บทที่ 22/1 โลกของฉันมันเฮงซวย

'ถ้านายตื่นแล้ว ฉันหวังว่านายจะกลับไป แล้วต่อไปก็ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก...ต่างคนต่างอยู่'

แปะ~

ฉันเขียนข้อความลงบนกระดาษโพสต์อิทก่อนจะแปะมันลงบนหน้าผากของตะวันที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาภายในห้องของฉัน อีตานี่กล้ามากที่มาเรียกร้องให้ฉันรับผิดชอบทั้งๆที่ความจริงคนที่สมควรเรียกร้องความรับผิดชอบมันควรจะเป็นฉันด้วยซ้ำ ถึงฉันจะไม่เห็นด้วยที่เขามาบอกว่ามันเป็นเพราะฉัน เขาเมาก็เพราะเขากินเหล้าเอง เขาจะมีเรื่องก็คงเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง แล้วที่เขาจะขับรถเกือบตายอะไรน่ะ ก็เพราะเขามันบ้าไงเมาแล้วไม่รู้จักเจียมสังขารยังกล้าขับรถอีก ทั้งหมดน่ะมันเป็นเพราะตัวเขาไม่ใช่เพราะฉัน แต่ที่ฉันให้เขายืมโซฟาเป็นที่นอนเพราะเห็นว่านี่มันดึกมากและฉันก็เหนื่อยที่จะมาทะเลาะกับคนเมาไม่ได้สติแบบเขาฉันก็เลยตัดสินใจทำแบบนี้

พรึ่บ~

ฉันลุกขึ้นยืนพลางสะพายกระเป๋าของตัวเองมองใบหน้าหล่อของเขาที่หลับพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวก่อนจะส่ายหัวเบาๆแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปมหา'ลัย

แอด~

ฉันเปิดประตูออกมานอกห้องแล้วค่อยๆปิดประตูพร้อมกับเด็กผู้ชายคนเมื่อคืนก็ออกมาจากห้องข้างๆฉันเหมือนกัน

"หวัดดีพี่สาว"

เด็กคนนั้นยกมือทักทายฉันเขาอยู่ในชุดนักเรียนสะพายกระเป๋าเป้แบนแต๊ดแต๋ชายเสื้อก็ไม่ใส่ในกางเกงแถมรองเท้าผ้าใบก็ขาดแบบจงใจด้วย

"เมื่อคืนเป็นไงมั้ง"

"อะไร?"

ฉันถามเขาอย่างไม่เข้าใจ

"แหม ไม่ต้องอายหรอกพี่เรื่องแบบนี้ใครๆก็ทำกัน ฮ่ะๆ"

"ระ เรื่องอะไร"

ฉันถามพลางมองหน้าเด็กคนนั้นที่หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

"ผมรู้น่า ผู้ชายเวลาเมาอ่ะ...ร้อนแรงนะจะบอกให้ หึหึ"

ฉันถลึงตาใส่ไอ้เด็กบ้าคนนี้ที่เอาแต่หัวเราะชอบใจแถมทำท่าบ้าบออะไรก็ไม่รู้ใส่ฉัน

"แล้วพี่ก็สวยด้วย สงสัยเมื่อคืนคงจัดหนักเลยอ่ะดิ๊"

จะ จัดหนัก -[]-

โอ้ย!ฉันล่ะอยากจะเข้าไปตบปากสักทีสองทีที่พูดจาอะไรออกมาน่าไม่อายเลยนี่มันใช่คำพูดของเด็กวัยนี้เหรอไงยะ

"เด็กแก่แดด พูดจาแบบนี้ระวังแม่จะตีนะ"

ฉันต่อว่าแต่ก็ไม่จริงจังเท่าไหร่นักพลางส่ายหัวแล้วเดินผ่านเด็กคนนั้นไปแต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงเด็กคนนั้นตะโกนตามหลังมา

"ผมโตแล้วนะพี่ แม่ไม่ตีแล้วด้วย"

"หึ"

ฉันหัวเราะในลำคอพลางส่ายหัวให้กับเด็กคนนั้นอีกครั้ง เด็กคนนี้ท่าทางจะแสบไม่เบาเลยแหะ

-ตะวัน-

12.50 น.

"อืม"

ผมงึมงำลืมตาสลึมสลือขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวตุ้บๆภาพทุกอย่างตรงหน้ากำลังหมุนติ้วจนผมต้องหลับตาลงแล้วกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสของดวงตา เมื่อทุกอย่างเริ่มปกติผมกวาดสายตามองไปรอบๆสถานที่ที่อยู่

คุ้น...

คำๆนี้ปรากฏขึ้นในหัวสมองผม ผมรู้สึกว่าที่นี่มันคุ้นๆ แน่นอนว่ามันไม่ใช่ห้องผมแต่เหมือนผมเคยโผล่มาที่นี่จนสายตาของผมไปหยุดที่นาฬิกาแขวนผนังที่บ่งบอกเวลา

พรึ่บ~

ผมก็ดีดตัวลุกขึ้นจากที่ที่ผมนอน

"โซฟาเหรอ"

ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟา ผมกุมขมับตัวเองอีกครั้งพลางคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาเมื่อคืนที่ผมพอจะจำได้

"ที่นี่..."

