก้วเหล้าและกำลังยื่นมันมาให้ฉันแล้วฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะฉันเดินไปทีหน้าเวทีแล้วรับแก้วเหล้านั่นขึ้นมากระดกดื่มอีกจนหมดก็ส่งแก้วเหล้ากลับคืนไปให้เขา

หมับ~

ผู้ชายคนนั้นรับแก้วจากฉันแต่จงใจจับแก้วผ่านมือของฉันเขาบีบมือฉันเบาๆก่อนจะเลื่อนมือไปจับแก้วแล้วส่งแก้วนั้นให้เพื่อนที่อยู่ข้างหลัง ฉันยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะเดินกลับไปโชว์ลีลาการเต้นร้อนแรงต่อที่กลางเวที แต่ทว่า...

"ลูกโซ่!"

เสียงเข้มๆที่เรียกชื่อฉันทำให้ฉันชะงัก พลางหันควับกลับไปมองทางด้านหน้าเวทีอีกครั้ง

"..."

ตะวันเหรอ...

จริงสิ ฉันลืมไปเลยว่าฉันมากับเขา อาการมึนและอยากเอาชนะทำให้ฉันเผลอทำตัวแย่ๆไปแล้วในสายตาเขาแน่ๆ ฉันรู้ตัวนะ แต่ก็อย่างว่าฉันหยุดตัวเองไม่ได้

ฉันมองหน้าเขาพลางระบายยิ้มออกมา

"เธอ!"

แต่ตะวันกลับมองฉันด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์อย่างแรงในจังหวะเดียวกันฉันกับรู้สึกว่าหน้าตัวเองกำลังร้อนผ่าวไปหมดเลย

"กลับ!"

คำพูดดุๆออกมาจากปากเขาเป็นคำเดียวสั้นๆแต่ได้ใจความ ฉันก็ยังคงยิ้มให้เขาอยู่แต่จังหวะเดียวกันก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของฉัน

"สุดหล่อ"

จะเป็นใครที่ไหนได้ล่ะถ้าไม่ใช่ยัยบ้านั่น เธอเดินมายืนข้างๆฉันพลางโน้มตัวลงมาพูดกับตะวันพลางยิ้มและส่ายสะโพกแบบยั่วยวนกันไม่เลิก ฉันเห็นตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วน่ะที่เธอยิ้มให้เขาตอนขึ้นมาบนเวที ดูก็รู้ว่าจงใจยั่วเขาชัดๆ

"มาเต้นด้วยกันสิคะ^^"

เธอยิ้มแบบเซ็กซี่พลางก้มตัวลงอีกจนหน้าอกของเธอที่โผล่พ้นชุดเดรสออกมาแทบจะหลุดออกมาทั้งเต้าอยู่แล้ว ขนาดฉันยืนตรงนี้ฉันยังเห็นเลยแล้วตะวันล่ะ เขายืนอยู่ด้านล่างเขายืนอยู่ในระดับที่ต่ำกว่า ป่านนี้เขาไม่เห็นทะลุไปถึงไหนต่อไหนแล้วเหรอไงยะ!

ปึ้ก~

"ว้าย!"

แล้วด้วยความหมั่นไส้บวกกับความเมาฉันถึงเดินเข้าไปหาเขาโดยจงใจกระแทกยัยนั่นที่ยืนอยู่ข้างๆจนเซไปพร้อมกับหยุดยืนที่ขอบเวทีตรงหน้าเขาตะวันช้อนตาขึ้นมองฉันที่นั่งอยู่ตรงหน้าพลางถอนหายใจ

"ลงมา กลับ!"

พูดไปก็มองสภาพร่างของฉันไป ฉันเอียงคอมองเขาก่อนจะยิ้มแบบเซ็กซี่ใส่เขาบ้าง

"ลงมะ เฮ้!"

ฟลุ่บ~

แล้วฉันก็ทำสิ่งที่เขาไม่คาดคิดด้วยการทิ้งตัวลงจากเวทีไปหาเขา ก็ฉันบอกแล้วว่าฉันห้ามตัวเองไม่ได้ถึงในสมองฉันสั่งว่าอย่า...แต่ฉันก็ไม่ฟัง ทั้งที่รู้ว่ามันเสี่ยงหากฉันทิ้งตัวลงไปแบบนั้นแล้วเขาไม่รับตัวฉันไว้หรือรับไม่ทันฉันอาจจะเจ็บตัวได้ แต่อะไรก็ไม่รู้บอกว่าเขาต้องรับตัวฉันไว้ แล้วเขาก็รับจริงๆ

"..."

ตอนนี้ร่างทั้งร่างของฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขามือหนาทั้งสองข้างของเขารวบเอวเปลือยเปล่าที่ฉันตั้งใจโชว์มันเองไว้แน่นใบหน้าของฉันซุกอยู่บริเวณแผ่นอกด้านซ้านของเขาพอดิบพอดี เหมือนฉันจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นดังมากด้วย ><

"ยัยบ้าเอ้ย!"

เสียงสบถอย่างหัวเสียดังขึ้นจากเขา ฉันผละใบหน้าออกจากออกพลางเงยหน้ามองเขา ก็เพิ่งรู้ว่าแขนทั้งสองข้างกอดคอของเขาไว้ด้วยเช่นกัน แว่บนึงหางตาฉันเหลือบไปเห็นยัยนั่นบนเวทีเธอทำหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน เห็นแล้วฉันก็อยากจะสะใจกว่านี้

ฟลุ่บ~

ฉันกระชับวงแขนที่กอดคอเขาไว้ให้แน่นขึ้นพลางส่งยิ้มให้ก่อนที่เอวคอดที่มือของเขากอดอยู่จะเริ่มส่ายไปมาท่ามกลางผู้คนหน้าเวทีที่แหวกวงล้อมออกไปตอนที่ฉันทิ้งตัวลงมา ตอนนี้ทุกคนกำลังมองเราอยู่รวมถึงยัยนั่นด้วย

"นี่เธอ ทำบ้าอะไร หยุดเต้นเดี๋ยวนี้!"

เสียงดุๆของตะวันดังแทรกเสียงเพลงมา ฉันได้ยินแต่ฉันก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ฉันเมินหน้าหนีเขาพลางกระชับตัวเองเข้าไปใกล้ก่อนจะเลื่อนมือที่คล้องคอเขาลงมาเรื่อยๆตามแนวไหล่กว้างลงมาถึงต้นแขนเรื่อยๆไปจนถึงข้อมือที่รวบเอวฉันไว้ทางด้านหลัง ฉันจับข้อมือทั้งสองข้างของเขาให้เลื่อนมาจับสะโพกมนของฉันไว้ก่อนจะเริ่มไต่มือตามเรียวแขนของเขาขึ้นไปกอดคอแบบเดิม ยอมรับว่านี่เป็นครั้งแรกน่ะที่ฉันมาเต้นยั่วผู้ชายในระยะใกล้ชิดมากขนาดนี้

ตึก...ตึก...

ตอนนี่ไม่ใช้แค่หน้าฉันอย่างเดียวที่ร้อน ทั้งตัวของฉันตอนนี้ก็ร้อน เสียงหัวใจที่มันเต้นดังๆนี่ของใครกันนะ?

ของฉัน...หรือตะวัน...

"ฉันบอกให้หยุดได้แล้วไง!"

"ม่าย..."

ฉันตอบน้ำเสียงเริ่มอู้อี้ความมึนเมาเริ่มเข้าครอบงำมากขึ้นหัวสมองของฉันตอนนี้มันเริ่ม...

"ฉันยัง...อ๊ะ ว้าย!"