บทที่ 19/2 คนนี้ก็ได้ คนนั้นก็ได้

ฟลุ่บ~

ฉันสะดุ้งเมื่อยู่ดีๆมือทั้งสองข้างของเขาที่วางอยู่บนสะโพกก็เคลื่อนที่ แต่ที่ทำให้ฉันร้องเสียงหลงก็พราะเขาใช้มันอุ้มร่างของฉันขึ้นพาดบ่าซะอย่างนั้นแหละ

"ตะ ตะวัน ฉันมึน..."

ฉันพูดพร้อมกับสะบัดหัวไปมาเพราะอยู่ดีๆก็มึนหัวขึ้นมาและยิ่งพอเขาอุ้มฉันพาดบ่าแบบนี้หัวของฉันมันก็ทิ่มลงพื้นเลือดมันก็ตกหัวฉันก็ยิ่งมึนไปกันใหญ่เลยน่ะสิ บ้าเอ้ย

"ตะวัน ฉัน...ปล่อยฉัน"

"หุบปาก!"

เขาดุเสียงรำคาญอีกครั้งก่อนจะเขย่าตัวฉันทีนึงเหมือนเป็นการลงโทษ--' จากนั้นก็พาฉันเดินฝ่าคนพวกนั้นที่มองมาทางเราเป็นตาเดียวออกไปจากที่นี่ทันที

"นี่นาย ดะ เดี๋ยว เดี๋ยวดิ ><"

ปึ้ก~

"โอ้ย เจ็บนะ!"

ฉันร้องออกมาเมื่อตะวันทิ้งร่างทั้งร่างของฉันที่เขาแบบออกมาจากผับให้ลงยืนบนพื้นในลานจอดรถของผับแต่เขาไม่ได้ให้ฉันตั้งตัวก่อนไงฉันต้องหงายหลังล้มตึงลงกับพื้นแน่ๆถ้าไม่ติดที่ตัวฉันเซไปชนกับรถของเขาซะก่อนซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่เลย มันก็เจ็บเหมือนกันนั่นแหละ!

หมับ~

"อ๊ะ"

ฉันร้องอีกครั้งเมื่อเขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของฉันพลางกระชากให้หันไปประจันหน้ากับเขาไม่พอเขายังดันหลังฉันไปจนกระแทกกับตัวรถอีกครั้งซึ่งฉันก็ตวัดสายตาขึ้นไปจ้องหน้าเขาแบบเคืองๆด้วยเพราะฉันยังไม่รู้ผลเลยว่าใครชนะแล้วอีกอย่างเขาก็กำลังบ้า ทำไมต้องรุนแรงกับฉันด้วยวะ!

"มองทำไม มีปัญหา?"

เขาเอียงคอถามฉันอย่างหาเรื่อง ฉันกัดฟันด่าเขา

"โรคจิต!"

"เธอนั่นแหละโรคจิต เป็นไรท้าไม่ได้ ชอบเอาชนะมากนักรึไงวะ"

แล้วเขาก็ด่าสวนฉันมาแต่ฉันก็ไม่ยอมไง

"เออ ชอบมาก"

ผลั่ก~

ฉันก็ตะคอกกลับเขาไปเหมือนกันพลางผลักอกเขาอย่างแรงบิดแขนออกจากมือเขาแล้วเดินเซด้วยความมึนเมาเพื่อกลับเข้าไปในผับ แต่ทว่า...

หมับ~

ฉันก็ถูกเขากระชากกลับไปอีกคราวนี้เขากระชากฉันอย่างแรงพลางผลักฉันเข้าไปในรถที่เขาเปิดประตูรถไว้รออยู่แล้วจากนั้นก็ปิดประตูใส่หน้าฉันแล้วล็อกมันทันที

ปึ้ง~

ตะวันเดินมาขึ้นรถในฝั่งคนขับกระแทกประตูปิดอย่างแรงก่อนจะหันมามองฉันอย่างหาเรื่องอีก

"ถ้าชอบมากก็ได้ มาลองดูกับฉัน"

"นายจะ..."

"เอาชนะฉันให้ได้แล้วกัน ถ้าเธอแน่จริง!"

บรื้นนน~

จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่างแรงทันที ฉันมองค้อนเขาก่อนจะเอนหลังพิงเบาะเพราะรู้สึกหนักหัวก็คงเพราะฤทธิ์เหล้าที่ฉันกินๆไปนั่นแหละตอนแรกก็ไม่ค่อยเท่าไหร่แต่ไอ้แก้วหลังที่ฉันรับจากผู้ชายคนนั้นมาดื่มนี่สิ ไม่รู้เอาเหล้ายี่ห้ออะไรมาให้ฉันกินแค่แก้วเดียวก็มึนชะมัด

ฉันถอนหายใจฟึดฟัดแต่ก็ไม่ได้ร้องโวยวายบอกให้เขาจอดรถเพราะรู้ว่าบอกไปเขาก็ไม่จอดหรอกเสียเวลาเปล่า

15 นาทีต่อมา...

ฉันดันผล่อยหลับไปดื้อๆรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโดนไอ้บ้าตะวันลากลงจากรถซึ่งฉันก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขาไปแบบงงๆเพราะยังไม่ตื่นดี กว่าจะตั้งสติได้ฉันกับเขาก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่งแล้ว

"นี่นาย..."

"เงียบ!"

ติ้ด~

เขาพูดเสียงเข้มพลางแตะคีย์การ์ดในมือเขาลงที่บานประตู ฉันหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆก็เห็นว่าที่นี่เป็นชั้นๆหนึ่งซึ่งมีห้องอยู่เพียงสองห้องคือห้องที่เรายืนอยู่และอีกห้องฝั่งตรงข้าม ฉันพยายามบิดแขนออกจากมือเขาแต่ก็ไม่เป็นผลอีกเหมือนเดิม

"นายพาฉันมาที่นี่ทำไม"

ฉันส่งเสียงไม่พอใจพลางใช้มืออีดข้างดันกำแพงข้างประตูไว้เพราะไอ้บ้านี่กำลังจะลากฉันเข้าห้องไง

"อยากเอาชนะไม่ใช่?"

"นี่ปล่อยนะ!"

"เข้ามา"

"ไม่ เห้ย ไม่ อ๊ะ ไม่เข้า!"

พรึ่บ~

พอฉันตั้งท่าจะไม่เข้าไปในห้องเขาก็ถือวิสาสะอุ้มฉันขึ้นแล้วพาฉันเดินเข้าไปในห้องทันทีก่อนจะทิ้งฉันลงบนโซฟาสีน้ำตาลเข้มกลางห้อง

ฟลุ่บ~

ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรถึงได้ทำท่าเหมือนโกรธและโมโหฉันมากขนาดนี้แล้วไอ้ตัวฉันนะตอนดีๆก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อยู่หรอกแต่พอเหล้าเข้าปากนี่สิ

ปึ้ก~

ฉันคว้าหมอนอิงใบเล็กบนโซฟาขว้างใส่หน้าเขาแต่เขากลับรับได้ทันแถมขว้างมันกลับมาใส่หน้าฉันด้วย ฮึ่ย!

ปึ้ก~

ฉันปัดหมอนทิ้งไปอย่างไม่ใยดีพร้อมกับจะลุกยืนแต่ตะวันก็เข้ามาผลักไหล่ฉันให้นั่งลงเหมือนเดิม ฉันถอนหายใจฟึดฟัดจ้องหน้าเขา

"นายจะเอาไงกับฉันกันแน่!"

ฉันกัดฟันถามออกไป

"จะเอาไงก็ว่ามา"

"หึ"