แล้วก็เหมือนผมจะรู้แล้วว่าตอนนี้ตัวของผมสถิตอยู่ที่ไหน ห้องนี้...ห้องของลูกโซ่ไง

พอรู้ว่าที่นี่คือห้องของลูกโซ่ภาพทั้งหมดก็ไหลเวียนเข้ามาในหัวสมองทันทีแล้วก็ทำให้ผมรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

ฟลุ่บ~

ผมลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปที่หน้าห้องนอนของเธอมือของผมเอื้อมไปจับลูกบิดประตูแล้วก็ลองบิดมันดู

แกร๊ก~

ไม่ได้ล็อกแหะ

ผมคิดในใจก่อนจะบิดมันจนสุดแล้วผลักประตูเข้าไปในห้อง ตอนแรกผมคิดว่าลูกโซ่อาจจะอยู่ในห้องแต่พอผมกวาดตามองดูแล้วภายในห้องกลับว่างเปล่านั่นก็เท่ากับว่าเธอไม่อยู่

แล้วผมล่ะควรจะทำยังไง...กลับเลยดีมั้ย?หรือจะอยู่?

ถึงในหัวสมองของผมยังคงคิดว่าตัวเองจะเอายังไงแต่ขาของผมก็พาตัวเองก้าวไปรอบห้องพลางหยิบนู่นจับนี่อย่างถือวิสาสะ

ปกติผมไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็นนะ--

ตอนนี้ผมหยุดอยู่ที่ชั้นวางของตรงข้างประตูห้องมันมีอยู่สี่ชั้นสูงประมาณระดับสายตาของผมพอดิบพอดี บนชั้นไม่ได้มีอะไรมากชั้นล่างสุดก็มีตุ๊กตาตัวเล็กๆอยู่ประมาณสามสี่ตัวถัดขึ้นมาก็มีโหลแก้วบรรจุไปด้วยดาวกระดาษหลากสีอยู่สองโหลชั้นที่สามก็มีหนังสืออยู่อีกสี่ห้าเล่มส่วนชั้นบนสุดก็มีลูกสโนว์บอลที่ด้านในมีตุ๊กตาหมีกอดกันยิ้มแป้นอยู่หนึ่งลูก ก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากหรอกแต่สายตาผมดันไปสะดุดกับกรอบรูปที่ถูกวางคว่ำหน้าไว้ข้างๆลูกสโนว์บอลเนี่ยสิ

หมับ~

ผมถือวิสาสะอีกครั้งเพื่อหงายกรอบรูปนั้นขึ้นมาดู รูปภาพในกรอบนั้นถือว่าเก่ามากน่าจะเกินสิบปีด้วยซ้ำภายในภาพมีชายหญิงคู่หนึ่งยืนจับโซ่ของชิงช้าไว้คนละด้านส่วนบนชิงช้ามีเด็กผู้หญิงผมเปียคนหนึ่งนั่งอยู่เด็กคนนั้นฉีกยิ้มกว้างแววตาเธอดูมีความสุขมากซึ่งแตกต่างจากคู่ชายหญิงที่ยืนจับโซ่ชิงช้านั้นถ้ามองแบบผิวเผินก็ดูเหมือนพวกเขายิ้มแต่ถ้าจ้องมองดูจริงๆมันเป็นการ'ฝืนยิ้ม'มากกว่า

เห้อออ~

ผมถอนหายใจแล้วคว่ำกรอบรูปไว้เหมือนเดิม ผมรู้ว่ามันต้องเป็นรูปครอบครัวที่ไม่น่าจดจำของเธอแน่ๆ เพราะผู้ชายในรูปผมรู้ว่าเป็นพ่อของเธอส่วนผู้หญิงผมไม่เคยเห็นแต่ก็เดาได้ว่าเธอเป็นใคร ก็แม่ไง...แม่ของลูกโซ่

ผมถอยหลังออกมาจากชั้นวางของนั้นก่อนจะเดินสำรวจภายในห้องนอนของเธอต่อ รูปถ่ายของลูกโซ่มีน้อยมากเท่าที่เห็นก็มีแค่สามบานที่แขวนอยู่บนฝาผนัง

กึก~

ผมชะงักเท้าเมื่อเดินผ่านโต๊ะเครื่องแป้งที่มีกระจกขนาดกลางติดอยู่แล้วหางตาผมดันเหลือบเห็นสิ่งผิดปกติแว่บๆ บนในหน้าของผม

หมับ~

ผมหันไปมองใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกบานนั้นก่อนจะดึงเอาแป่นกระดาษโพสต์อิทสีเขียวสะท้อนแสงที่แปะอยู่บนหน้าผากของตัวเองออกมาดู